ഉള്ളിലെ മായ ലോകം

“Surrealism Story Idea 11”

ഒരു കാലത്ത്, നിറയെ പൂക്കളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ തോട്ടം അതിരിടുന്ന ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ മായയും റോഹനും എന്ന രണ്ട് കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു. മായയ്ക്ക് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും ഭാവനയിൽ കാണാനും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. റോഹൻ ആകട്ടെ, കാര്യങ്ങൾ യുക്തിസഹമായി ചിന്തിക്കുന്ന, കൂടുതൽ പ്രായോഗികനായ കുട്ടിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, അവർ പതിവുപോലെ മായയുടെ വീടിന്റെ പിന്നിലെ മുറ്റത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ ഒരു അത്ഭുതകരമായ കാഴ്ച കണ്ടു.

പഴയ ഒരു മാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ, മരത്തിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു മരവാഴയുടെ അരികിലായി, സൂര്യരശ്മികളെ പിടിച്ചെടുത്ത് തിളങ്ങുന്ന ഒരു കുമിള അവർ കണ്ടു. സാധാരണ കുമിളകളേക്കാൾ വലുതും, മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളുള്ളതും, അതിലോലമായതുമായിരുന്നു അത്. “അതെന്താ റോഹൻ?” മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം നിറഞ്ഞു. “ഞാനിതുവരെ അങ്ങനെ ഒരെണ്ണം കണ്ടിട്ടില്ല.” റോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ തലയാട്ടി. “ഇതൊരു സാധാരണ കുമിളയല്ല. ഇതിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്.”

അവർ സാവധാനം കുമിളയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം കേൾക്കാമായിരുന്നു, കാറ്റിന്റെ നേർത്ത മർമ്മരം പോലെ. മായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആകാംഷ നിറഞ്ഞു. അവൾ പതിയെ കൈനീട്ടി കുമിളയിൽ തൊട്ടു. ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം അവരെ വലയം ചെയ്തു. അടുത്ത നിമിഷം, അവർ മായയുടെ മുറ്റത്തായിരുന്നില്ല.

അവർ നിന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് മാറി മറിഞ്ഞു. മാവ് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ വേരുകൾ ഭൂമിയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിനു പകരം, സ്വർണ്ണനൂലുകൾ പോലെ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുപോവുകയായിരുന്നു. ആകാശത്ത് രണ്ട് സൂര്യന്മാരുണ്ടായിരുന്നു! ഒന്ന് നീലനിറത്തിലും മറ്റൊന്ന് ഓറഞ്ച് നിറത്തിലും. അവ ഒരുമിച്ച് വെളിച്ചം ചൊരിഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാത്തിനും വിചിത്രമായ നിഴലുകൾ വീണു. അവർ നിൽക്കുന്ന പുല്ല്, പട്ടുപോലെ മൃദലമായിരുന്നു, ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ നിറത്തിലേക്ക് മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “നമ്മളെവിടെയാ റോഹൻ?” മായയുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയിരുന്നു. “ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ?” റോഹൻ ചുറ്റും നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു. “ഒരുപക്ഷേ… അതെ, ഇത് സ്വപ്നം പോലെയാണ്, പക്ഷേ നമുക്കത് തൊടാനും അനുഭവിക്കാനും കഴിയുന്നു.”

അവർ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ മേഘങ്ങൾ കണ്ടു. മേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് വെറുതെ ഒഴുകി നടക്കുകയായിരുന്നില്ല. അവയ്ക്ക് പല രൂപങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു – ഒരു ചായക്കപ്പ്, ഒരു പുസ്തകം, ഒരു ചിരിക്കുന്ന മുഖം… അവ സാവധാനം താഴേക്ക് ഒഴുകിവന്നു. ഒരു മേഘം ഒരു ആടിന്റെ രൂപത്തിലായിരുന്നിരിക്കണം. അത് വളരെ പതുക്കെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, എന്നിട്ട് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “നൽകിയാൽ കിട്ടാത്ത സ്നേഹമില്ല.” എന്നിട്ട് അത് പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങി. മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു ലോകം അവർ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു പുഴ അവർ കണ്ടു, പക്ഷേ ആ പുഴ താഴേക്കൊഴുകുന്നതിനു പകരം മുകളിലേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങുകയായിരുന്നു, നേർത്ത നീലവെളിച്ചം പരത്തിക്കൊണ്ട്. ആ വെള്ളത്തിൽ മീനുകളുണ്ടായിരുന്നു, അവ തിളങ്ങുന്ന ചിറകുകളോടെ മുകളിലേക്ക് നീന്തി നീന്തി പോകുമ്പോൾ മനോഹരമായ ഈണം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതെന്തൊരു അത്ഭുതലോകം!” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തണ്ടേ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.

