മാന്ത്രികത നിറഞ്ഞ കഥകൾക്കായി തിരയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും! സ്വപ്നതുല്യമായൊരു ലോകം കാണാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കായിതാ ഒരു കഥ.
—
**Surrealism Story Idea 9**
ഒരു തെളിഞ്ഞ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, മായയും റോഹനും അവരുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പത്ത് വയസ്സുകാരി മായ എപ്പോഴും ചുറ്റുപാടുകളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു, എന്നാൽ എട്ട് വയസ്സുകാരൻ റോഹൻ സാഹസികതയും കളിയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനായിരുന്നു. അന്ന് പക്ഷേ, സാധാരണ ദിവസങ്ങളെക്കാൾ എന്തോ ഒരു വ്യത്യാസം അവർക്ക് തോന്നി. സൂര്യപ്രകാശം മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വിചിത്രമായ പാറ്റേണുകൾ ഉണ്ടാക്കി. പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകൾ കേൾക്കാൻ നല്ല ഇമ്പമുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷേ…
“മായേ, നോക്കിക്കേ!” റോഹൻ കൈ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ പുൽമേടിന് എത്ര നിറങ്ങളാണെന്ന്!”
മായ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. സാധാരണ പച്ചനിറത്തിൽ കാണുന്ന പുല്ലുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ ചുവപ്പ്, നീല, മഞ്ഞ, വയലറ്റ് എന്നിങ്ങനെ പല നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പുൽക്കൊടിയും ചെറിയൊരു മഴവില്ല് പോലെ തിളങ്ങി. “ഇത് ശരിക്കും വിചിത്രമായിരിക്കുന്നല്ലോ, റോഹൻ.” മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾ സാധാരണപോലെ തലയാട്ടി നിന്നു, പക്ഷേ അവയിൽ നിന്ന് നേർത്ത സംഗീതം ഒഴുകിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പൂവിനും അതിൻ്റേതായ താളവും ശ്രുതിയും. “ഈ പൂക്കൾ പാട്ട് പാടുകയാണോ?” റോഹൻ കണ്ണുതള്ളി ചോദിച്ചു.
അവരുടെ പഴയ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പ്രതിമ, ഒരു മരംകൊണ്ടുള്ള കുഞ്ഞുമനുഷ്യൻ, തലയിൽ ഒരു ചായക്കപ്പ് വെച്ച് പതിയെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ ചലനങ്ങളിൽ ഒരു തരം മാന്ത്രികത നിറഞ്ഞു നിന്നു. മായ ചിരിച്ചുപോയി. “ഇത് ഒരു സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെയാണല്ലോ!”
പിന്നെ അവർ കണ്ടത് അവരുടെ ഊഞ്ഞാലാണ്. സാധാരണ ഊഞ്ഞാൽക്കയറുകൾക്ക് പകരം, മിന്നുന്ന റിബണുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ചങ്ങലകളായിരുന്നു അതിന്. ഊഞ്ഞാൽ ആരും ആട്ടാതെ തന്നെ മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും പതിയെ ചലിക്കുന്നു. “ഇതിലൊന്ന് ആടി നോക്കിയാലോ, മായേ?” റോഹൻ ഉത്സാഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“വേണം, പക്ഷേ അതിനുമുമ്പ് മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാം.” മായ പറഞ്ഞു. അവർ അടുത്തുള്ള കുളത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കുളത്തിലെ മീനുകൾക്ക് തിളങ്ങുന്ന ചിറകുകളായിരുന്നു. അവ പതിയെ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുകയും ചെറിയ കുമിളകളുണ്ടാക്കി എന്തൊക്കെയോ മന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മായ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു, പക്ഷേ അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
അപ്പോഴാണ് അവർ ഒരു പുതിയ വഴി കണ്ടത്. സാധാരണയായി അവിടെ ചെറിയൊരു കല്ലുവെച്ച പാതയാണുള്ളത്, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവിടെ വെളുത്ത, മൃദുവായ മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു പാത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. “ഈ വഴി എങ്ങോട്ടായിരിക്കും പോകുന്നത്?” റോഹൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“നമുക്ക് നോക്കാം!” മായ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവർ മേഘപാതയിലൂടെ നടന്നു. കാലുകൾ മേഘങ്ങളിൽ താഴ്ന്ന് പോകുന്നില്ല, പകരം ഒരു തരം മൃദുവായ സ്പർശം മാത്രം. അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ അവർ ഒരു വലിയ മരം കണ്ടു. അതിൻ്റെ ഇലകൾ സാധാരണപോലെയായിരുന്നില്ല. ഓരോ ഇലയും കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു ചിത്രശലഭങ്ങളായിരുന്നു, അവ മരത്തിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് വീണ്ടും ഇലകളായി മാറുന്നു. ഇത് കാണാൻ എത്ര ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു!
“മായേ, ഇത് നോക്കൂ!” റോഹൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “ഒരു ചായക്കടൽ!”
