ഒരു പുലർകാലത്ത്, അഗാധമായ കാടിന്റെ അരികിലുള്ള ഒരു കുഞ്ഞൻ ഗ്രാമത്തിൽ അയൻ എന്നൊരു ഉത്സാഹിയായ ശിക്ഷാർത്ഥി താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് എന്തും അറിയാൻ അതിയായ താല്പര്യമായിരുന്നു. പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതും, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വഴികൾ കണ്ടെത്താൻ കാടുകളിലൂടെ അലയുന്നതും അവന് ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, പതിവില്ലാത്തൊരു യാത്രയിൽ, കാടിന്റെ ഉള്ളിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു പഴയ ഗോപുരം അയൻ കണ്ടെത്തി.
അതിന്റെ കല്ലുകൾ ദ്രവിച്ച്, വാതിലുകൾ പാതി തുറന്ന്, വള്ളിച്ചെടികൾ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ഗോപുരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ച അത്ഭുതകരമായിരിക്കും എന്ന് അയൻ ഊഹിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞു. കാലപ്പഴക്കം ചെന്നതും എന്നാൽ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതുമായ ആ ഗോപുരം, ഒരുപാട് രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, തണുത്ത കാറ്റും നേരിയൊരു പൂപ്പൽ ഗന്ധവും അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഹാൾ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അവിടെ അഞ്ച് മാന്ത്രിക താക്കോലുകൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്നും, ഓരോന്നിനും ഓരോ വിചിത്രമായ കാവൽക്കാർ ഉണ്ടെന്നും അയൻ അറിഞ്ഞില്ല.
ഗോപുരത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചതും, ഒരു വലിയ കറുത്ത കാക്ക ചിറകടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മരത്തിന്റെ ഉണങ്ങിയ ഒരു കൊമ്പിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അത് അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. അതിന്റെ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകൾക്ക് എന്തോ പറയാനുള്ളത് പോലെ തോന്നി. “അറിവിന്റെ വഴി തേടുന്നവനേ, ഒരു കടങ്കഥ ഉത്തരം പറയാനുണ്ടോ നിനക്ക്?” കാക്ക ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. “എനിക്ക് ശബ്ദമുണ്ട്, പക്ഷേ സംസാരമില്ല. എനിക്ക് ചിറകുണ്ട്, പക്ഷേ പറക്കില്ല. ഞാനില്ലെങ്കിൽ ലോകം ഇരുട്ടിലാകും. ആരാണ് ഞാൻ?” അയൻ കുറച്ചുനേരം ചിന്തിച്ചു. ചിറകുള്ളതും പറക്കാത്തതുമായ, ശബ്ദമുള്ളതും സംസാരിക്കാത്തതുമായ എന്താണ്? അവന്റെ തലച്ചോറിലൂടെ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ പാഞ്ഞുപോയി. “അത് ഒരു പുസ്തകമാണോ?” അയൻ ധൈര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. കാക്ക സന്തോഷത്തോടെ ചിറകടിച്ച് പറന്നുയർന്നു. “അല്ല!” അത് ചിരിച്ചു. “ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം!” അപ്പോൾ ഗോപുരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ നിന്ന് ഒരു താക്കോൽ താഴേക്ക് വീണു. അയൻ അത്ഭുതത്തോടെ താക്കോലെടുത്തു. ഒരു വെല്ലുവിളിക്ക് ഉത്തരം നൽകി അവൻ ആദ്യത്തെ മാന്ത്രിക താക്കോൽ സ്വന്തമാക്കി.
അയൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഗോപുരത്തിന്റെ അടുത്ത മുറിയിൽ വലിയൊരു വ്യാളി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാഴ്ച അവനെ ഞെട്ടിച്ചു. അതിന്റെ ശ്വാസം ഒരു വലിയ കാറ്റ് പോലെ മുറിയിലൂടെ വീശി. ഭീമാകാരനാണെങ്കിലും, അതിന് വളരെ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ഭാവമായിരുന്നു. വ്യാളി പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. “എനിക്കൊരു താക്കോൽ നൽകാൻ കഴിയില്ല,” അത് മടിയോടെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒരുപാട് ക്ഷീണിതനാണ്. എനിക്ക് കുറച്ചുകൂടി ഉറങ്ങണം, പക്ഷേ ഈ തണുപ്പിൽ എനിക്കതിന് കഴിയുന്നില്ല.” അയൻ ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു വലിയ കമ്പിളി പുതപ്പ് അടുത്തുള്ള ഒരു പെട്ടിയിൽ കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവൻ അത് എടുത്ത് മൃദുവായി വ്യാളിയുടെ ദേഹത്തേക്ക് പുതപ്പിച്ചു. “നിനക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങാമല്ലോ,” അയൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. വ്യാളി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അതിന്റെ വലിയ നഖങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ താക്കോൽ താഴെ വീണു. ദയ കാണിച്ചതിന് അയന് പ്രതിഫലം ലഭിച്ചു.