അവർക്ക് ദൂരേക്ക് ഒരു മരത്തിന്റെ രൂപം കാണാമായിരുന്നു, അതിന് ഒരു വലിയ കൂൺ പോലെയായിരുന്നു ഇലകൾ. അതിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. അവർ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അതിന് വലിയ വേരുകളുണ്ടായിരുന്നു, അത് മനോഹരമായ ഒരു വീടായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു, ഒരു വലിയ പച്ചനിറമുള്ള ഒച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അതിന്റെ പുറത്ത്, പല നിറങ്ങളിലുള്ള ചിപ്പികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഒരു ചെറിയ വീടുണ്ടായിരുന്നു. അത് വളരെ പതുക്കെ നടന്നു, എന്നിട്ട് അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “വരൂ, കുട്ടികളേ, നിങ്ങൾ ഇവിടെയെത്തിയത് ഭാഗ്യമാണ്,” ഒച്ച് മൃദലമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ വഴി തെളിയിക്കാൻ ഞാൻ സഹായിക്കാം.”

“ഞങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകണം,” മായ പറഞ്ഞു. “അതിനുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരാമോ?” ഒച്ച് ചിരിച്ചു. “തിരികെ പോകാനുള്ള വഴി നിങ്ങൾ തന്നെ കണ്ടെത്തണം. ഒരു ‘പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന പൂവ്’ നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം. അത് എവിടെയാണെന്ന് ഞാൻ പറയാം, എന്നാൽ അത് എങ്ങനെ കണ്ടെത്തണമെന്ന് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തണം.” ഒച്ച് ഒരു കടംകഥ പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടാൽ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും, അതാണ് വഴി.” റോഹനും മായയും പരസ്പരം നോക്കി. കടംകഥ അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

അവർ വീണ്ടും നടന്നു. അവർ ചെന്നെത്തിയത് ഒരു കാട്ടിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള മരങ്ങൾ പല ശബ്ദങ്ങളിൽ പാട്ടുപാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചില മരങ്ങൾ കുയിലിന്റെ പാട്ടുപോലെ മനോഹരമായി പാടി, മറ്റു ചില മരങ്ങൾ മൃദലമായി മന്ത്രിച്ചു, “ഇതിലെ വരൂ… ഇതിലെ വരൂ…” ചില മരങ്ങൾ ചിരിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഈ പാട്ടുകളും ശബ്ദങ്ങളും കാരണം അവർക്ക് ഒന്നിനും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. റോഹൻ കാതുകൾ പൊത്തി. “എനിക്കൊന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല!” മായ ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് പാട്ടിലല്ല, അതിന്റെ അർത്ഥത്തിലാണ്!”

അവർ കാടിന്റെ നടുവിലൂടെ നടന്നു, അവിടെ ഒരു പാതയുണ്ടായിരുന്നു. ആ പാതയിൽ അവർ നടന്നപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ മറന്നുപോയ ഓർമ്മകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. മായയുടെ ജന്മദിനം, റോഹൻ സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ പഠിച്ചത്, ഒരുമിച്ച് മഴയിൽ കളിച്ചത്… “ഈ പാത നമ്മുടെ ഓർമ്മകളാണോ?” മായ ചോദിച്ചു. റോഹൻ തലയാട്ടി. “നമ്മുടെ സന്തോഷവും സൗഹൃദവും ചേർന്ന പാത.”