അവർ കണ്ടത് അവരുടെ പഴയ പക്ഷിക്കൂട് വെക്കുന്ന സ്റ്റാൻഡാണ്, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതൊരു വലിയ ചായക്കടൽ പോലെയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വർണ്ണാഭമായ നീരാവി അതിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്നു. നീരാവിയിൽ മധുരമുള്ള പലതരം പഴങ്ങളുടെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞു നിന്നു. “ഇത് എനിക്ക് നല്ല ഇഷ്ടമായി,” റോഹൻ പറഞ്ഞു.
“ഇവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായോ, റോഹൻ?” മായ ചോദിച്ചു.
റോഹൻ ചിന്തിച്ചു. “ഇല്ല, പക്ഷേ ഇത് എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. നമ്മൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ എത്തിയതുപോലെ.”
“ഒരുപക്ഷേ, നമ്മൾ നമ്മുടെ ചിന്തകളിലൂടെയും ഭാവനയിലൂടെയും പുതിയൊരു ലോകം കണ്ടെത്തുകയായിരിക്കാം,” മായ പറഞ്ഞു. “ഈ മാന്ത്രികമായ കാഴ്ചകൾക്ക് പിന്നിൽ എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാകും.”
അവർ വീണ്ടും മേഘപാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ അവർ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻചെരുവിൽ ഒരു മനോഹരമായ കിണർ കണ്ടു. അത് അവരുടെ പഴയ പക്ഷിക്കൂട് വെക്കുന്ന സ്റ്റാൻഡായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തിളക്കമുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക കിണർ പോലെയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു തരം മൃദലമായ പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതാണ് മാന്ത്രിക കിണർ!” മായ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഇവിടെയാണ് നമ്മുടെ യാത്രയുടെ അവസാനം.”
“ഇതിൽ നിന്ന് നമുക്ക് തിരിച്ച് പോകാൻ കഴിയുമോ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.
മായ പതുക്കെ കിണറിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അതിൻ്റെ വെള്ളം ഒരു കണ്ണാടിപോലെ തിളങ്ങി. അവൾ അതിലേക്ക് നോക്കി. “റോഹൻ, നോക്കൂ! നമ്മുടെ സ്വന്തം വീടിൻ്റെ പ്രതിബിംബം.”
അവർ കിണറിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നിന്നു. കിണറിൻ്റെ തിളക്കം കൂടിക്കൂടി വന്നു. മായ റോഹൻ്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “പേടിക്കണ്ട, റോഹൻ. ഇത് ഒരു യാത്ര മാത്രമാണ്.”
അവർ മെല്ലെ ആ കിണറിൻ്റെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. ഒരു നിമിഷം ചുറ്റും ഒരു തരം മങ്ങിയ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു. പിന്നെ, അവർ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, അവർ വീണ്ടും അവരുടെ സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്ത് തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. പുല്ലിന് പച്ചനിറം, പൂക്കൾ നിശബ്ദമായി നിൽക്കുന്നു, ഊഞ്ഞാൽ ചങ്ങലകൾ സാധാരണ പോലെ. പൂന്തോട്ടത്തിലെ പ്രതിമയും അനങ്ങാതെ നിന്നു.
“എല്ലാം സാധാരണ പോലെയായല്ലോ, മായേ!” റോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ?”
മായ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ, അത് നമ്മുടെ ഭാവനയുടെ ശക്തിയായിരിക്കാം, റോഹൻ. നമ്മുടെ മനസ്സ് എത്ര മനോഹരമായ ലോകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണെന്ന് നമ്മൾ കണ്ടില്ലേ?”
റോഹൻ ചുറ്റും നോക്കി. പഴയ പൂന്തോട്ടം തന്നെയാണ്, പക്ഷേ അവനത് പുതിയ കണ്ണുകളോടെ കണ്ടു. പുല്ലിൻ്റെ പച്ചനിറത്തിൽ അവൻ മഴവില്ലിൻ്റെ വർണ്ണങ്ങൾ കണ്ടു. പൂക്കളുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവൻ മാന്ത്രികമായ പാട്ടുകൾ കേട്ടു.
“മായേ,” റോഹൻ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് തോന്നുന്നു, നമ്മുടെ ലോകം നമ്മൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ വലിയതാണെന്ന്.”
മായ തലയാട്ടി. “അതെ, റോഹൻ. നമ്മൾ നമ്മുടെ ഭാവന തുറന്നുപിടിച്ചാൽ, എല്ലാ ദിവസവും നമുക്ക് മാന്ത്രികമായ അനുഭവങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സാഹസികത.”
അന്ന് രാത്രി, മായയും റോഹനും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. അവരുടെ മനസ്സ് വർണ്ണാഭമായ ഓർമ്മകളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലോകം ഒരു വലിയ അത്ഭുതപുസ്തകമാണെന്നും, അത് തുറന്നു വായിക്കാൻ ഭാവനയും ആകാംഷയും മാത്രം മതിയെന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കി.
—
**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രികവിദ്യ. ആകാംഷയോടെയും ദയയോടെയും ലോകത്തെ നോക്കിയാൽ, സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും നമുക്ക് അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.
