തീയെ പേടിച്ച വ്യാളി
പണ്ടൊരു കാലത്ത്, ദൂരെ ദൂരെ, മേഘങ്ങൾ ചുംബിച്ചുനിൽക്കുന്ന അഗ്നിപർവതങ്ങളുടെ മുകളിൽ, നിറയെ വ്യാളികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. അവരൊക്കെ വലിയ ശക്തിശാലികളും ധൈര്യശാലികളുമായിരുന്നു. ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു നടക്കുമ്പോൾ അവർ തീ തുപ്പി താഴേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കും. അവരുടെ തീജ്വാലകൾ ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും നിറങ്ങളിൽ രാത്രിയെ പ്രകാശമാനമാക്കി. എന്നാൽ, അവർക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ വ്യാളിയുണ്ടായിരുന്നു, അവന്റെ പേര് ചിഞ്ചു. ചിഞ്ചുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തീ എന്നാൽ പേടിയായിരുന്നു.
മറ്റ് വ്യാളികൾക്ക് സ്വന്തം തീ എന്നത് അഭിമാനമായിരുന്നു. അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന തീജ്വാലകൾ വൻ മരങ്ങളെ നിമിഷം നേരം കൊണ്ട് ചാരമാക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ചിഞ്ചുവിനോ? അവനത് ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടും. അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരി പോലും വരുന്നത് അവൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവന്റെ തീ തുപ്പാനുള്ള ഓരോ ശ്രമവും പരാജയത്തിലവസാനിച്ചു. ഒന്നുകിൽ ഒരു നേർത്ത പുകച്ചുരുൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ ചുമ.
മറ്റ് വ്യാളികൾ അവനെ കളിയാക്കി “തീയില്ലാത്ത ചിഞ്ചു” എന്നും “തണുത്ത വ്യാളി” എന്നും വിളിച്ചു. അവരുടെ കളിയാക്കലുകൾ കേട്ട് ചിഞ്ചുവിന് വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി. “എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയാകാൻ കഴിയാത്തത്?” അവൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു. അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക്, ആരും കാണാതെ, മലയിടുക്കുകളിലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണുകളിൽ പോയി പരിശീലിക്കുമായിരുന്നു. ഒരുപാട് തവണ അവൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷെ ഓരോ തവണയും പേടി അവനെ തോൽപ്പിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ഒതുങ്ങി ജീവിച്ചു, തന്റെ ‘കുറവിനെ’ ഓർത്ത് ലജ്ജിച്ചു.
ഒരുനാൾ, താഴ്വരയിലെ മനുഷ്യഗ്രാമത്തിൽ അതിശക്തമായ തണുപ്പ് എത്തിച്ചേർന്നു. മഞ്ഞുമൂടിയ താഴ്വര ആകെ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. മഞ്ഞുകണങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു. ആളുകൾക്ക് തണുപ്പ് സഹിക്കാൻ കഴിയാതെയായി. അവരുടെ വീടുകളിലെ തീ അണഞ്ഞുപോയി, അടുപ്പുകളിൽ നിന്ന് ചൂട് കിട്ടാതായി. കുട്ടികൾ തണുത്ത് വിറച്ച് വീടിന്റെ മൂലകളിൽ ചുരുണ്ട് കൂടി.
ചിഞ്ചു മലമുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. ഇരുണ്ടും തണുത്തുറഞ്ഞതുമായ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് നേർത്ത നിലവിളികൾ ഉയരുന്നത് അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൻ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. തണുത്ത് നീലിച്ച ചുണ്ടുകളോടെ വിറച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ കുട്ടികളെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു. അവരുടെ ദുരിതം അവനെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചു. “എനിക്കവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമോ?” അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. സ്വന്തം തീയെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ പേടി ഒരു നിമിഷം മറന്നുപോയി. അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദയയുടെ ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരി ജ്വലിച്ചു.
അവൻ പതിയെ താഴ്വരയിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങി. മഞ്ഞുമൂടിയ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, നിശബ്ദമായി അവൻ ഗ്രാമത്തിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഒരു മൂലയിൽ, ഒരു ചെറിയ കൂട്ടം കുട്ടികൾ വിറച്ച്, ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവരുടെ മുൻപിൽ ഒരു ചെറിയ തീക്കൂമ്പാരം അണയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് നേർത്ത പുക മാത്രമാണ് ഉയർന്നിരുന്നത്. കുട്ടികൾ തണുത്ത് മരവിച്ചിരുന്നു.
ചിഞ്ചു പതിയെ അവർക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ വലിയ ചിറകുകൾ മഞ്ഞിലൂടെ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. കുട്ടികൾ ആദ്യമൊന്ന് ഞെട്ടി. ഒരു വ്യാളിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് പേടിയായി. അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പക്ഷെ ചിഞ്ചുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദയ മാത്രം കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ സ്നേഹം മാത്രം കണ്ടപ്പോൾ, അവർക്ക് പതിയെ പേടി മാറി. ചിഞ്ചു ആ അണയാൻ പോകുന്ന തീക്കനലിലേക്ക് തന്റെ വായ് തുറന്നു. സാധാരണ തീ തുപ്പുന്നത് പോലെ ഒരു വലിയ ജ്വാല വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവൻ പേടിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, കുട്ടികളുടെ മരവിച്ച മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. ഒരു നേർത്ത ചൂടുള്ള കാറ്റ് അതിലേക്ക് ഊതി.
