തീർച്ചയായും! മായ, ലിയോ, ആയിഷ എന്നിവരുടെ മേഘം പിടിക്കുന്നവരുടെ ക്ലബ്ബിന്റെ കഥ ഇതാ:
***
**മേഘം പിടിക്കുന്നവരുടെ ക്ലബ്ബ്**
മായക്ക് പത്ത് വയസ്സായിരുന്നു. ലിയോക്ക് ഒൻപത് വയസ്സും. ആയിഷക്ക് എട്ട് വയസ്സും. അവർ മൂന്നുപേരും അടുത്ത കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിട്ടാൽ അവർ ഒരുമിച്ചാണ് കളിച്ചിരുന്നത്. അന്നൊരു മനോഹരമായ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ അവർക്കൊരു അത്ഭുതവസ്തു കിട്ടി.
“അതവിടെ നോക്കിക്കേ!” ലിയോ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഒരു വെള്ളി നിറമുള്ള പട്ടം. അത് സാധാരണ പട്ടം പോലായിരുന്നില്ല. അതിന് തിളക്കമുള്ള നൂലുകളുണ്ടായിരുന്നു. ചിറകുകൾ മൃദുവായിരുന്നു.
“ഇതാര് കളഞ്ഞിട്ടതാകും?” ആയിഷ ചോദിച്ചു. അവൾ കൈകൊണ്ട് പട്ടത്തിൽ തഴുകി.
“നമുക്കൊരുമിച്ചു പറത്തി നോക്കിയാലോ?” മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അവൾക്ക് സാഹസികത ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
അവർ മൂന്നുപേരും കൂടി പട്ടം പറത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ലിയോ പട്ടം പിടിച്ചു. മായ നൂൽ പിടിച്ചു. ആയിഷ ഓടാൻ തയ്യാറായി നിന്നു.
“ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്! ഓടിക്കോ!” മായ പറഞ്ഞു.
അവർ ഓടി. പട്ടം പതിയെ ഉയർന്നു. പിന്നെ, പെട്ടെന്ന് ഒരു മാന്ത്രികത സംഭവിച്ചു. പട്ടം വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി. അവർ മൂന്നുപേരെയും അത് മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
“അയ്യോ! നമ്മൾ പറക്കുകയാണല്ലോ!” ആയിഷ പേടിച്ച് മായയുടെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“പേടിക്കണ്ട ആയിഷാ, നോക്കൂ! നമ്മൾ മേഘങ്ങൾക്ക് മുകളിലാണ്!” ലിയോയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. താഴെ സ്കൂൾ കെട്ടിടങ്ങൾ ചെറുതായി തോന്നി.
പട്ടം അവരെ ഒരു വെള്ളിനൂൽ പോലെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. അവർ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പറന്നു. പഞ്ഞി പോലെയുള്ള മേഘങ്ങൾ അവരുടെ ദേഹത്ത് തട്ടി കടന്നുപോയി. അതൊരു രസമുള്ള അനുഭവമായിരുന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഒരു അത്ഭുതലോകത്ത് എത്തി.
അതൊരു മേഘ നഗരമായിരുന്നു! ചുറ്റും പഞ്ഞിപോലെയുള്ള വീടുകൾ. മേഘങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള വഴികൾ. അവിടത്തെ ആളുകൾക്ക് മേഘത്തിന്റെ നിറമായിരുന്നു. അവർ മൃദുവായിരുന്നു. ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മേഘമനുഷ്യർ ആയിരുന്നു അവർ.
“നമ്മൾ എവിടെയാ എത്തിച്ചേർന്നത്?” മായ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ഒരു മേഘമനുഷ്യൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാൾക്ക് നിറയെ തിളക്കമുള്ള മേഘരോമങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
“സ്വാഗതം, കുഞ്ഞുങ്ങളെ! മേഘ നഗരത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം!” അയാൾ മൃദലമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ മേഘത്തലവൻ പുഫ്ഫ. ഈ നഗരത്തിന്റെ നേതാവാണ്.”
“ഞാൻ മായ, ഇവൻ ലിയോ, ഇവൾ ആയിഷ.” മായ പരിചയപ്പെടുത്തി. “നിങ്ങളുടെ നഗരം വളരെ മനോഹരമാണല്ലോ!”
പുഫ്ഫയുടെ ചിരി മാഞ്ഞു. “മനോഹരമായിരുന്നു, കുഞ്ഞേ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കൊരു വലിയ പ്രശ്നമുണ്ട്.”
“എന്തുപറ്റി?” ലിയോ ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങളുടെ നഗരം ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്,” പുഫ്ഫ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു. “മുമ്പ് ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. മേഘങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് നീക്കിയിരുന്നു. നഗരം വലുതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആർക്കും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ല. ഓരോ മേഘമനുഷ്യനും അവരവരുടെ വഴിക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് നഗരം ചുരുങ്ങുന്നു.”
മായയും ലിയോയും ആയിഷയും പരസ്പരം നോക്കി. ഒരുമയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഒരു നഗരം ചുരുങ്ങുന്നു എന്നവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
“ഞങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ?” ആയിഷ ചോദിച്ചു. അവളുടെ കൊച്ചുമുഖത്ത് വിഷാദം നിറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾക്ക്? നിങ്ങൾ കുഞ്ഞുങ്ങളല്ലേ?” പുഫ്ഫ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഒരുമിച്ച് കളിക്കുന്ന ഒരു കളി ഞങ്ങൾക്കറിയാം!” ലിയോ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
“അത് ഒരുപക്ഷേ ഇവരെ സഹായിച്ചാലോ?” മായയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മിന്നി.
