സ്ക്രീൻ വിട്ട് ജീവിതം

തീർച്ചയായും, ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം “ഗ്യാഡ്ജറ്റുകളില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം” എന്ന ശീർഷകത്തിൽ, 11-13 വയസ്സുകാർക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു കഥ താഴെ നൽകുന്നു:

***

**ഗ്യാഡ്ജറ്റുകളില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം**

സന്ധ്യയുടെ നേർത്ത വെളിച്ചം പതിയെപ്പതിയെ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആനന്ദ് തന്റെ ടാബ്ലെറ്റിൽ പുതിയ വീഡിയോ ഗെയിമിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ ഇളയ സഹോദരി മാളവികയാകട്ടെ, മൊബൈൽ ഫോണിൽ കാർട്ടൂൺ കണ്ട് ചിരിക്കുകയാണ്. ചായ കുടിക്കാനോ പറമ്പിൽ കളിക്കാനോ കൂട്ടുകാരെ കാണാനോ അവർക്ക് ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ല. അവരുടെ ലോകം ആ ചെറിയ സ്ക്രീനുകളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ പുസ്തകങ്ങൾ തുറക്കുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾ അവരുടെ കൈകളിൽ എത്തും.

അമ്മ അത്താഴം മേശപ്പുറത്ത് വിളമ്പി കഴിഞ്ഞു. “ആനന്ദേ, മാളവിക, ഭക്ഷണം തയ്യാറാണ്,” അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“രണ്ട് മിനിറ്റ് അമ്മേ!” ആനന്ദിന്റെ പതിവ് മറുപടി വന്നു. മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് മാറിയിട്ടേയില്ല.

അച്ഛൻ പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഗൗരവത്തോടെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “കുട്ടികളേ, ഇന്ന് രാത്രി മുതൽ നാളെ വൈകുന്നേരം വരെ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾക്ക് അവധിയാണ്.”
ആനന്ദും മാളവികയും ഒരേ സമയം ടാബ്ലെറ്റും ഫോണും താഴെ വെച്ച് അച്ഛനെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അവിശ്വസനീയത നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്ത്, അച്ഛാ? ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾക്ക് അവധിയോ?” ആനന്ദ് ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ, നാളെ ഒരു ദിവസം നമ്മൾ ആരും മൊബൈലോ ടാബ്ലെറ്റോ ടിവിയോ ഉപയോഗിക്കില്ല. അതിനുപകരം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം,” അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മാളവികയുടെ മുഖം വാടി. “പക്ഷേ, എനിക്ക് എന്റെ കാർട്ടൂൺ കാണണം.”
“പേടിക്കേണ്ട, മോളേ, ഇതിലും രസകരമായ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയും,” അമ്മ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അവർ പതിവില്ലാതെ സംസാരിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും അവരുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കളികളെക്കുറിച്ചും കഥകളെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം പറഞ്ഞു. അവർക്ക് ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വാക്കുകളിൽ എന്തോ ഒരുതരം മാന്ത്രികതയുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, പതിവിലും നേരത്തെയാണ് ആനന്ദ് ഉണർന്നത്. സാധാരണ ഉണരുമ്പോൾ തന്നെ മൊബൈൽ എടുക്കുന്ന അവന് ചെറിയൊരു വിമ്മിട്ടം തോന്നി. മുറിയുടെ ജനൽ തുറന്നപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ തഴുകി കടന്നുപോയി. പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചെടികളിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു. കിളികളുടെ മനോഹരമായ പാട്ട് അവൻ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താ ഇവിടെ?” മാളവിക അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഒന്നുമില്ല, വെറുതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയതാ,” ആനന്ദ് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ബോറടിക്കുന്നു,” മാളവിക പരാതിപ്പെട്ടു.
“നമുക്ക് അമ്മയെ അടുക്കളയിൽ സഹായിച്ചാലോ?” ആനന്ദ് ഒരു പുതിയ ആശയം മുന്നോട്ട് വെച്ചു.