ഒരു മേഘം വീണ്ടും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഇത്തവണ അതൊരു വലിയ കൈയ്യുടെ രൂപത്തിലായിരുന്നു. “തിരികെ പോകാനുള്ള വഴി കണ്ടെത്തേണ്ടതല്ല, അത് അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്. ഒരുമിച്ചുള്ള ചിന്തയുടെ നേർത്ത മൂളലിലാണ് അത് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.” മേഘം മൃദലമായി പറഞ്ഞു. മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. “ഒരുമിച്ചുള്ള ചിന്തയുടെ മൂളൽ?” മായ ചോദിച്ചു.

അവർ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു. ഈ ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്, പക്ഷേ അവർക്ക് വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകണം. ഒച്ച് പറഞ്ഞ ‘പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന പൂവ്’ എന്തായിരിക്കും? കൈമേഘം പറഞ്ഞ, ‘തിരികെ പോകാനുള്ള വഴി അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്’ എന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്തായിരിക്കും? റോഹൻ തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള അത്ഭുതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. മായ അവരുടെ സൗഹൃദത്തെക്കുറിച്ചും, അവർ ഒരുമിച്ച് കളിച്ച കളികളെക്കുറിച്ചും ഓർത്തു.

പെട്ടെന്ന്, ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷം. അവർ പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. വാക്കുകളില്ലാതെ, അവർക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. ഈ വിചിത്രമായ ലോകത്ത്, അവർ പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമായിരുന്നു. റോഹന്റെ യുക്തിബോധവും മായയുടെ ഭാവനയും അവർക്ക് വഴികാട്ടിയായി. അവർക്ക് ഒരുമിച്ചുള്ള ചിന്തയുടെ മൂളൽ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അവർ ചിന്തിച്ചത് ഒരുമിച്ചാണ്. അവർ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയ നിമിഷം.

അവരുടെ കാലടികൾക്കരികിൽ ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് പതിയെ ഒരു പൂവായി വിടർന്നു. ഇതൊരു സാധാരണ പൂവായിരുന്നില്ല. ശുദ്ധമായ പ്രകാശത്താൽ നിർമ്മിച്ച ഒരു പൂവായിരുന്നു അത്. അതിന്റെ ഇതളുകൾ മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങി. ഇതാണ് ഒച്ച് പറഞ്ഞ ‘പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന പൂവ്’. അത് അവരുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന രൂപമായിരുന്നു.

അവർ ഒരുമിച്ച് ആ പൂവിൽ തൊട്ടു. ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം അവരെ വീണ്ടും വലയം ചെയ്തു. അടുത്ത നിമിഷം, അവർ വീണ്ടും മായയുടെ വീടിന്റെ പിന്നിലെ മുറ്റത്തായിരുന്നു. സൂര്യൻ പതുക്കെ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു. ആകാശത്ത് രണ്ട് സൂര്യന്മാരില്ലായിരുന്നു, പുല്ല് പട്ടുപോലെയുമായിരുന്നില്ല. എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, അവർ അനുഭവിച്ചതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന്. അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവർക്ക് തോന്നിയത്, അവരുടെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു വാതിൽ തുറന്നതുപോലെയാണ്. ലോകത്തെ പുതിയൊരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ കാണാൻ അവർ പഠിച്ചു.

അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടാകും. നമ്മൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായ കാര്യങ്ങളിലും നമുക്ക് സമാധാനം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ഭാവനയും സൗഹൃദവും ചേർന്ന് ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും മറികടക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കും. ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്, നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മാത്രം മതി, മാന്ത്രികത നമ്മുടെ ചുറ്റിലും ഉണ്ടാകും.

**പാഠം:** ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലായിരിക്കും. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായ ലോകങ്ങളിൽ പോലും നമുക്ക് സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ധൈര്യവും കൂട്ടായ്മയും ഏതൊരു അത്ഭുത യാത്രയിലും നമ്മുടെ വഴികാട്ടിയാകും.