അവർ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് മേഘമനുഷ്യരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി.
“നമ്മൾ ഒരു കളി കളിക്കാൻ പോവുകയാണ്!” മായ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇതിന്റെ പേര് ‘ചങ്ങല കളി’ എന്നാണ്!”
“എന്താണീ കളി?” ഒരു മേഘമനുഷ്യൻ ചോദിച്ചു.
“എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കൈ കോർക്കണം,” ലിയോ വിശദീകരിച്ചു. “എന്നിട്ട് വലിയൊരു ചങ്ങല ഉണ്ടാക്കണം. എന്നിട്ട് ആ ചങ്ങല പൊട്ടാതെ എല്ലാവരും കൂടി വട്ടത്തിൽ ഓടണം!”
ആദ്യം മേഘമനുഷ്യർക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് കൈ കോർക്കാൻ മടിയായിരുന്നു.
“വരൂ, നമുക്കൊന്ന് ശ്രമിക്കാം!” ആയിഷ അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
മായയും ലിയോയും ആയിഷയും ആദ്യം കൈ കോർത്തു കാണിച്ചു. പിന്നെ ഓരോ മേഘമനുഷ്യരെയായി കൂടെ കൂട്ടി. പതിയെ പതിയെ ഒരു വലിയ ചങ്ങല രൂപപ്പെട്ടു.
“നമ്മൾക്ക് ഇതിനെ ഒരു നൃത്തം പോലെയാക്കാം!” മായ പറഞ്ഞു.
അവർ പതിയെ നടന്നു. എന്നിട്ട് ഓടി. എല്ലാവരും ചിരിക്കാനും സന്തോഷിക്കാനും തുടങ്ങി. കൈകൾ വിട്ടുപോകാതിരിക്കാൻ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. വീഴുമ്പോൾ പരസ്പരം താങ്ങി. ഒരുമിച്ച് ഓടുമ്പോൾ അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി.
“ഇതൊരു നല്ല കളിയാണല്ലോ!” ഒരു മേഘമനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു.
“അതെ! നമ്മൾ ഒരുമിച്ചാണല്ലോ ചെയ്യുന്നത്!” മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
അവർ കളിച്ചു ചിരിച്ച് മതിമറന്നപ്പോൾ ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു. മേഘനഗരം വീണ്ടും വലുതാകാൻ തുടങ്ങി! ചുരുങ്ങിപ്പോയ വീടുകൾക്ക് വീണ്ടും വലിപ്പം വെച്ചു. വഴികൾ വികസിച്ചു. നഗരം വീണ്ടും മനോഹരമായി.
“നോക്കൂ! നഗരം പഴയതുപോലെയായി!” പുഫ്ഫ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും വലിയ ചിരി വന്നു.
“നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ!” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ എന്തും സാധിക്കും എന്ന പാഠം നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.”
മേഘമനുഷ്യർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് കുട്ടികൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സമ്മാനമുണ്ട്,” പുഫ്ഫ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഓരോരുത്തരുടെയും കഴുത്തിൽ ഒരു കൊച്ചു പെൻഡൻ്റ് ഇട്ടു കൊടുത്തു. അതൊരു മഴത്തുള്ളിയുടെ ആകൃതിയിലായിരുന്നു. വെള്ളി നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക മഴത്തുള്ളി.
“ഇതൊരു സാധാരണ മഴത്തുള്ളിയല്ല,” പുഫ്ഫ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ, ഒരുമയുടെ ശക്തി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഇത് തിളങ്ങും. ഈ ലോകത്ത് ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇത് ഓർക്കണം.”
മായയും ലിയോയും ആയിഷയും സന്തോഷത്തോടെ തലയാട്ടി. മാന്ത്രിക മഴത്തുള്ളി പെൻഡൻ്റ് അവരുടെ കഴുത്തിൽ തിളങ്ങി.
അവരുടെ വെള്ളിപ്പട്ടം തിരികെ വന്നു. അവർ യാത്ര പറയാൻ തയ്യാറായി.
“നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒരുമയുടെ ശക്തി ഓർക്കണം,” പുഫ്ഫ പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങൾ ഓർക്കും!” മായ പറഞ്ഞു.
പട്ടം അവരെ പതിയെ താഴേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
അവർ സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് തന്നെ തിരിച്ചെത്തി. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാറായി.
“നമ്മൾ മേഘ നഗരത്തിൽ പോയിട്ട് വന്നതാണെന്ന് ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ?” ലിയോ ചോദിച്ചു.
“നമ്മുടെ കഴുത്തിലെ പെൻഡൻ്റ് കണ്ടാൽ അവർ വിശ്വസിക്കും!” ആയിഷ പറഞ്ഞു. അവളുടെ പെൻഡൻ്റ് പതിയെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ മൂന്നുപേരും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. അവർ ഒരുമിച്ച് ചെയ്ത വലിയ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അവർ ഓർത്തു.
“ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ചെയ്യാൻ പറ്റും, അല്ലേ?” മായ ചോദിച്ചു.
“അതെ, ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചാൽ എന്തും സാധിക്കും!” ലിയോയും ആയിഷയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
മേഘം പിടിക്കുന്നവരുടെ ക്ലബ്ബിന് അപ്പോൾ പുതിയൊരു പാഠം കിട്ടിയിരുന്നു: ഒരുമയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി! ആ മാന്ത്രിക മഴത്തുള്ളി പെൻഡൻ്റ് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ആ പാഠം എന്നും നിലനിർത്തി.
***