അടുക്കളയിൽ അമ്മ ചപ്പാത്തി ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. “വാ, അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ നല്ല കുട്ടികൾ എത്തി,” അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.
ആനന്ദ് ചപ്പാത്തി മാവ് കുഴയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചു. മാളവിക പച്ചക്കറികൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി. സാധാരണ അവർ ഇതൊന്നും ചെയ്യാറില്ല. അവരുടെ കൈകളിൽ മാവും പച്ചക്കറി വെള്ളവും ഒക്കെ ആയപ്പോൾ അവർക്ക് ചിരി വന്നു.
“കണ്ടോ, നിങ്ങളെ സഹായിച്ചപ്പോൾ എളുപ്പത്തിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞു,” അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഒരുമിച്ച് പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചപ്പോൾ ആഹാരത്തിന് പതിവില്ലാത്ത സ്വാദുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം, “ഇനി എന്തു ചെയ്യും?”
അച്ഛൻ ഒരു പഴയ പെട്ടി കൊണ്ടുവന്നു. അതിൽ നിറയെ ബോർഡ് ഗെയിമുകൾ ആയിരുന്നു – ചെസ്സ്, പാമ്പും കോണിയും, ലുഡോ. അവർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല അവസാനമായി ഈ കളികൾ കളിച്ചത് എന്ന്.
“നമുക്ക് പാമ്പും കോണിയും കളിക്കാം,” മാളവിക ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആദ്യം ആനന്ദിന് തോറ്റുപോയപ്പോൾ ദേഷ്യം വന്നു. എന്നാൽ വീണ്ടും കളിച്ചപ്പോൾ അവൻ വിജയിച്ചു. ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചും കളിച്ചും അവർ സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.

പുറത്ത് നല്ല വെയിലായി. “നമുക്ക് പുറത്ത് പോയി കളിച്ചാലോ?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
“പുറത്തോ? എന്തു കളിക്കാൻ?” മാളവികയ്ക്ക് സംശയമായി.
“നമുക്ക് നമ്മുടെ അയൽക്കാരനായ റോഹിത്തിനെയും പ്രിയയെയും വിളിച്ചാലോ? നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാം,” ആനന്ദ് പറഞ്ഞു.
അവർ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ശുദ്ധമായ കാറ്റും വെളിച്ചവും അവരെ ഊർജ്ജസ്വലരാക്കി. റോഹിത്തും പ്രിയയും വന്നപ്പോൾ അവർ പറമ്പിൽ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആനന്ദ് ഒരു സിക്സർ അടിച്ചപ്പോൾ അവരെല്ലാം ആർത്തുവിളിച്ചു. മാളവിക ഓടിപ്പോയി പന്ത് എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. കളിച്ചു കളിച്ചു അവരുടെ ദേഹമാകെ വിയർത്തു. എങ്കിലും അവരുടെ മുഖത്ത് വലിയ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

കളി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്ക് നല്ല ക്ഷീണവും ദാഹവും തോന്നി. വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അമ്മ അവർക്കായി നാരങ്ങാവെള്ളം തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു. ആ തണുത്ത നാരങ്ങാവെള്ളം കുടിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പാനീയമാണെന്ന് തോന്നി.
“ഈ വെയിൽ കണ്ടിട്ട് എനിക്കൊരു ആശയം തോന്നി,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “നമുക്കൊരു തണ്ണിമത്തൻ ജ്യൂസ് ഉണ്ടാക്കിയാലോ? നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ ഗ്ലാസ് ജ്യൂസ് വരയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ, അമ്മ ഏറ്റവും നല്ല ചിത്രം വരച്ചയാൾക്ക് പ്രത്യേക സമ്മാനം തരും.”
ആനന്ദും മാളവികയും സന്തോഷത്തോടെ വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആനന്ദ് ഒരു വലിയ തണ്ണിമത്തന്റെ ചിത്രം വരച്ചു. മാളവികയാകട്ടെ, ജ്യൂസ് ഗ്ലാസ്സും അതിലേക്ക് വീഴുന്ന തണുത്ത ഐസ് കഷ്ണങ്ങളും ഭംഗിയായി വരച്ചു. അവർക്ക് വരയ്ക്കാനുള്ള ക്രയോണുകളും പേപ്പറുകളും പുത്തൻ കളിക്കോപ്പുകൾ പോലെ തോന്നി. സാധാരണ അവർ യൂട്യൂബിൽ നിന്ന് നോക്കി വരയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്യാറ്. പക്ഷേ ഇന്ന് അവർ സ്വന്തം ഭാവന ഉപയോഗിച്ച് വരച്ചു.

വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ ചെറിയൊരു മഴ പെയ്തു. അവർക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “അയ്യോ, ബോറടിക്കുമോ?” മാളവികയ്ക്ക് വീണ്ടും സംശയമായി.
അച്ഛൻ പുസ്തക ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ചിത്രകഥാപുസ്തകം എടുത്തു. “നമുക്ക് കഥ വായിച്ചാലോ?”
അച്ഛൻ ഉച്ചത്തിൽ കഥ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചിത്രങ്ങൾ കാണിച്ച് കഥ പറയുമ്പോൾ അവർക്ക് ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും കൺമുന്നിൽ വരുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരു സാഹസികയാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ കേട്ടപ്പോൾ അവർക്ക് ചിരിയും ആകാംഷയും തോന്നി. അവരുടെ ഭാവന പുതിയ ലോകങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുയർന്നു.

മഴ തോർന്നപ്പോൾ അവർ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഒരു മഴവില്ല് ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞുവന്നു.
“അച്ഛാ, അമ്മേ, ഇത് കണ്ടോ?” മാളവിക ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ഒരുമിച്ച് അവർ ആ മനോഹരമായ കാഴ്ച കണ്ടു. ആ നിമിഷം അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. സാധാരണ മൊബൈലിൽ ഗെയിം കളിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള കാഴ്ചകളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

രാത്രി അത്താഴം കഴിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ ചോദിച്ചു, “എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു നിങ്ങളുടെ ഗ്യാഡ്ജറ്റുകളില്ലാത്ത ദിവസം?”
ആനന്ദ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അച്ഛാ, ഇന്ന് എനിക്ക് ഒട്ടും ബോറടിച്ചില്ല. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞു. പുതിയ കളികൾ കളിച്ചു, അമ്മയെ സഹായിച്ചു, കൂട്ടുകാരുമായി ചിരിച്ചു കളിച്ചു.”
മാളവിക പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് ഇന്ന് വരയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു, കഥ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു, റോഹിത്തിന്റെ ഷോട്ടിൽ പന്ത് എടുക്കാൻ ഓടാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ ദിവസം വളരെ രസകരമായിരുന്നു.”
അച്ഛനും അമ്മയും സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. “കണ്ടോ, നമ്മുടെ ചുറ്റും എത്രയെത്ര രസകരമായ കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾ നല്ലതാണ്, പക്ഷേ അവയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി ജീവിച്ചാൽ നമുക്ക് ഈ ലോകത്തിലെ ഒരുപാട് മനോഹരമായ കാഴ്ചകളും അനുഭവങ്ങളും നഷ്ടമാകും.”

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അച്ഛൻ ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾ തിരികെ കൊടുത്തു. പക്ഷേ ആനന്ദും മാളവികയും ഉടൻതന്നെ അവ ഉപയോഗിക്കാൻ ഓടിയില്ല. ആനന്ദ് തന്റെ പുതിയ ചിത്രം വരച്ച് പൂർത്തിയാക്കി. മാളവിക അവളുടെ പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ചിരിച്ചു. പിന്നീട് അവർ ഒരുമിച്ച് ബോർഡ് ഗെയിം കളിച്ചു. അൽപസമയത്തിന് ശേഷം മാത്രമാണ് അവർ ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾ എടുത്തത്. അതും പരിമിതമായ സമയം മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു.

ആ ദിവസം അവർക്ക് ഒരു പുതിയ പാഠം നൽകി. ഗ്യാഡ്ജറ്റുകൾക്ക് പുറത്തും ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ടെന്നും, അവിടെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷവും സൗഹൃദങ്ങളും സാഹസികതകളും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി. ജീവിതത്തിൽ ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പുതിയ അനുഭവങ്ങളാണ്. അവയെല്ലാം നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിയണം. അല്ലാതെ സ്ക്രീനുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിപ്പോകരുത്.

**പാഠം:** നമ്മുടെ ജീവിതം ഗ്യാഡ്ജറ്റുകളിൽ മാത്രം ഒതുക്കരുത്. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നമുക്കായി കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ചകളും അനുഭവങ്ങളും കണ്ടെത്തുക. കൂട്ടുകാരുമായും കുടുംബാംഗങ്ങളുമായും സമയം ചെലവഴിക്കുകയും, പുതിയ കഴിവുകൾ പഠിക്കുകയും, കളിക്കുകയും, വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മുടെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും സന്തോഷം നൽകും. ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മതി എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
***