സൂര്യൻ്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് തലോടിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആദി എന്ന ധീരനായ സാഹസികൻ കാടിൻ്റെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. ആദിയുടെ കൈയിൽ പുരാതനമായ ഒരു കോമ്പസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള ലോഹം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതും അതിൽ അതിമനോഹരമായ ചിത്രപ്പണികൾ കൊത്തിവെച്ചതുമായിരുന്നു. ഈ കോമ്പസ് വടക്കോട്ടല്ല, മറിച്ച് “നഷ്ടപ്പെട്ട കഥകൾ” ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. കാടിന്റെ ഓരോ ഇലകൾക്കും അതിൻ്റേതായ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ അറിയാമെന്ന് ആളുകൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ആദി കോമ്പസ് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. അതിൻ്റെ സൂചി പതിയെ കറങ്ങി, ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്ക് ചൂണ്ടി. ആദി കാടിൻ്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു, സൂര്യപ്രകാശം പോലും അവിടെ എത്താൻ മടിച്ചു. കാടിന് ഒരു പ്രത്യേകതരം താളമുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു നനഞ്ഞ താരാട്ടുപാട്ടുപോലെ തോന്നി. ആ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് ആദിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
ആദി നടന്നുനടന്ന് ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിൻ്റെ അടുത്തെത്തി. ആൽമരത്തിന് ആയിരം വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൻ്റെ ശിഖരങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുനിന്നു. ആൽമരത്തിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, ആദിക്ക് വ്യക്തമായി എന്തോ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അതൊരു തേങ്ങലായിരുന്നു, ഒപ്പം ഒരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെയും. “ചന്ദ്രനക്ഷത്രം… ചന്ദ്രനക്ഷത്രം… മറന്നുപോയ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ…”
ആദി ആൽമരത്തിൻ്റെ തടിയിൽ പതിയെ തൊട്ടു. ഉടൻതന്നെ ആ മരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി! അതിൻ്റെ ശബ്ദം കാറ്റിൽ ഇലകൾ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. “അന്വേഷകനേ, നീ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? കാലം മറന്നുപോയ ഒരു താരാട്ടുപാട്ടാണ് എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ. അത് കേൾക്കാതെ എൻ്റെ ചിന്തകൾക്ക് മങ്ങലേറ്റിരിക്കുന്നു.”
ആദി ആൽമരത്തോട് തൻ്റെ കോമ്പസിൻ്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട കഥകൾ കണ്ടെത്തണം. താരാട്ടുപാട്ടുകൾ എനിക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ എവിടെ നിന്നാണെന്ന് അറിയില്ല.”
ആൽമരം പതിയെ ചിരിച്ചു. അതിൻ്റെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞു. “എങ്കിൽ കേൾക്കൂ, ധീരാ. പുഴയുടെ അഗാധതയിൽ ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്. പുഴയുടെ ചിരിയിൽ അത് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. അവിടെ നിനക്ക് ഒരു സൂചന ലഭിക്കും.”
ആദി ആൽമരത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞ് പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വഴിയിൽ നിറയെ വർണ്ണാഭമായ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു നിന്നു. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ കുസൃതിക്കാരൻ സ്പ്രൈറ്റുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവർ ചിറകുകൾ വീശി ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു. അവർ മിന്നുന്ന പ്രകാശമുള്ള ചെറിയ ജീവികളായിരുന്നു. അവർ ആദിയുടെ മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, ചിരിച്ചും കളിച്ചും അവനെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഓ സാഹസികനേ, എവിടേക്കാണ് ഈ ധൃതിപിടിച്ച യാത്ര?” ഒരു സ്പ്രൈറ്റ് ചോദിച്ചു.
മറ്റൊരു സ്പ്രൈറ്റ് കളിയാക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഒരു ചന്ദ്രനക്ഷത്രത്തെയാണോ നീ തേടുന്നത്? അതിനെ രക്ഷിക്കാൻ നീ ഒരു പാട്ട് പാടേണ്ടി വരും!”
അവരുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് ആദിക്ക് ഒരു സൂചന കിട്ടി. ചന്ദ്രനക്ഷത്രം! ആൽമരം പറഞ്ഞതുപോലെ ചന്ദ്രനക്ഷത്രം! സ്പ്രൈറ്റുകൾ തമാശകൾ പറഞ്ഞ് ആദിയെ കളിയാക്കി. പക്ഷേ ആദി അവരുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ചെറിയ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. “പാട്ട് പാടുക… താരാട്ടുപാട്ട്…”
ആദി സ്പ്രൈറ്റുകൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് നടന്നു. കുറച്ചകലെയായി ഒരു പുഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആദി പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തി. പുഴയുടെ ഒഴുക്കിന് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു. പുഴ തമാശകൾ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. അതിൻ്റെ ഓരോ ഓളവും ഒരു തമാശയുടെ അവസാനം പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
“എന്താ ആൽമരത്തിനും സ്പ്രൈറ്റുകൾക്കും പറയാൻ കഴിയാത്തത്?” ആദി പുഴയോട് ചോദിച്ചു.
