ദൂരങ്ങളിലുള്ള നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന, ശാന്തമായ ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്. അരവിന്ദ് എന്നൊരു കൊച്ചു പയ്യൻ തൻ്റെ ജനലിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. എല്ലാ ദിവസവും അവൻ കാണുന്ന, ആകാശത്തിലെ പ്രകാശമുള്ള ചന്ദ്രനെ അവനന്ന് കണ്ടില്ല. ഇരുട്ട് ഭൂമിയെ മുഴുവൻ ഒരു കറുത്ത പുതപ്പ് പോലെ മൂടിയിരിക്കുന്നു.
“അയ്യോ! ചന്ദ്രൻ എവിടെപ്പോയി?” അരവിന്ദ് പതിയെ ചോദിച്ചു. സാധാരണ രാത്രിയിൽ, ചന്ദ്രൻ തൻ്റെ വെളിച്ചം ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കും. പക്ഷേ ഇന്ന്, ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചെറിയൊരു പേടി തോന്നി.
അവനിങ്ങനെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ഒരു കുഞ്ഞു മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രം അവൻ്റെ ജനലിനരികിലേക്ക് പറന്നു വന്നു. നക്ഷത്രത്തിന് ഒരു കൊച്ചു വെള്ളിത്തരിയുടെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. “അരവിന്ദ്! എനിക്കൊരു സഹായം വേണം!” നക്ഷത്രം പതിയെ പറഞ്ഞു. അതിന് ‘ചിത്തിര’ എന്ന് പേരുണ്ടായിരുന്നു.
അരവിന്ദ് ആശ്ചര്യത്തോടെ ചിത്തിരയെ നോക്കി. “എന്തു പറ്റി, ചിത്തിര? ചന്ദ്രനെവിടെ പോയി?”
ചിത്തിരയുടെ കൊച്ചു വെള്ളിശരീരം കുറച്ചുകൂടി തിളങ്ങി. “അതാണ് പ്രശ്നം, അരവിന്ദ്. നമ്മുടെ ചന്ദ്രൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി! നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് വെളിച്ചമില്ലാത്തത്. ചന്ദ്രൻ ഉണർന്നില്ലെങ്കിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായിപ്പോകും. നിനക്ക് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ? നീ ഒരു നല്ല കുട്ടിയാണ്. നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്.”
ഒരു നിമിഷം അരവിന്ദ് ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു. ചന്ദ്രനെ ഉണർത്തുകയോ? താനെങ്ങനെയാണ് ഇത്ര വലിയൊരു കാര്യം ചെയ്യുക? പക്ഷേ, ചിത്തിരയുടെ കണ്ണുകളിലെ വിശ്വാസം അവന് ധൈര്യം നൽകി. “ഞാൻ സഹായിക്കാം, ചിത്തിര! നമ്മൾ എങ്ങനെയാണ് ചന്ദ്രൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോവുക?”
ചിത്തിര അവൻ്റെ കൈയ്യിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു. “എൻ്റെ കൂടെ വരൂ!”
അരവിന്ദ് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അവൻ്റെ ശരീരം മെല്ലെ ഉയർന്നു, ജനലിനപ്പുറം ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. ചുറ്റും ഇരുട്ടാണെങ്കിലും, ചിത്തിരയുടെ വെളിച്ചം അവർക്ക് വഴി കാണിച്ചു. അവർ മെല്ലെ ഒരു മാന്ത്രിക സ്വപ്നവനത്തിലൂടെ പറന്നു.
ആ വനം വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു. മരങ്ങൾക്ക് നീലയും പച്ചയും നിറമുള്ള ഇലകൾ. അവയിൽനിന്ന് നേരിയ വെളിച്ചം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൂക്കൾക്ക് രാത്രിയിൽ മാത്രം വിരിയുന്ന സുഗന്ധമായിരുന്നു. നിലത്ത്, മിന്നാമിന്നിക്കൂട്ടങ്ങൾ ഒരു മാല പോലെ പാത തെളിയിച്ചു. അവർ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, നേരിയൊരു പാട്ട് കേട്ടു. അത് രാത്രിയുടെ മാന്ത്രിക സംഗീതമായിരുന്നു.
ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ ഒരു വലിയ മൂങ്ങ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിൻ്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നു. “കുഞ്ഞുങ്ങളെ, നിങ്ങൾ എങ്ങോട്ടാണ്?” മൂങ്ങ പതിയെ ചോദിച്ചു.
ചിത്തിര സംഭവം വിവരിച്ചു. “ചന്ദ്രനെ ഉണർത്താൻ ഞങ്ങൾ പോവുകയാണ്, മൂങ്ങാമ്മാ.”
മൂങ്ങ കണ്ണടച്ച് മെല്ലെ ചിന്തിച്ചു. “ചന്ദ്രൻ ഉറങ്ങുന്നത് ആരും ഉണർത്താത്തതുകൊണ്ടാണ്. അവനെ ഉണർത്താൻ വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ വേണ്ട. സ്നേഹവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ, നേരിയ ശബ്ദങ്ങളാണ് വേണ്ടത്. ആ ശബ്ദം അവനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും, ലോകത്തിന് അവനെ ആവശ്യമാണെന്ന്.” മൂങ്ങ ഉപദേശം നൽകി.
