ആകാശത്തിലെ അത്ഭുത ഭക്ഷണം

തീർച്ചയായും! 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി, ആകാശത്തുനിന്നിറങ്ങിയ അത്ഭുത ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ ഇതാ:

***

**ആകാശത്തിലെ അത്ഭുത ഭക്ഷണം**

ഒരിടത്ത്, പച്ചപ്പും തെളിഞ്ഞ അരുവികളും നിറഞ്ഞ്, ഉയരംകൂടിയ മരങ്ങൾ തണൽ വിരിച്ച ‘ശാന്തിഗ്രാമം’ എന്നൊരു മനോഹരമായ ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ ആളുകൾ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും സഹായിച്ചും ഒരുമയോടെ ജീവിച്ചു. പ്രകൃതിയോടിണങ്ങിയ ലളിതമായൊരു ജീവിതമായിരുന്നു അവരുടേത്. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ സൂര്യൻ ഉണരുമ്പോൾ, പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകൾ കേട്ട് ഗ്രാമം പതിയെ ഉണരും. ആളുകൾ വയലുകളിലേക്കും പുഴയിലേക്കും അവരുടെ ജോലികളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലും. അവരുടെ ജീവിതം സന്തോഷകരവും സമാധാനപരവുമായിരുന്നു, എന്നിരുന്നാലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഭക്ഷണത്തിനായി അവർക്ക് നന്നായി പ്രയത്നിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ, എല്ലാവരും പതിവുപോലെ ഉറക്കമുണർന്നു. സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ പുൽമേട്ടിൽ മൃദുവായി തഴുകി. അപ്പോഴാണ് അസാധാരണമായ ആ കാഴ്ച അവർ കണ്ടത്. ആകാശത്ത്, ദൂരെ, നേരിയ ഒരു വെള്ളിത്തിളക്കം കണ്ടുതുടങ്ങി. അത് വളരെ വേഗത്തിൽ വലുതാവുകയും താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവരികയും ചെയ്തു. ആളുകൾ ആകാംഷയോടെയും അമ്പരപ്പോടെയും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു വലിയ മേഘക്കഷണം പോലെ, എന്നാൽ വെളുത്ത് സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന, ഒരുതരം മൃദലമായ പദാർത്ഥം, ശാന്തമായ പുൽമേട്ടിലേക്ക് പതിയെ താഴ്ന്നിറങ്ങിവരികയായിരുന്നു. അത് വായുവിൽ ഒഴുകിനടന്ന്, നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഒരു തൂവൽ പോലെ, ഭൂമിയെ തൊട്ടു.

അത് താഴെ ഭൂമിയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ, ഒരു നേർത്ത മണിനാദം പോലെ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു. അതോടൊപ്പം, ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മധുരമുള്ള സുഗന്ധം ചുറ്റും പരന്നു. പൂക്കളുടെയും തേനിന്റെയും പുതിയ മഞ്ഞിന്റെയും സുഗന്ധം ഒരുമിച്ചാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. ആളുകൾ ഭയഭക്തിയോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും പതിയെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മായാത്ത അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു. പുൽമേട്ടിൽ, ചെറിയ ചെറിയ വെളുത്ത കഷണങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അത് മഞ്ഞിൻ കണങ്ങളെക്കാൾ മൃദലമായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിന് സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരുതരം ദിവ്യമായ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ കഷണവും ഓരോ ചെറുപൂവ് പോലെ സുന്ദരമായിരുന്നു.

ആദ്യമൊന്നും ആരും അതിൽ തൊട്ടില്ല. അതൊരു സ്വപ്നമാണോ, അതോ ഏതെങ്കിലും മാന്ത്രിക വിദ്യയാണോ എന്ന് അവർ സംശയിച്ചു. പിന്നീട്, ഗ്രാമത്തിലെ ധീരനായ രാമു, പതിയെ ഒരു കഷണം എടുത്തു. അത് അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു തൂവൽ പോലെ മൃദലമായിരുന്നു, സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ മിന്നി. വായിലിട്ടപ്പോൾ, അത് തേനിന്റെ മധുരവും പുതുമഴയുടെ കുളിരും പോലെ അവന്റെ നാവിനെ തഴുകി. വായിലിട്ടതും അത് അലിഞ്ഞുതീർന്നു, വയറുനിറയെ സന്തോഷവും ഊർജ്ജവും നൽകി. “ഇത് മാന്ത്രികമാണ്! ഇത്രയും രുചിയുള്ള ഒന്നും ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടില്ല!” രാമു ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം നിറഞ്ഞു.

രാമുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആളുകൾ ആവേശത്തോടെ ആ അത്ഭുത ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് വയറുനിറയെ സന്തോഷവും ശരീരത്തിന് പുതിയൊരു ഉന്മേഷവും നൽകി. “ഇതൊരു സമ്മാനമാണ്,” ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ആകാശത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സ്നേഹസമ്മാനം!” ആ ദിവസം മുഴുവൻ ഗ്രാമം സന്തോഷത്തിൽ മതിമറന്നു. അന്നത്തെ അത്താഴത്തിന്, എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ നിന്ന് ആ അത്ഭുത ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്ന് ഒരുമിച്ച് കഴിച്ചു. പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച്, ചിരിച്ചും കഥകൾ പറഞ്ഞും അവർ ആ രാത്രിയെ മനോഹരമാക്കി. ആർക്കും വിശപ്പിന്റെ ഒരു കണികപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അടുത്ത ദിവസവും, അതിനടുത്ത ദിവസവും, ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോഴും, എല്ലാ ദിവസവും സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ ആ സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള ഭക്ഷണം ആകാശത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ആർക്കും വിശപ്പറിയാതെയായി. എല്ലാവരും ആരോഗ്യത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ജീവിച്ചു. ഭക്ഷണത്തിനുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. അവർക്ക് കൂടുതൽ സമയം കളിക്കാനും, പാടാനും, പുഴയിൽ നീന്തിക്കളിക്കാനും, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും കണ്ടെത്തി. ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കളി, രാവിലെ ആകാശം നോക്കി ആ ഭക്ഷണം വരുന്നതും കാത്തിരിക്കലായിരുന്നു. അവരുടെ ചിരി ഗ്രാമത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

