ഒരു മര്യാദയുള്ള പൂന്തോട്ടം.
പൈപ്പറിന് ഒമ്പത് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവളുടെ പൂന്തോട്ടം വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഓരോ ചെടിയും അവൾക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ പൈപ്പർ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ ഒരു വിചിത്രമായ വള്ളി കണ്ടു. അത് മുമ്പ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആ വള്ളിയിൽ ഒരു മരക്കട്ട കായ്ച്ചു കിടക്കുന്നു. അതൊരു കായ് അല്ല, ഒരു പസിൽ കഷ്ണമായിരുന്നു! മിനുസമുള്ള, ചെറിയ, തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരു മരക്കട്ട. പൈപ്പർ അത് കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ ഒരു വരയും ഒരു വളവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് എന്തായിരിക്കും? പൈപ്പർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, പൈപ്പർ ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കി. അതേ വള്ളിയിൽ മറ്റൊരു പസിൽ കഷ്ണം! ഈ കഷ്ണം ആദ്യത്തേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇത് അതുമായി ചേർത്തുവെച്ചപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു. അതൊരു ഇലയുടെ രൂപമാണോ? പൈപ്പറിന് സന്തോഷമായി.
ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ, വള്ളിയിൽ ഒരു പുതിയ പസിൽ കഷ്ണം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പൈപ്പർ എല്ലാ കഷണങ്ങളും ശ്രദ്ധയോടെ ശേഖരിച്ചു. അവയെല്ലാം മിനുസമുള്ള തടിയിൽ തീർത്തവയായിരുന്നു. അവ ഓരോന്നും വ്യത്യസ്ത ആകൃതികളിലും വലിപ്പങ്ങളിലുമായിരുന്നു. പൈപ്പർ അവയെല്ലാം അവളുടെ മേശപ്പുറത്ത് ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി വെച്ചു.
പതുക്കെപ്പതുക്കെ, പസിൽ കഷണങ്ങൾ ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അതൊരു ഭൂപടമായിരുന്നു! അവളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഭൂപടം. പക്ഷേ, ഭൂപടം പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല. ചില കഷണങ്ങൾ ഇപ്പോഴും കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. പൈപ്പർ അവ കാത്തിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ അവൾക്ക് പതിവ് പോലെ ഒരു പുതിയ പസിൽ കഷ്ണം കിട്ടി. പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് അവളൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്ന ആദ്യത്തെ കഷണങ്ങൾക്ക് നിറം മങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയ്ക്ക് ഒരു വാടിയ ഭാവം വന്നു.
പൈപ്പർ വേഗം കഷണങ്ങൾ എല്ലാം അടുക്കിപ്പെറുക്കി നോക്കി. അവയ്ക്ക് ജീവൻ കുറയുന്ന പോലെ തോന്നി. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് മുമ്പ് പസിൽ പൂർത്തിയാക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ ഈ കഷണങ്ങൾ ഉണങ്ങിപ്പോകുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. പൈപ്പർക്ക് പേടിയായി. ഇത്രയും വലിയ പസിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെ പൂർത്തിയാക്കും?
പൈപ്പർ അവളുടെ മുത്തശ്ശി വില്ലോയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. മുത്തശ്ശി ഒരു മുൻ പൂന്തോട്ടക്കാരിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചെടികളെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നു. “മുത്തശ്ശി, മുത്തശ്ശി, വേഗം വരൂ!” പൈപ്പർ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മുത്തശ്ശി വില്ലോ പൈപ്പറിന്റെ പസിൽ കഷണങ്ങൾ കണ്ടു. “ഓഹോ, ഇത് ഒരു പസിൽ-പ്ലാന്റാണല്ലോ,” മുത്തശ്ശി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇത് മാന്ത്രികമാണ്. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് മുമ്പ് ഈ ഭൂപടം പൂർത്തിയാക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ കഷണങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അപ്രത്യക്ഷമാകും.”
“പക്ഷേ, മുത്തശ്ശി, ഇത് വളരെ വലുതാണ്. എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല,” പൈപ്പർ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചെയ്യും,” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. “നിന്റെ നിരീക്ഷണവും എന്റെ അനുഭവവും ചേരുമ്പോൾ നമുക്ക് ഇത് സാധിക്കും.”
അവർ രണ്ടുപേരും മേശയ്ക്ക് ചുറ്റുമിരുന്നു. മുത്തശ്ശി കഷണങ്ങൾ തരംതിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “നോക്കൂ, പൈപ്പർ, ഈ കഷണങ്ങളിൽ പൂന്തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളുണ്ട്. ഈ കഷണങ്ങളിൽ പൂക്കളുടെ ചിത്രങ്ങൾ. നമുക്ക് ആദ്യം മരങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങൾ ചേർക്കാം.”
പൈപ്പർ ഓരോ കഷണവും ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചു. “ഈ വര ഈ വരയുമായി ചേരുന്നു!” അവൾ ഒരു മരക്കഷ്ണം മറ്റൊന്നുമായി ചേർത്ത് വെച്ചു. “നോക്കൂ മുത്തശ്ശി, ഇത് നമ്മുടെ വലിയ മാങ്കോ മരമാണ്!”
