സ്വപ്ന ചിത്ര യാത്ര

സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 28

ഒരു മഴയുള്ള ഉച്ചയ്ക്ക്, മായയും റോഹനും മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിൽ കളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരിയായ മായ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ പുറത്ത് പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴയുടെ താളം അവളെ അതിന് അനുവദിച്ചില്ല. പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ റോഹൻ, ജനലിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ മരച്ചില്ലകളിൽ തട്ടി താഴേക്ക് വീഴുന്നത് നോക്കിയിരുന്നു. ദിവസവും കാണുന്ന ഈ കാഴ്ചകളിൽ അവർക്ക് പതിയെ ബോറടിച്ചു തുടങ്ങി. മുത്തശ്ശി അടുക്കളയിൽ എന്തോ മനോഹരമായ വിഭവം ഒരുക്കുകയായിരുന്നു, അതിന്റെ ഗന്ധം വീടുമുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ മായയ്ക്കും റോഹനും ഒരു സാഹസിക യാത്രയായിരുന്നു ആവശ്യം.

“നമുക്ക് പഴയ മുറിയിലേക്ക് പോകാം, റോഹൻ?” മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതി തെളിഞ്ഞു.
റോഹൻ തലയാട്ടി. “അവിടെ എന്തെങ്കിലും രസകരമായത് കണ്ടേക്കാം.”
അവർ മുത്തശ്ശിയുടെ വീടിന്റെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ആ മുറി അധികമാരും ഉപയോഗിക്കാത്തതുകൊണ്ട്, അവിടെ ഒരുതരം നിഗൂഢത തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച അലമാരകളും, നിറം മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളും, പഴക്കമുള്ള ഫർണിച്ചറുകളും ആ മുറിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകി. മുറിയുടെ ഭിത്തിയിൽ ഒരു വലിയ പെയിന്റിംഗ് തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. അത് മുത്തശ്ശിയുടെ അമ്മയുടെ കാലം മുതലുള്ളതായിരുന്നു.

ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് അവർ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. അതിൽ വിചിത്രമായ രൂപങ്ങളായിരുന്നു – ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു നടക്കുന്ന മത്സ്യങ്ങൾ, ചിരിക്കുന്ന പൂക്കൾ, മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നീന്തുന്ന വലിയ ആമകൾ. എല്ലാം വളരെ ഭംഗിയുള്ളതും എന്നാൽ അവിശ്വസനീയവുമായിരുന്നു. പെയിന്റിംഗിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം കേൾക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. അത് ഒരു നേർത്ത മണിനാദം പോലെയായിരുന്നു, കാതിൽ ഒരു നേരിയ മർമ്മരം പോലെ.
റോഹൻ ആ ചിത്രം സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി നിന്നു. പെട്ടെന്ന്, ചിത്രത്തിലെ ഒരു നീലപ്പൂവ് നിറം മാറി ചുവപ്പായി മാറി. മായ ഞെട്ടിപ്പോയി. “അത് നിറം മാറിയോ, റോഹൻ?” അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. റോഹൻ തലയാട്ടി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു. “ഞാൻ ശരിക്കും കണ്ടതാണോ അതോ എന്റെ തോന്നലാണോ?” അവൻ സംശയിച്ചു.
അവർ ആ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മുറിയുടെ വാതിൽ തനിയെ പതിയെ തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത, തിളക്കമുള്ള വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അത് ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണം പോലെയായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം നോക്കി. പേടിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ആകാംഷയായിരുന്നു അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ.

