തീർച്ചയായും! ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം എന്ന മനോഹരമായ ഒരു കഥ താഴെ നൽകുന്നു:
***
**ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം**
ഒരുകാലത്ത്, പച്ചപ്പും പ്രശാന്തതയും നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിൽ ലീല എന്നൊരു മിടുക്കിപ്പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. ലീലയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങളും കഥകളും പൂക്കളും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ വീടിന്റെ പിന്നിൽ, ആരും അധികം ശ്രദ്ധിക്കാത്ത, മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ കാടുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാടിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒരു രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ലീല എന്നും തോന്നിയിരുന്നു.
ഒരു വെയിൽമങ്ങിയ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, ലീല ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പിന്തുടർന്ന് കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. പൂമ്പാറ്റ പറന്നുപോയത് ഒരു കവാടത്തിലൂടെയായിരുന്നു, അതൊരു അത്ഭുത ലോകത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പോലെ ലീലയ്ക്ക് തോന്നി. അവിടെ, അവൾ കണ്ടത് നിറയെ പൂക്കളുള്ള ഒരു പൂന്തോട്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇതൊരു സാധാരണ പൂന്തോട്ടമായിരുന്നില്ല. അവിടെയുള്ള ഓരോ പൂവിനും ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ചില പൂക്കൾക്ക് മഴവില്ലിന്റെ നിറം, ചിലതിന് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രകാശം, മറ്റു ചിലതിന് നിലാവിന്റെ തണുപ്പ്. ലീല അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്ന് വെളുത്ത താടിയും നീണ്ട മുടിയുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ ചിരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നക്ഷത്രത്തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. “ഇവിടെയെത്തിയോ നീ, ലീല?” അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ലീലയ്ക്ക് അതിശയം തോന്നി. “എന്നെ എങ്ങനെ അറിയാം?”
“ഈ പൂന്തോട്ടം എല്ലാവരെയും അറിയും,” വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇതൊരു സാധാരണ പൂന്തോട്ടമല്ല. ഇത് ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂക്കുന്ന പൂന്തോട്ടമാണ്.”
ലീലയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. “ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂക്കുന്ന പൂന്തോട്ടമോ?”
“അതെ,” വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ വരുന്നവരുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ചാണ് ഓരോ പൂവും വിരിയുന്നത്. മനസ്സിൽ നല്ല ആഗ്രഹങ്ങളുള്ളവരുടെ പൂക്കൾ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെയും ഭംഗിയോടെയും വിടരും. സ്വാർത്ഥമായ ആഗ്രഹങ്ങളാണെങ്കിൽ, പൂക്കൾക്ക് പെട്ടെന്ന് നിറം മങ്ങും, വാടിപ്പോകുകയും ചെയ്യും.”
ലീലയ്ക്ക് അത്ഭുതം അടക്കാനായില്ല. അവൾ ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ചില പൂക്കൾ വളരെ തിളക്കമുള്ളതും വലുതുമായിരുന്നു, മറ്റു ചിലത് ചെറുതും മങ്ങിയതുമായി കാണപ്പെട്ടു.
“നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹമുണ്ടോ?” വൃദ്ധൻ ചോദിച്ചു.
ലീല ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവൾക്ക് പുതിയൊരു സൈക്കിൾ വാങ്ങണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണടച്ച് സൈക്കിളിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, അവളുടെ മുന്നിൽ, അതുവരെയില്ലാതിരുന്ന ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു! അതിന്റെ ഇതളുകൾക്ക് അവളുടെ പുതിയ സൈക്കിളിന്റെ അതേ ചുവപ്പ് നിറം!
ലീല ആവേശത്തോടെ കയ്യടിച്ചു. “ഇതൊരു അത്ഭുതം തന്നെ!”
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇത് നിന്റെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.”
ലീല ദിവസവും ആ പൂന്തോട്ടത്തിൽ പോയിത്തുടങ്ങി. അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചോക്ലേറ്റ്, നിറയെ പുതിയ കളിക്കോപ്പുകൾ, പരീക്ഷയിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം – ഓരോ ദിവസവും ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങൾ. അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഓരോ പുതിയ പൂക്കൾ വിടർന്നു. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം ലീല ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ ഈ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊന്നും വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവ പെട്ടെന്ന് വാടുകയും നിറം മങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ഒരു ദിവസം, ലീല പൂന്തോട്ടത്തിൽവെച്ച് കൂട്ടുകാരി സുമയെ കണ്ടു. സുമയുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളെല്ലാം തിളക്കമുള്ളതും വലുതുമായിരുന്നു.
“എന്താ സുമേ, നിന്റെ പൂക്കൾക്ക് ഇത്രയും ഭംഗി?” ലീല ചോദിച്ചു.
