വൈദ്യുതിയില്ലാത്ത ഒരു പാഠം

തീർച്ചയായും, ഇതാ 11-13 വയസ്സുള്ള കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കുന്ന “ഒരു ദിവസത്തെ വൈദ്യുതിയില്ലായ്മ” എന്ന കഥ:

***

**ഒരു ദിവസത്തെ വൈദ്യുതിയില്ലായ്മ**

ആര്യ പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരിയായ ഒരു മിടുക്കി കുട്ടിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവളുടെ മുറിയിലെ കമ്പ്യൂട്ടറും, ടാബ്‌ലെറ്റും, ടിവിയുമെല്ലാം വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. രാവിലെ ഉണർന്ന് പല്ല് തേച്ചാൽ ഉടൻ കാർട്ടൂൺ കാണുക, സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നാൽ ഹോംവർക്ക് ചെയ്ത് തീർത്താൽ ഉടൻ ഓൺലൈൻ ഗെയിം കളിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ കൂട്ടുകാരുമായി ചാറ്റ് ചെയ്യുക – ഇതായിരുന്നു ആര്യയുടെ ദിനചര്യ. വൈദ്യുതിയില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ. ആര്യ പതിവ് പോലെ ഉണർന്നു, പക്ഷെ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകത. മുറിയിൽ നേരിയ ഇരുട്ട്. ജനൽ കർട്ടനുകൾ മാറ്റിയപ്പോൾ സൂര്യപ്രകാശം കടന്നുവന്നു. അവൾ കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്യാൻ നോക്കി. സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞില്ല. ഫാൻ കറങ്ങുന്നില്ല. “അമ്മേ, കറന്റ് പോയല്ലോ!” അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. “അതെ മോളേ, ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ കറന്റ് ഇല്ല. രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നു, ഒരു മെയിന്റനൻസ് ജോലിയുണ്ട് പോലും. ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ വരുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞു.”

ആര്യയ്ക്ക് ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ചെറിയ നിരാശ തോന്നി. ഈ ഞായറാഴ്ച മുഴുവൻ വൈദ്യുതിയില്ലാതെ എങ്ങനെ തള്ളിനീക്കും? ടിവി ഇല്ല, കമ്പ്യൂട്ടർ ഇല്ല, ഫോണിൽ കളിക്കാനും പറ്റില്ല. അവൾ പതിയെ താഴേക്കിറങ്ങി വന്നു. അടുക്കളയിൽ അമ്മ മരത്തിന്റെ തവി ഉപയോഗിച്ച് കഞ്ഞിവെള്ളം ഇളക്കുന്നു. ഇൻഡക്ഷൻ കുക്കർ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമ്മ മൺകലത്തിൽ വിറകടുപ്പിലാണ് കഞ്ഞിവെച്ചത്.

“അമ്മേ, എനിക്ക് ബോറടിക്കുന്നു,” ആര്യ പറഞ്ഞു.
“ബോറടിക്കുന്നോ? എങ്കിൽ വാ, അമ്മയെ സഹായിക്ക്. ഇന്ന് പപ്പടം കാച്ചണം, അതിന് വിറകടുപ്പിൽ തീ കൂട്ടാൻ സഹായിക്കാമോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

ആദ്യമൊക്കെ മടിച്ചെങ്കിലും, ആര്യ വിറകടുപ്പിൽ തീ കൂട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. ചെറിയ വിറകുകൾ വെച്ച്, പേപ്പർ കത്തിച്ച് ഊതിക്കൊടുത്ത് അവൾ മെല്ലെ തീ കത്തിച്ചു. അല്പം പുകയും കരിയും പറ്റിയെങ്കിലും, സ്വന്തമായി തീ കത്തിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു സന്തോഷം തോന്നി.

പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു, “മോൾക്ക് ഇന്ന് കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസൊന്നും ഇല്ലല്ലോ? നമുക്ക് മുറ്റത്തുള്ള ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചാലോ? അല്ലെങ്കിൽ അയൽപക്കത്തെ മാധവിക്കിഴങ്ങും കാച്ചിലും പറിക്കാൻ പോകാം.”

“അതെ, അതൊരു നല്ല ആശയമാണ്!” ആര്യ പറഞ്ഞു.

അച്ഛനോടൊപ്പം അവർ തൊടിയിലേക്ക് പോയി. വർഷങ്ങളായി കറന്റ് പോകുമ്പോൾ മാത്രം ഓർക്കുന്ന ഒരു വലിയ മൺകലം കിണറിനരികിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ വെള്ളം നിറച്ച്, ചെടിച്ചട്ടികളിലെ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചു. മാധവിക്കിഴങ്ങിന്റെ വള്ളികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കിഴങ്ങുകൾ പറിച്ചെടുത്തു. ഇതൊക്കെ ചെയ്തപ്പോൾ ആര്യയുടെ കൈകളിലും വസ്ത്രത്തിലും മണ്ണായി. പക്ഷെ അവൾക്കത് നല്ലൊരു അനുഭവമായി തോന്നി.

വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, അച്ഛൻ പഴയൊരു പുസ്തകമെടുത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അമ്മ തുണി തുന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യ ഒരു നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. സാധാരണ ഈ സമയം അവൾ ടിവിയിൽ സിനിമ കാണുകയായിരിക്കും. അവൾ അവളുടെ പുസ്തക ഷെൽഫിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ നിറയെ വായിക്കാത്ത കഥാപുസ്തകങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. “മിടുക്കി പൂച്ചയും മാന്ത്രിക കിണറും” എന്ന പുസ്തകം അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ജനലിന്റെ അരികിൽ പോയിരുന്നു അവൾ വായന തുടങ്ങി.