അവർ ആ വെളിച്ചം പിന്തുടർന്നു, പതിയെ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടന്നു.
അവർ ചെന്നെത്തിയത് ഒരു വിചിത്രമായ പൂന്തോട്ടത്തിലായിരുന്നു. അവിടെ മരങ്ങൾക്ക് മിഠായിയുടെ മണമായിരുന്നു, ഓരോ ശ്വാസത്തിലും മധുരമുള്ള ഒരു സുഗന്ധം. പൂക്കൾ തനിയെ പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവയുടെ ഇതളുകൾ കാറ്റിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആകാശത്ത് പല നിറങ്ങളിലുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങൾ പറന്നു നടന്നു, അവയുടെ ചിറകുകൾക്ക് മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളായിരുന്നു. ഓരോ ചിത്രശലഭവും ഓരോ കൊച്ചു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി.
ഒരു ചിത്രശലഭം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. അതിന് സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള, നേർത്ത ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു, അത് മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാൻ ‘സ്വപ്ന ചിത്രശലഭം’ ആണ്,” ചിത്രശലഭം മനോഹരമായ, നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് എന്റെ ‘നിറക്കൂട്ടുകളുടെ താഴ്വര’യിൽ തിരികെയെത്താൻ ഒരു സഹായം വേണം. വഴികൾ നിറം മാറിയിരിക്കുന്നു, എനിക്ക് വഴിതെറ്റിപ്പോയി.”
മായയും റോഹനും അമ്പരന്നുപോയി. സംസാരിക്കുന്ന ചിത്രശലഭം! അവർ അവരുടെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
“നിങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടാൻ ഞങ്ങൾ സഹായിക്കാം!” മായ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മനസ്സിൽ സാഹസികതയുടെ ഒരു തിരയിളക്കം തോന്നി.
ചിത്രശലഭം അവരെ ഒരു വഴിയരികിലേക്ക് നയിച്ചു. ആ വഴിക്ക് ഓരോ നിമിഷവും നിറം മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് വയലറ്റ് നിറം, ചിലപ്പോൾ ഓറഞ്ച്, പിന്നെ മഞ്ഞ. ആ നിറങ്ങൾ അവരുടെ കാലടികളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവർ ആ വഴിയിലൂടെ ശ്രദ്ധയോടെ നടന്നു, ഓരോ നിറമാറ്റവും അവരെ പുതിയ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നയിച്ചു.

അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു പുഴ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിൽ സാധാരണ വെള്ളത്തിനു പകരം മിന്നുന്ന നക്ഷത്രവെളിച്ചമായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അത് ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ ഭൂമിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് പോലെ തോന്നി. പുഴയ്ക്ക് ഒരു നേർത്ത സംഗീതത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. അതിനപ്പുറം കടക്കാൻ അവർക്ക് ഒരു പാലം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഈ നക്ഷത്രവെളിച്ചത്തിൽ ഒരു തുഴയുണ്ട്,” ചിത്രശലഭം പറഞ്ഞു, “പക്ഷേ അത് കാണാൻ കഴിയുന്നവർക്കേ എടുക്കാൻ പറ്റൂ.”
റോഹൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച് ചുറ്റും നോക്കി. അവൻ അവന്റെ ഭാവന ഉപയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ ഒരു തുഴ അവന്റെ കൈയിൽ വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. അത് മരത്തിൽ തീർത്ത, മിന്നുന്ന ഒരു തുഴയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അവനൊരു തിളക്കമുള്ള തുഴ കൈയിലെടുക്കുന്നതായി തോന്നി. അത് ശരിക്കും അവന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു! അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ മായയെ നോക്കി.
അവർ തുഴഞ്ഞു അക്കരെ എത്തി. നക്ഷത്രവെളിച്ചത്തിൽ തുഴയുമ്പോൾ ഒരുതരം ശാന്തത അവരെ പൊതിഞ്ഞു. അവിടെ അവരെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു പുൽമേടായിരുന്നു. ആ പുല്ലിന് ഓരോ നിമിഷവും നീളം കൂടുകയും കുറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ശ്രദ്ധയോടെ അതിലൂടെ നടന്നു. ചിലപ്പോൾ പുല്ല് അവരുടെ കാൽമുട്ടോളം വളർന്നു, അടുത്ത നിമിഷം അത് അവരുടെ കണങ്കാലിന് താഴെയായി. അത് ഒരു ജീവനുള്ള പരവതാനി പോലെയായിരുന്നു.