പുഴ ചിരിച്ചു. അതിൻ്റെ വെള്ളം ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ ഒഴുകി. “ഒരു പുഴയ്ക്ക് തമാശ പറയാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ഒരു ചന്ദ്രനക്ഷത്രത്തെ രക്ഷിക്കാനും കഴിയും. മറന്നുപോയ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, ആരുടെ ഹൃദയം നിറയും? ചന്ദ്രനക്ഷത്രത്തിൻ്റെ ഹൃദയം!”
പുഴയുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ആദിക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി. ചന്ദ്രനക്ഷത്രം ദുഃഖിതയാണ്, കാരണം അതിന് ശക്തി നൽകുന്ന താരാട്ടുപാട്ടുകൾ ആരും ഓർക്കുന്നില്ല. കാടിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന താരാട്ടുപാട്ടുകൾ ചന്ദ്രനക്ഷത്രത്തെ രക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കും.
കോമ്പസ് അതിവേഗം കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്തേക്ക് അത് ചൂണ്ടി. ആദി കോമ്പസിനെ പിന്തുടർന്ന് കാടിൻ്റെ ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് എത്തി. അവിടെ ഒരു മരത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒരു മഞ്ഞ നിറമുള്ള പ്രകാശം കണ്ടു. മരത്തിൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ നിലാവിന്റെ രൂപം, അതായിരുന്നു ചന്ദ്രനക്ഷത്രം! അത് ഒരു സ്ഫടികത്തിൻ്റെ ഉള്ളിൽ കുടുങ്ങിയപോലെ തോന്നി. അതിന് ചുറ്റും ഒരു ദുഃഖത്തിൻ്റെ വലയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചന്ദ്രനക്ഷത്രത്തെ രക്ഷിക്കാൻ ആദിക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലായി. പുരാതനമായ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ കണ്ടെത്തണം, അല്ലെങ്കിൽ പുതിയൊരു താരാട്ടുപാട്ട് ഉണ്ടാക്കണം. ആദി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആൽമരം മന്ത്രിച്ച വാക്കുകൾ, സ്പ്രൈറ്റുകൾ കളിയാക്കി പറഞ്ഞ പാട്ട്, പുഴയുടെ ചിരിയിലൊളിഞ്ഞ സൂചനകൾ – എല്ലാം ആദിയുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ആദി പതിയെ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി. അത് ആദിക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ അമ്മ പാടി കൊടുത്ത താരാട്ടുപാട്ടായിരുന്നു. ശബ്ദം ഇടയ്ക്ക് പതറിപ്പോയി. പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല. ആദി ആൽമരത്തിൻ്റെ വാക്കുകളും സ്പ്രൈറ്റുകളുടെ പാട്ടും പുഴയുടെ താളവും തൻ്റെ പാട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
ആദി പാടിയപ്പോൾ, കാടിൻ്റെ ഓരോ ഇലകളും താളം പിടിച്ചു. ആൽമരം അതിൻ്റെ ശിഖരങ്ങൾ ആട്ടി. സ്പ്രൈറ്റുകൾ ആദിയുടെ ചുറ്റും പറന്ന് മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ പാടി. പുഴയുടെ ചിരി ഒരു താളമായി മാറി. ആ പാട്ട് കാടിൻ്റെ ഓരോ ഭാഗത്തും പ്രതിധ്വനിച്ചു.
പതിയെ, പതിയെ, ചന്ദ്രനക്ഷത്രം കുടുങ്ങിക്കിടന്ന സ്ഫടികം മിന്നിത്തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മങ്ങിയ പ്രകാശം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. സ്ഫടികത്തിൻ്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പ്രകാശരൂപം, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പുറത്തുവന്നു. അത് ചന്ദ്രനക്ഷത്രമായിരുന്നു!
ചന്ദ്രനക്ഷത്രം ആദിയുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. അത് നന്ദിപൂർവ്വം ആദിയുടെ കവിളിൽ തലോടി. “നന്ദി, ധീരാ. എൻ്റെ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ നീ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. ഇനി ഈ കാടിന് വീണ്ടും സന്തോഷമുണ്ടാകും.”
ചന്ദ്രനക്ഷത്രം സ്വതന്ത്രയായപ്പോൾ, കാടിന് പുതിയൊരു ഉണർവ്വുണ്ടായി. മരങ്ങൾ കൂടുതൽ പച്ചയായി, പൂക്കൾക്ക് കൂടുതൽ നിറമുണ്ടായി. കാടിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മറന്നുപോയ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ വീണ്ടും ഒഴുകി. ആദിക്ക് മനസ്സിലായി, സാഹസികത എന്നാൽ പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടെത്തുക മാത്രമല്ല, പഴയ കഥകളും മാന്ത്രികതയും തിരികെ കൊണ്ടുവരുക കൂടിയാണെന്ന്. കോമ്പസ് ആദിയുടെ കയ്യിൽ ശാന്തമായി കിടന്നു. അത് ഇനി പുതിയ സാഹസിക യാത്രകളിലേക്ക് വഴികാട്ടും. കാടിൻ്റെ മാന്ത്രിക താരാട്ടുപാട്ടുകൾ എന്നെന്നും ആദിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തങ്ങിനിന്നു.
