വോൾക്ക് നദിയുടെ തീരത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ, അപ്പു എന്ന പേരുള്ള ഒരു മത്സ്യതൊഴിലാളി ജീവിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ജീവിതം ലളിതമായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ അവൻ തോണിയെടുത്ത് വോൾക്ക് നദിയിലേക്ക് പോകും. നദിയുടെ ഓളങ്ങൾ അവന് കൂട്ടായി, മീനുകൾ അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. അപ്പുവിന് പുഴയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു; അതിന്റെ ശാന്തമായ താളം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എന്നും നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ വല നിറയെ മീനുകളൊന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, അവൻ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. പ്രകൃതി നൽകുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ അവൻ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, പതിവുപോലെ അപ്പു മീൻ പിടിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, നദിയിലെ ഒരു വലിയ പായൽ കൂട്ടത്തിൽ എന്തോ തിളങ്ങുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അടുത്തേക്ക് തുഴഞ്ഞുചെന്നപ്പോൾ അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി! തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള ഒരു വലിയ അരയന്നം (ഹംസം) പായലിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. അതിന്റെ ചിറകുകൾ പായലിൽ കുരുങ്ങിയിരുന്നു, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിന് പുറത്തുവരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അരയന്നം പേടിച്ച് വിറയ്ക്കുന്നത് അപ്പു കണ്ടു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ദയ നിറഞ്ഞു. അവൻ പതിയെ തോണി കരയ്ക്കടുപ്പിച്ചു, സൂക്ഷിച്ചു പായലിലേക്ക് ഇറങ്ങി. “പേടിക്കരുത്, നിനക്ക് ഞാൻ സഹായം ചെയ്യാം,” അപ്പു മൃദുവായി പറഞ്ഞു. അവൻ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, അരയന്നത്തിന് വേദനിക്കാതിരിക്കാൻ പായലുകൾ ഓരോന്നായി അടർത്തി മാറ്റി. കുറച്ചധികം സമയമെടുത്തു, പക്ഷേ ഒടുവിൽ അരയന്നം സ്വതന്ത്രമായി.
സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ അരയന്നം ചിറകുകൾ വിരിച്ച് ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങി. അപ്പു അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. പക്ഷെ അത് പറന്നുപോയില്ല, പകരം ഒരു ചെറിയ വട്ടത്തിൽ പറന്ന് അപ്പുവിന്റെ അടുത്തുള്ള മണൽത്തിട്ടയിലിറങ്ങി. അതിമനോഹരമായ ആ സ്വർണ്ണഹംസം അപ്പുവിനെ നോക്കി തലയാട്ടി. എന്നിട്ട്, അത് അപ്പുവിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു സ്വർണ്ണമുട്ടയിട്ടു! ഒരു നിമിഷം ആ മിന്നുന്ന മുട്ടയെ നോക്കി അപ്പു ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നിന്നു. അതൊരു സ്വപ്നമാണോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു. പിന്നെ സ്വർണ്ണഹംസം വീണ്ടും ചിറകുകൾ വിരിച്ച്, വോൾക്ക് നദിയുടെ മനോഹരമായ നീലാകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു, അപ്രത്യക്ഷമായി.
അപ്പു ആ സ്വർണ്ണമുട്ട കയ്യിലെടുത്തു. അതിന് നല്ല ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. തിളക്കമുള്ള ആ മുട്ടയെടുത്ത് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അവനൊരു അങ്കലാപ്പിലായിരുന്നു. ഈ മുട്ടയെന്തു ചെയ്യും? ഒരു സ്വർണ്ണമുട്ടയെക്കുറിച്ച് അവൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകസ്മികമായി അവൻ ആ മുട്ട ഒരു പാത്രം വെള്ളത്തിലിട്ടു. അപ്പോൾ അത്ഭുതം! മുട്ട പതിയെ ഉരുകിത്തുടങ്ങി, അതിൽ നിന്നും ചെറിയ വെള്ളി നിറമുള്ള മീനുകൾ ഊറിവന്നു! ആ മീനുകൾ പാത്രത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ നീന്തിക്കളിച്ചു. അപ്പുവിന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതൊരു മാന്ത്രിക മുട്ടയായിരുന്നു!
ഈ മാന്ത്രിക മീനുകൾ തന്റെ മാത്രം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ അപ്പുവിന് തോന്നിയില്ല. ഈ സന്തോഷം ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരുമായും പങ്കിടണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, അവൻ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി, തലേദിവസം സംഭവിച്ചതെല്ലാം പറഞ്ഞു. ആദ്യം ആരും വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും, അപ്പു വെള്ളത്തിൽ മുട്ടയിട്ട് മീനുകളെ കാണിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും അമ്പരന്നുപോയി.