പിന്നീട് അവർ ഒരു വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ അടുത്തെത്തി. അതിന്റെ ഇലകൾക്ക് പകരം മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു. ഓരോ ഇലയിലും ഓരോ സ്വപ്നം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ വൃക്ഷത്തിന് ചുറ്റും ഏഴ് നിറങ്ങളിലുള്ള വാതിലുകൾ കണ്ടു. ഓരോ വാതിലിനും ഓരോ നിറമായിരുന്നു – ചുവപ്പ്, ഓറഞ്ച്, മഞ്ഞ, പച്ച, നീല, ഇൻഡിഗോ, വയലറ്റ്.
“ഇതിൽ ഏതാണ് ‘നിറക്കൂട്ടുകളുടെ താഴ്വര’യിലേക്കുള്ള വാതിൽ?” മായ ചോദിച്ചു, അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചിത്രശലഭം മറുപടി പറഞ്ഞു, “നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ നിറം ഏതാണോ, അതാണ് ശരിയായ വാതിൽ.”
മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. അവർ കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവരുടെ ഏറ്റവും നല്ല ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റവും അധികം നിറഞ്ഞുനിന്ന വികാരം ഏതാണെന്ന് അവർ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മായയ്ക്ക് അവളുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ സ്നേഹവും, റോഹന് അവന്റെ കൂട്ടുകാരുമായുള്ള സന്തോഷവും ഓർമ്മവന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും ഓർമ്മകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. അപ്പോൾ വാതിലുകളിൽ ഒന്ന് തിളങ്ങി. അതായിരുന്നു സ്നേഹത്തിന്റെ നിറമായ പിങ്ക് വാതിൽ.
അവർ ആ വാതിലിലൂടെ നടന്നു. അത് ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുന്ന വാതിൽ പോലെ അവർക്കായി തുറന്നു.

അവർ കടന്നുചെന്നത് അതിമനോഹരമായ ഒരു താഴ്വരയിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ നിറങ്ങൾ തനിയെ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവ നദിപോലെ ഒഴുകി, ചിലപ്പോൾ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ പറന്നു. ആകാശത്ത് മഴവില്ലുകൾ കൂട്ടം കൂട്ടമായി നിന്നു, അവയുടെ നിറങ്ങൾ താഴ്വരയിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. ചിത്രശലഭം സന്തോഷത്തോടെ താഴ്വരയിലേക്ക് പറന്നുപോയി.
അവരോട് നന്ദി പറഞ്ഞിട്ട്, സ്വപ്ന ചിത്രശലഭം ഒരു തിളക്കമുള്ള പൊടി അവരുടെ മേൽ വിതറി. ആ പൊടി അവരുടെ ചുറ്റും ഒരു മാന്ത്രിക വലയം തീർത്തു. ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ അത് നിറങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് പറന്നു മറഞ്ഞു.
പിന്നെ എല്ലാം പതിയെ മാഞ്ഞുപോയി. മായയും റോഹനും അവരുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ പഴയ മുറിയിൽ തിരികെയെത്തി. പഴയ പെയിന്റിംഗ് അതേപടി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. നീലപ്പൂവ് വീണ്ടും നീലയായി മാറിയിരുന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു.
“അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ?” മായ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
റോഹൻ ചിരിച്ചു. “അറിയില്ല. പക്ഷേ എന്റെ കൈയിൽ ഒരു തിളക്കമുള്ള പൊടി ഉണ്ട്.” അവൻ അവന്റെ ഉള്ളംകൈ തുറന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളംകൈയിൽ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണപ്പൊടി തിളങ്ങിനിന്നു. അത് സ്വപ്ന ചിത്രശലഭം വിതറിയ അതേ പൊടിയായിരുന്നു.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ചിലപ്പോൾ യഥാർത്ഥ ലോകവും സ്വപ്ന ലോകവും അത്രയധികം ദൂരെയല്ലെന്ന്. അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു പുതിയ ധൈര്യവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞു. ഭാവനയ്ക്ക് അതിരുകളില്ലെന്നും, ധൈര്യവും ആകാംഷയും നമ്മളെ പുതിയ ലോകങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുമെന്നും അവർക്ക് മനസ്സിലായി.

ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങളെയും പുതിയ കാര്യങ്ങളെയും സ്വാഗതം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ സ്വതന്ത്രമായി വിടുക. ധൈര്യവും ആകാംഷയും നിങ്ങളെ അവിശ്വസനീയമായ അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് സാധാരണ കാര്യങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്ന ലോകത്തായിരിക്കും.