അവർ മൂങ്ങയോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് യാത്ര തുടർന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു മേഘപ്പാലം കണ്ടു. അത് വളരെ മൃദുവായിരുന്നു. നടക്കുമ്പോൾ താഴേക്ക് പോവുമോ എന്ന് അരവിന്ദ് പേടിച്ചു. “പേടിക്കേണ്ട, അരവിന്ദ്,” ചിത്തിര പറഞ്ഞു. “ഈ പാലം വളരെ സുരക്ഷിതമാണ്. ഇത് നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ്.”
അരവിന്ദ് സൂക്ഷിച്ച് ആ മേഘപ്പാലത്തിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും കാലുകൾക്ക് നല്ല മൃദുത്വം തോന്നി. പാലത്തിനടിയിൽ വെള്ളി നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾ കണ്ടു. അവരിലൂടെ ഒഴുകുന്നപോലെ തോന്നി. പാലം കടന്ന് അവർ ചന്ദ്രനിലേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു.
അവരുടെ യാത്രയിൽ, ഒരു കൂട്ടം വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ മിന്നാമിന്നികൾ അവരോടൊപ്പം കൂടി. അവർ ഒരു പാട്ട് പാടി. ആ പാട്ടിന് ഒരു താരാട്ടുപാട്ടിൻ്റെ നേരിയ ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത് ഉണർത്താനുള്ള പാട്ടായിരുന്നു. അരവിന്ദ് ചിത്തിരയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ്റെ ഹൃദയം ധൈര്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
അവസാനം, അവർ ചന്ദ്രൻ്റെ അടുത്തെത്തി. ചന്ദ്രൻ ഒരു വലിയ വെള്ളിഗോളം പോലെ, ശാന്തമായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അവൻ്റെ ചുറ്റും നേരിയൊരു പ്രകാശം പോലുമില്ല. ലോകം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.
“ഇവനെ എങ്ങനെ ഉണർത്തും?” അരവിന്ദ് പതിയെ ചോദിച്ചു.
ചിത്തിരയ്ക്ക് മൂങ്ങ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു. “സ്നേഹവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ നേരിയ ശബ്ദങ്ങൾ.”
അരവിന്ദ് തൻ്റെ കൈകൾ ചന്ദ്രനിലേക്ക് നീട്ടി. അവൻ തൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പാട്ട് പതിയെ പാടാൻ തുടങ്ങി. ആ പാട്ടിൽ, ലോകത്തിന് ചന്ദ്രനെ എത്രമാത്രം ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾക്ക് വെളിച്ചം വേണം, കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാൻ വെളിച്ചം വേണം, രാത്രിക്കഥകൾ കേൾക്കാൻ വെളിച്ചം വേണം.
മിന്നാമിന്നിക്കൂട്ടങ്ങൾ അവനോടൊപ്പം ചേർന്ന് പാടി. അവരുടെ കൊച്ചു വെളിച്ചങ്ങൾ ചന്ദ്രനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. സ്വപ്നവനത്തിലെ മൃദലമായ കാറ്റ് ചന്ദ്രൻ്റെ മുഖത്ത് തലോടി.
മെല്ലെ, ചന്ദ്രന് ഒരു അനക്കമുണ്ടായി. ഒരു നേരിയ തിളക്കം അവനിൽ കണ്ടു. അത് പതിയെ വലുതായി. പതിയെ, ചന്ദ്രൻ്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരിയോടെ ചന്ദ്രൻ ലോകത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം പരത്തി. ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശപൂരിതമായി.
അരവിന്ദിൻ്റെ പാട്ട് നിന്നപ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ അവനെ നോക്കി നന്ദി പറഞ്ഞു. “നന്ദി, കുഞ്ഞേ. ഞാൻ ഒരുപാട് നേരം ഉറങ്ങിപ്പോയി. നിൻ്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പാട്ടാണ് എന്നെ ഉണർത്തിയത്.”
ചിത്തിരയും മിന്നാമിന്നികളും സന്തോഷത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി. ലോകം വീണ്ടും പ്രകാശത്തിൽ മുങ്ങി.
അരവിന്ദ് സന്തോഷത്തോടെ ചിത്തിരയോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൻ്റെ ജനലിലൂടെ അവൻ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇപ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്നു.
അരവിന്ദ് തൻ്റെ കിടക്കയിൽ കിടന്നു. അവൻ ചിന്തിച്ചു, “ചന്ദ്രൻ എത്ര വലിയവനാണ്! എന്നിട്ടും അവനെ ഉണർത്താൻ എന്നെപ്പോലൊരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ പാട്ട് മതിയായി.”
ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യങ്ങൾക്കുപോലും ഒരു കുഞ്ഞു സഹായം മതിയാകും. നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലെ നന്മയും ധൈര്യവും കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ, അത് ലോകത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തും. നല്ല സുഹൃത്തുക്കളും സ്നേഹമുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടെങ്കിൽ, നമുക്ക് എന്തു വലിയ പ്രശ്നത്തെയും പരിഹരിക്കാൻ കഴിയും.
അങ്ങനെ, അരവിന്ദ് തൻ്റെ നല്ല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച്, ചന്ദ്രൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മെല്ലെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