അത്ഭുതം! സാധാരണ തീ തുപ്പുന്നത് പോലെ ഒരു വലിയ, നശിപ്പിക്കുന്ന ജ്വാല വന്നില്ല. പകരം, ഒരു മഞ്ഞനിറമുള്ള, മൃദലമായ ഊഷ്മളത ആ തീക്കനലിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. തീ വീണ്ടും ജ്വലിച്ചു തുടങ്ങി, പക്ഷെ അത് ആരെയും പൊള്ളിച്ചില്ല. മറിച്ച്, ഒരു സുഖമുള്ള ചൂട് നൽകി. അണഞ്ഞുപോയ കനലുകൾ വീണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തു. കുട്ടികൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് വിസ്മയം നിറഞ്ഞു. തണുപ്പ് മാറി, അവർക്ക് ചൂട് കിട്ടിത്തുടങ്ങി.
“ചൂട്!” ഒരു കുട്ടി സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ചിഞ്ചു ആദ്യമായി തന്റെ തീയെ ഭയക്കാതെ നിന്നു. അവന്റെ തീയ്ക്ക് നശിപ്പിക്കാൻ മാത്രമല്ല, ഊഷ്മളതയും വെളിച്ചവും നൽകാനും കഴിയുമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. തന്റെ തീ മറ്റുള്ളവരുടെ തീയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
ആ രാത്രി മുഴുവൻ, ചിഞ്ചു ഗ്രാമത്തിലൂടെ പറന്നുനടന്നു. തണുത്തുറഞ്ഞ ഓരോ വീടിന്റെയും അടുക്കളയിൽ അവൻ പതിയെ ഊതി. അവന്റെ മൃദലമായ തീജ്വാലകൾ ഓരോ വീടിനും ഊഷ്മളത നൽകി. അണഞ്ഞുപോയ അടുപ്പുകളിൽ ജീവൻ വെച്ചു. ഇരുണ്ട ഗ്രാമം പതിയെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി. തണുത്ത് മരവിച്ചിരുന്ന ആളുകൾക്ക് വീണ്ടും ചൂട് കിട്ടി. അവർ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ചിഞ്ചുവിന്റെ മൃദലമായ വെളിച്ചം അവർ കണ്ടു. അവർക്ക് അത്ഭുതമായി, ഒപ്പം സന്തോഷവും.
മറ്റ് വ്യാളികൾ ദൂരെ നിന്ന് താഴ്വരയിലെ പ്രകാശം കണ്ടു. അവർക്ക് അത്ഭുതമായി. “ആരാണ് ഈ രാത്രിയിൽ ഗ്രാമത്തിന് ചൂട് നൽകുന്നത്?” അവർ പരസ്പരം ചോദിച്ചു. അവർ താഴേക്ക് പറന്നു വന്നു. ചിഞ്ചുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് തങ്ങളുടെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. ചിഞ്ചുവിന്റെ തീ മറ്റ് വ്യാളികളുടെ തീ പോലെ ശക്തമോ നശിപ്പിക്കുന്നതോ ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിന് അതിന്റേതായ ഒരു സൗന്ദര്യവും ദയയുമുണ്ടായിരുന്നു. അത് സ്നേഹവും ഊഷ്മളതയും നൽകുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തീയായിരുന്നു.
അന്നുമുതൽ, ചിഞ്ചുവിന് സ്വന്തം തീയെക്കുറിച്ച് പേടി തോന്നിയില്ല. അത് അവന്റെ ശക്തിയായിരുന്നു. അവൻ ‘ഊഷ്മള വ്യാളി’ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. അവന്റെ തീ ആരെയും പൊള്ളിച്ചില്ല, പകരം എല്ലാവർക്കും പ്രതീക്ഷയും ഊഷ്മളതയും നൽകി. മറ്റുള്ളവർ അവനെ കളിയാക്കിയ അവന്റെ ‘കുറവ്’, ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായി മാറി.
ഈ കഥ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്നോ? നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും നമ്മുടേതായ പ്രത്യേക കഴിവുകളുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ, നമ്മൾ ദുർബലമെന്ന് കരുതുന്നവ തന്നെയായിരിക്കും നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി. ചിഞ്ചു പഠിപ്പിച്ചത് അതാണ്; നമ്മൾ ആരാണോ, അതിനെ സ്വീകരിക്കുക, നമ്മുടെ ‘കുറവുകളെ’ ശക്തികളാക്കി മാറ്റുക. എല്ലാവരും ഒരേപോലെയല്ല, ഓരോരുത്തരുടെയും പ്രത്യേകതകളാണ് അവരെ മനോഹരരാക്കുന്നത്.