സുമ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “എനിക്കിന്ന് സ്കൂളിൽ ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതിന് നല്ല പാട്ടുപാടാൻ കഴിയണേ എന്നാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്. അതുപോലെ എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് സുഖം കിട്ടണേ എന്നും.”
ലീല അത്ഭുതത്തോടെ സുമയുടെ പൂക്കളിലേക്ക് നോക്കി. അവയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുമ പോയപ്പോൾ ലീല വീണ്ടും വൃദ്ധനെ കണ്ടു. “അങ്കിൾ, എന്റെ പൂക്കളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് വാടിപ്പോകുന്നു. പക്ഷേ, സുമയുടെ പൂക്കൾക്ക് നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.”
വൃദ്ധൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ തലോടി. “ലീലാ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എല്ലാം നിനക്കുവേണ്ടി മാത്രമാണ്. നിന്റെ പുതിയ സൈക്കിൾ, കളിക്കോപ്പുകൾ, ചോക്ലേറ്റ് – ഇതെല്ലാം സ്വാർത്ഥമായ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് നന്മ വരണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ആ പൂക്കൾക്ക് കൂടുതൽ ശക്തിയും തിളക്കവും ഉണ്ടാകും. കാരണം, ആ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ സ്നേഹവും ദയയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”
ലീലയ്ക്ക് അപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായി. അവൾ ചിന്തിച്ചു. അവൾക്ക് കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി ചെറിയ പനിയുള്ള അവളുടെ അനിയൻ രാജുവിനെ ഓർമ്മവന്നു. അവന് എത്രയും പെട്ടെന്ന് സുഖം പ്രാപിക്കണമെന്ന് അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു. അവൾ കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു, രാജുവിന് കളിക്കാൻ കഴിയട്ടെ, ചിരിക്കാൻ കഴിയട്ടെ, അവനിലെ പനി മാറ്റി സുഖം നൽകണേ എന്ന്. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ വെളുത്ത താമര വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു! അതിന് സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. ലീല ആ പൂവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അത് വാടിപ്പോയില്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ നിന്നു.
അടുത്ത ദിവസം ലീല പൂന്തോട്ടത്തിൽ വന്നത് മനസ്സിൽ ഒരുപാട് നല്ല ചിന്തകളുമായിട്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അയൽവാസിയായ അന്ധനായ അപ്പുപ്പന് കാഴ്ച കിട്ടണേ എന്ന് അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവിടെ ഒരു നീല നക്ഷത്രപ്പൂ വിടർന്നു. അതിന് ഒരു പ്രത്യേകതരം തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
“അങ്കിൾ, ഇത് എന്താ ഇങ്ങനെ തിളങ്ങുന്നത്?” ലീല ചോദിച്ചു.
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “നല്ല മനസ്സുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങും. കാരണം, അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് വെളിച്ചം നൽകുന്നു.”
ലീല പിന്നീട് എന്നും നല്ല കാര്യങ്ങൾ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ സ്കൂളിലെ പാവപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് നല്ല ഭക്ഷണം ലഭിക്കാൻ, പറമ്പിൽ കളിക്കാൻ വരുന്ന കൂട്ടുകാർക്ക് മഴ നനയാതെ കളിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ ഷെൽട്ടർ ഉണ്ടാകാൻ, ലോകത്ത് സമാധാനം ഉണ്ടാകാൻ… ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഓരോ പുതിയ പൂക്കൾ പൂന്തോട്ടത്തിൽ വിരിഞ്ഞു. ആ പൂക്കളെല്ലാം തിളക്കമുള്ളതും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. പൂന്തോട്ടം മുഴുവൻ വർണ്ണാഭമായി മാറി.
പൂന്തോട്ടം ഇപ്പോൾ ഒരു മാന്ത്രിക സ്ഥലമായി മാറിയിരുന്നു. അവിടം സന്ദർശിക്കുന്നവരെല്ലാം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. ലീലയുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നതെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഓരോ പൂവും അവളെ അത് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, വൃദ്ധൻ ലീലയോട് പറഞ്ഞു, “മോളേ, ഈ പൂന്തോട്ടം ഒരു പാഠശാലയാണ്. നിനക്കത് മനസ്സിലായല്ലോ. ദയയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ ഈ ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കാൻ കഴിയൂ. നിന്റെ മനസ്സിലെ നന്മയാണ് ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത.”
ലീല ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. അവൾ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം സന്തോഷംകൊണ്ടും സ്നേഹംകൊണ്ടും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ, അവൾ ലോകത്തിന് നന്മയുടെ വെളിച്ചം പകരുന്നത് തുടർന്നു. കാരണം, അവൾ പഠിച്ച പാഠം വളരെ വലുതായിരുന്നു: മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം യഥാർത്ഥത്തിൽ പൂക്കുന്നത്.