അയൻ അടുത്ത നിലയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കിലുകിലാച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഗോബ്ലിൻ അവനെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ കണ്ണുകൾ വികൃതി നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. “താക്കോൽ വേണമെങ്കിൽ എന്നോടൊപ്പം ഒളിച്ചുകളി കളിക്കണം!” അത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “എന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ നിനക്ക് ഒരു മിനിറ്റ് സമയം തരാം. അതിനുള്ളിൽ എന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചാൽ താക്കോൽ നിന്റേത്.” ഗോബ്ലിൻ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ ഒരു ഇരുണ്ട മൂലയിലേക്ക് ഓടിമറഞ്ഞു. അയൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് പത്ത് വരെ എണ്ണി. ഗോബ്ലിൻ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ശബ്ദം വരുന്ന ദിശയിലേക്ക് പോയി. ഒരു പഴയ ഭിത്തിയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഗോബ്ലിനെ അയൻ കണ്ടെത്തി. “എന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചല്ലോ!” ഗോബ്ലിൻ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മൂന്നാമത്തെ താക്കോൽ അയന് നൽകി.
അടുത്തതായി അയൻ കണ്ടുമുട്ടിയത് ഒരു ഉറങ്ങുന്ന സ്ഫിങ്ക്സിനെയാണ്. അത് ഒരു പുരാതന ശില്പം പോലെ നിശ്ചലമായി കിടന്നു. അതിന്റെ വലിയ കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞിരുന്നു. “എനിക്കൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കണം,” സ്ഫിങ്ക്സ് ഉറക്കം തൂങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്നാൽ എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നില്ല. ഈ ഉറക്കം എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു.” അയൻ സ്ഫിങ്ക്സിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്ന് പതിയെ അതിന്റെ തലോടി. “നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ഓർമ്മയില്ലാത്തത്? ഒരുപക്ഷേ, ഞാൻ സഹായിക്കാം.” സ്ഫിങ്ക്സ് ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “നക്ഷത്രങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?” അത് മയക്കത്തോടെ ചോദിച്ചു. അയൻ ഒരു കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി. “നക്ഷത്രങ്ങൾ വരുന്നത് നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നാണ്. ഓരോ സ്വപ്നവും ഒരു നക്ഷത്രമായി ആകാശത്ത് തെളിയുന്നു.” സ്ഫിങ്ക്സ് സംതൃപ്തിയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “നന്നായി പറഞ്ഞു, കുഞ്ഞേ. എന്റെ ചോദ്യത്തിന് നീ മനോഹരമായ ഒരുത്തരം നൽകി.” അതിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ നിന്ന് നാലാമത്തെ താക്കോൽ വെളിപ്പെട്ടു.
അവസാനത്തെ താക്കോലിനായുള്ള അന്വേഷണത്തിൽ, അയൻ ഗോപുരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലെത്തി. അവിടെ ഒരു വിളക്ക് തനിയെ നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിന്റെ പ്രകാശം നിറങ്ങൾ മാറിമാറി മിന്നിമറഞ്ഞു. താക്കോൽ അതിന്റെ നാളത്തിനുള്ളിൽ തിളങ്ങി. നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വിളക്ക് ഒരു നൃത്തം പഠിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതായി അയന് തോന്നി. “എനിക്ക് നിന്നോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?” അയൻ ചോദിച്ചു. വിളക്ക് കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്തു. അയൻ അതിന്റെ താളത്തിനൊപ്പിച്ച് ചുവടുകൾ വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ നൃത്തം വിളക്കിന്റെ പ്രകാശത്തിന് ഒരു പുതിയ ഭംഗി നൽകി. അവർ ഒരുമിച്ച് നൃത്തം ചെയ്തു, ഗോപുരത്തിന്റെ മുകളിലെ മുറിയിൽ മാന്ത്രികമായ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു. നൃത്തം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, വിളക്ക് പതിയെ താഴേക്ക് വരികയും അതിലെ അഞ്ചാമത്തെ താക്കോൽ അയന് നൽകുകയും ചെയ്തു.
അഞ്ച് മാന്ത്രിക താക്കോലുകളുമായി അയൻ ഗോപുരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലെത്തി. അവിടെ ഒരു പഴയ വാതിൽ അവൻ കണ്ടു. താക്കോലുകൾ ഓരോന്നായി അതിന്റെ പൂട്ട് തുറന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മുന്നിൽ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം! പറന്നുയരുന്ന ദ്വീപുകളാൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ആകാശ നഗരം. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന കെട്ടിടങ്ങളും, നീലാകാശത്ത് ഒഴുകി നടക്കുന്ന പാലങ്ങളും, വർണ്ണാഭമായ പക്ഷികളും. അയൻ ആകാംക്ഷയോടെ ആകാശ നഗരത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുടിച്ചു. അവന്റെ ആകാംഷയും ദയയും കഠിനാധ്വാനവും അവനെ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് എത്തിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ സാഹസികയാത്ര ആരംഭിച്ചിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