ആ സീസണിൽ ഗ്രാമത്തിൽ മീനുകൾ കുറവായിരുന്നു. അപ്പുവിന്റെ മാന്ത്രിക സ്വർണ്ണമുട്ടയിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളി മീനുകൾ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരുടെയും വിശപ്പടക്കി. ഓരോ ദിവസവും ഒരു സ്വർണ്ണമുട്ട വീതം കിട്ടാനായി അവൻ പുഴയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി, അതെല്ലാം വെള്ളി മീനുകളാക്കി ഗ്രാമത്തിന് നൽകി. ഗ്രാമം മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു. കുട്ടികൾ പുഴക്കരയിൽ മീനുകളെ നോക്കി ചിരിച്ചു കളിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടുവോളം മീൻ കിട്ടി. അപ്പുവിന്റെ ദയയും നിസ്വാർത്ഥതയും ആ ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ മാറ്റിമറിച്ചു.
ഗ്രാമത്തിലെ ഈ സന്തോഷവും സമൃദ്ധിയും കണ്ണൻ എന്ന ഒരു അയൽക്കാരനെ അസൂയപ്പെടുത്തി. കണ്ണൻ സ്വാർത്ഥനും അത്യാഗ്രഹിയുമായിരുന്നു. അപ്പുവിന്റെ കൈയ്യിൽ എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയധികം മീനുകൾ വരുന്നതെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. സ്വർണ്ണമുട്ടയുടെ രഹസ്യം അവൻ കണ്ടുപിടിച്ചു. അപ്പു പുഴക്കരയിൽ പോകുന്നതും തിരിച്ചു വരുന്നതും അവൻ നിരീക്ഷിച്ചു. “എന്തൊരു മണ്ടൻ! എനിക്ക് ഈ സ്വർണ്ണഹംസത്തെ സ്വന്തമാക്കിയാൽ എപ്പോഴും സ്വർണ്ണമുട്ട കിട്ടില്ലേ?” കണ്ണൻ മനസ്സിൽ കണക്കുകൂട്ടി. അവനൊരു കൊള്ളക്കാരൻ്റെ മനസ്സോടെ ഹംസത്തെ സ്വന്തമാക്കാൻ പദ്ധതിയിട്ടു.
ഒരു ദിവസം അപ്പു പുഴയിലേക്ക് മീൻ പിടിക്കാൻ പോയ തക്കംനോക്കി, കണ്ണൻ സ്വർണ്ണഹംസത്തെ പിടിക്കാൻ പുഴക്കരയിലേക്ക് ഓടി. പക്ഷെ അവൻ പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തും മുമ്പ്, വോൾക്ക് നദിയിൽ നിന്നും ഒരു അത്ഭുതകരമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു. പുഴയുടെ ഓളങ്ങൾ ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു. തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നിന്നും ഒരു രൂപം ഉയർന്നു വന്നു. അത് വോൾക്ക് നദിയുടെ ദേവതയായിരുന്നു. പച്ചയും നീലയും കലർന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നുന്ന കണ്ണുകളോടെ, പുഴ ദേവത കണ്ണന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പുഴ ദേവതയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കണ്ണൻ ഭയന്നുവിറച്ചു. “കണ്ണൻ, നിനക്കെന്തിനാണ് ഈ അത്യാഗ്രഹം?” പുഴ ദേവത ശാന്തമായി ചോദിച്ചു, അവളുടെ ശബ്ദം വെള്ളം ഒഴുകുന്നതുപോലെ മൃദലമായിരുന്നു. “അപ്പുവിന്റെ ദയയാണ് ഈ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടുവന്നത്. അവൻ നിസ്വാർത്ഥനാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് സ്വർണ്ണഹംസം അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പ്രകൃതിയെയും ജീവികളെയും സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ശാശ്വതമായ സമൃദ്ധി ലഭിക്കൂ. അത്യാഗ്രഹവും സ്വാർത്ഥതയും ഒരു അനുഗ്രഹത്തെയും നിലനിർത്തില്ല.”
കണ്ണൻ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. പുഴ ദേവതയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി. തന്റെ തെറ്റ് അവന് മനസ്സിലായി. സ്വർണ്ണഹംസത്തെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള അവന്റെ ശ്രമം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് അവനറിഞ്ഞു. കണ്ണൻ അപ്പുവിനോടും ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരോടും മാപ്പ് പറഞ്ഞു. പുഴ ദേവത പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും നദിയിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി, ഓളങ്ങൾ ശാന്തമായി.
അപ്പുവിന്റെ ദയയും പുഴ ദേവതയുടെ ജ്ഞാനവും ഗ്രാമത്തിൽ ശാശ്വതമായ സമാധാനവും സന്തോഷവും കൊണ്ടുവന്നു. സ്വർണ്ണഹംസം വോൾക്ക് നദിയുടെ ചുറ്റുവട്ടത്ത് തുടർന്നു. വല്ലപ്പോഴും അത് സ്വർണ്ണമുട്ടകൾ ഇട്ടു, അതെല്ലാം ഗ്രാമത്തിന്റെ വിശപ്പടക്കി. അപ്പു അവന്റെ ലളിതമായ ജീവിതം തുടർന്നു, നദിയെയും ജീവികളെയും എന്നും സ്നേഹിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും പഠിച്ചു: എല്ലാ ജീവികളോടും കാണിക്കുന്ന ദയയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സമൃദ്ധിയുടെ താക്കോൽ. ആ പാഠം വോൾക്ക് നദിയുടെ തീരത്ത് എന്നെന്നും നിലനിന്നു.