മുത്തശ്ശിക്ക് സന്തോഷമായി. “അതെ, നീ നന്നായി കണ്ടുപിടിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പാതകൾ എവിടെയാണെന്ന് നോക്കൂ.”
അവർ ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിച്ചു. ചില കഷണങ്ങൾ ചേർത്തുവെക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ഒരു കഷ്ണം എപ്പോഴും തെറ്റായി തോന്നിച്ചു. “ഇത് ഇവിടെ ചേരില്ല,” പൈപ്പർ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
“ക്ഷമയോടെ നോക്കൂ,” മുത്തശ്ശി ഉപദേശിച്ചു. “ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരു പുതിയ കോണിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ശരിയായ വഴി കാണാം.”
പൈപ്പർ കഷ്ണം തിരിച്ചുപിടിച്ചു നോക്കി. അതാ! അത് ശരിയായ സ്ഥാനത്ത് കൃത്യമായി ചേർന്നു! അതൊരു പൂന്തോട്ടത്തിലെ ബെഞ്ചിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
സമയം പറന്നുപോയി. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. ആകാശം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി. പസിൽ ഭൂരിഭാഗവും പൂർത്തിയായി. അതൊരു പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഭൂപടമായിരുന്നു. അതിൽ ചെറിയ നടപ്പാതകളും, പൂച്ചെടികളും, മരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഒരു കഷ്ണം കൂടി!” പൈപ്പർ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവസാനത്തെ കഷ്ണം ഒരു ചെറിയ കുളത്തിന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. അവർ അത് കണ്ടുപിടിച്ചു, ഭൂപടത്തിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് വെച്ചു.
കൃത്യം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് ഒരു മിനിറ്റ് മുമ്പ്! അവസാനത്തെ കഷ്ണം ഭൂപടത്തിൽ ചേർന്നു.
ഭൂപടം പൂർത്തിയായി! ഭൂപടത്തിൽ ഒരു ചുവന്ന X അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു പഴയ റോസാച്ചെടിയുടെ അടുത്തായിരുന്നു.
“അവിടെയാണ് നിധി!” മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. അവർ വേഗം വിളക്കും എടുത്ത് പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് ഓടി.
ചുവന്ന X അടയാളപ്പെടുത്തിയ സ്ഥലത്ത്, പഴയ റോസാച്ചെടിയുടെ ചുവട്ടിൽ, അവർ മണ്ണ് മാന്തി. അധികം താഴെയല്ലാതെ ഒരു ചെറിയ തടിപ്പെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു!
പൈപ്പർ പെട്ടി തുറന്നു. അതിനകത്ത്, തിളങ്ങുന്ന, വർണ്ണാഭമായ കുറെ വിത്തുകൾ! മരതകം പോലെ പച്ച, രത്നം പോലെ ചുവപ്പ്, ആകാശം പോലെ നീല. അവ സാധാരണ വിത്തുകളായിരുന്നില്ല.
“ഇത് അപൂർവങ്ങളായ പൂക്കളുടെ വിത്തുകളാണ്!” മുത്തശ്ശി അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഇവയെല്ലാം ഈ പസിൽ-പ്ലാന്റ് ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നിധിയായിരുന്നു.”
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, പൈപ്പറും മുത്തശ്ശിയും ചേർന്ന് ആ വിത്തുകൾ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നട്ടു. അവർ ശ്രദ്ധയോടെ അവയ്ക്ക് വെള്ളം ഒഴിച്ചു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ചെറിയ തൈകൾ മുളച്ചു.
താമസിയാതെ, പൂന്തോട്ടം വിരിഞ്ഞു. അവിടെ അതുവരെ കാണാത്തതരം പൂക്കൾ വിടർന്നു. അവയ്ക്ക് മാന്ത്രിക നിറങ്ങളായിരുന്നു. ചില പൂക്കൾക്ക് മിന്നുന്ന ഇതളുകൾ. ചിലതിന് രാത്രിയിൽ തിളക്കം. പൂന്തോട്ടം ഒരു മാന്ത്രിക ലോകമായി മാറി. വർണ്ണശലഭങ്ങൾ കൂട്ടമായി വന്നു. തേനീച്ചകൾ മധുരം നുകർന്നു.
പൈപ്പർ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഇത് ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് മുത്തശ്ശി.”
മുത്തശ്ശി അവളുടെ കൈകളിൽ തഴുകി. “അതെ, പൈപ്പർ. ക്ഷമയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനവും നമ്മളെ എപ്പോഴും നല്ല കാര്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കും.”
പൈപ്പറിന്റെ പൂന്തോട്ടം ആ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്ഥലമായി മാറി. എല്ലാ ദിവസവും പുതിയ മാന്ത്രികതകൾ അവിടെ വിരിഞ്ഞു. അതെല്ലാം അവളും മുത്തശ്ശിയും ഒരുമിച്ച് കണ്ടെത്തിയ നിധിയുടെ ഫലമായിരുന്നു.