കഥയിലെ പൂച്ചയുടെ സാഹസിക യാത്രകളും മാന്ത്രിക കിണറും അവളെ പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവൾ വായിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. സാധാരണ കമ്പ്യൂട്ടർ ഗെയിമുകൾ കളിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സന്തോഷം അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. കഥാപാത്രങ്ങളെ അവൾക്ക് മനസ്സിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഉച്ചഭക്ഷണം സമയമായി. ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ച വെള്ളം തണുപ്പില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമ്മ ഒരു പഴയ മൺപാത്രത്തിലെ വെള്ളം കൊടുത്തി. അത് അത്ഭുതകരമായി തണുത്തിരുന്നു. “വൈദ്യുതി ഇല്ലാതിരുന്ന സമയങ്ങളിൽ ആളുകൾ ഇങ്ങനെയാണ് വെള്ളം തണുപ്പിച്ച് കുടിച്ചിരുന്നത്,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. ആര്യയ്ക്ക് പുതിയ അറിവായിരുന്നു അത്.

ഉച്ചയൂണിന് ശേഷം ആര്യ മുറ്റത്തിറങ്ങി. അയൽപക്കത്തെ കൂട്ടുകാരായ വിനുവും മീനുവും തെങ്ങിൻതോപ്പിൽ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യയും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. അവർ കബഡി കളിച്ചു, പിന്നീട് കുറച്ചേറെ നാളുകളായി കളിക്കാത്ത ഏണിപ്പടി കളിച്ചു. ഓടിയും ചാടിയും ചിരിച്ചും അവർ അവരുടേതായ ഒരു ലോകം കണ്ടെത്തി. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്ക്രീനിൽ നോക്കി കളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എന്തുമാത്രം സന്തോഷം തരുന്നതാണ് ഈ കളികളെന്ന് ആര്യയ്ക്ക് തോന്നി.

സന്ധ്യയായി. പതിവ് പോലെ വൈദ്യുത വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞില്ല. അമ്മ മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ച് വെച്ചു. വീടിനുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി വന്നു. അച്ഛൻ പഴയൊരു പെട്ടി തുറന്ന് കുറേ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ചെറുപ്പകാലത്തെ ചിത്രങ്ങൾ, ആര്യയുടെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ചിത്രങ്ങൾ. ഓരോ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചും അവർ കഥകൾ പറഞ്ഞു. ആര്യ അത്ഭുതത്തോടെയും ആകാംഷയോടെയും എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. ഇത്രയധികം സമയം കുടുംബത്തോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ ഓർത്തു.

അത്താഴം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. ചോറും കറിയും അച്ഛൻ തൊടിയിൽ നിന്ന് പറിച്ചെടുത്ത കാച്ചിൽ മെഴുക്കുപുരട്ടിയും. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. രാത്രി ആകാശത്ത് മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി അച്ഛൻ ആര്യക്ക് കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. എത്ര മനോഹരമായ കാഴ്ച! സാധാരണ വൈദ്യുതവിളക്കുകൾ കാരണം കാണാൻ കഴിയാതിരുന്ന കാഴ്ചകളായിരുന്നു അവയൊക്കെ.

ആര്യയുടെ ഉറക്കം വന്നിട്ടും അവൾക്ക് ആ ദിവസം വിട്ടുപോകാൻ തോന്നിയില്ല. ഈ ദിവസം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം നിറച്ചിരുന്നു. രാത്രി വളരെ വൈകിയാണ് വൈദ്യുതി വന്നത്. ലൈറ്റുകൾ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ആര്യയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ഞെട്ടൽ തോന്നി. വീണ്ടും ആ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണല്ലോ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ആര്യ പതിവ് പോലെ ഉണർന്നു. കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്യാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ ജനലിന്റെ കർട്ടൻ മാറ്റി. പുലർകാല സൂര്യരശ്മികൾ മുറിയിലേക്ക് വീണു. അവൾ ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഇന്നലെ വായിച്ച പുസ്തകമെടുത്ത് ബാക്കി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം വൈദ്യുതി ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, ആര്യ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചു.
1. വൈദ്യുതിയില്ലാത്തപ്പോഴും ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുമെന്ന്.
2. പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നത് എത്രമാത്രം രസകരമാണെന്ന്.
3. കൂട്ടുകാരുമായി പുറത്ത് കളിക്കുന്നത് എത്ര സന്തോഷം നൽകുന്നുവെന്ന്.
4. കുടുംബത്തോടൊപ്പം സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഊഷ്മളതയെക്കുറിച്ച്.
5. പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച്.
6. പഴയകാലത്തെ ജീവിതരീതികൾ എത്ര ലളിതവും മനോഹരവുമായിരുന്നുവെന്ന്.

ഈ ഒരു ദിവസത്തെ വൈദ്യുതിയില്ലായ്മ ആര്യയ്ക്ക് വലിയൊരു പാഠമായി മാറി. ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലും വലിയ സന്തോഷങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. വൈദ്യുതി ജീവിതം എളുപ്പമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ സന്തോഷം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലും, നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരിലും, പ്രകൃതിയിലുമാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഇനി എല്ലാ ദിവസവും അല്പനേരം വൈദ്യുതിയില്ലാതെയും ജീവിക്കാമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

***