പക്ഷേ, ഗ്രാമത്തിലെ ആരിഫ് എന്നൊരാൾക്ക് പതിയെ ഒരു സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. എല്ലാ ദിവസവും ഒരേപോലെയുള്ള ഭക്ഷണം. ഇത് എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്? ആരാണ് ഇത് നൽകുന്നത്? ഇത് എന്നന്നേക്കുമായി ഉണ്ടാകുമോ? അവന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ഒരു പുഴപോലെ ഒഴുകിനടന്നു. ഈ അത്ഭുതം ഒരു ദിവസം അവസാനിച്ചാലോ എന്നൊരു നേരിയ ഭയം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വളർന്നു. അവൻ പതിയെ, തനിക്ക് കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണത്തിൽ ചിലത്, ഒരു ചെറിയ ഭദ്രമായ പെട്ടിയിൽ ശേഖരിച്ച് വെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം ആ ഭക്ഷണം കിട്ടാതെ വന്നാൽ, ഈ ശേഖരം ഉപകരിക്കുമല്ലോ എന്ന് അവൻ കരുതി.

ഒരു ദിവസം, ആരിഫ് തനിച്ചായിരിക്കുമ്പോൾ, ആഹാരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കഷണം മാറ്റി വെക്കുന്നത് ഗ്രാമത്തിലെ കാരണവരായ അമ്മൂമ്മ കണ്ടു. അമ്മൂമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. “ആരിഫ്, മോൻ എന്താ ചെയ്യുന്നത്?” അമ്മൂമ്മ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ആരിഫ് പരിഭ്രമിച്ചു. അവന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് പെട്ടി താഴെ വീഴാൻ പോയി. “അത്… അമ്മൂമ്മേ… എനിക്ക് പേടിയാണ്. ഒരു ദിവസം ഇത് കിട്ടാതെ വന്നാലോ? അപ്പോൾ നമുക്ക് വിശക്കില്ലേ? നമുക്ക് എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയും?”

അമ്മൂമ്മ ആരിഫിന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അവന്റെ കൈയ്യിൽ പതിയെ തലോടി. “മോനെ ആരിഫ്, ഈ ലോകത്ത് ചില സമ്മാനങ്ങളുണ്ട്. അവയെ നമ്മൾ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെയും വിശ്വാസത്തോടെയും സ്വീകരിക്കണം. ഒരുപാട് ചിന്തിച്ച് അതിനെ സംശയിച്ച്, അതിന്റെ മൂല്യം കളയരുത്.”
“പക്ഷേ ഇത് എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത്? ഇത് എങ്ങനെയാണ് തീരാതെ വരുന്നത്? നമ്മൾ ഇതിനൊരു മറുപടി കണ്ടെത്തണ്ടേ?” ആരിഫ് ചോദ്യങ്ങൾ തുടർന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഭയവും ആകാംഷയും കൂടിക്കലർന്നിരുന്നു.

“ചില അത്ഭുതങ്ങളെ നമ്മൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ വരും. പക്ഷേ, അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു വലിയ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. നമ്മളെ എന്നും പരിപാലിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയുണ്ട്. അത് നമ്മളെ ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല,” അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു. “നോക്കൂ, ഇത് എല്ലാ ദിവസവും ഒരു മുടക്കവും കൂടാതെ വരുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ? അത് നമ്മളെ പരിപാലിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സാണ്. നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് തരാൻ ആ മനസ്സെന്നും തയ്യാറാണ്. നമ്മൾ വിശ്വസിച്ചാൽ മാത്രം മതി.”

അമ്മൂമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ആരിഫിന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു വെളിച്ചം നിറച്ചു. അവന്റെ ഭയം പതിയെ ഇല്ലാതായി, അതിനു പകരം ഒരുതരം സമാധാനം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ ശേഖരിച്ചുവെച്ച ഭക്ഷണം പുറത്തെടുത്തു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സംശയമല്ല, പകരം സ്നേഹവും വിശ്വാസവുമാണ്. അവൻ ആഹാരം ബാക്കിയുള്ളവർക്കൊപ്പം പങ്കിട്ടു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞു. ഇത്രയും നാൾ അവരെ പരിപാലിച്ച ആ സ്നേഹത്തെ അവൻ സംശയിച്ചല്ലോ എന്ന് അവന് സങ്കടം തോന്നി.

ആരിഫ് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അന്നു വൈകുന്നേരം, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. പിന്നീട്, ആരിഫിന് ഒരിക്കലും ആ അത്ഭുത ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് സംശയം തോന്നിയില്ല. ഓരോ ദിവസവും ആകാശത്ത് നിന്ന് വരുന്ന ഭക്ഷണം അവർക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി മാറി. ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ, ആ അത്ഭുത ഭക്ഷണം ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി. സ്നേഹവും കരുണയും ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല എന്നും, എന്നും അവരെ കാത്തുരക്ഷിക്കാൻ ഒരു ശക്തിയുണ്ടെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി, എല്ലാ ദിവസവും ആകാശത്തിലെ അത്ഭുതം അവരെ പുതിയ പ്രത്യാശയിലേക്കും സന്തോഷത്തിലേക്കും നയിച്ചു.