ഒരു കാലത്ത്, കാറ്റിൽ തഴുകി നിദ്രയിലാണ്ട മലനിരകൾക്കിടയിൽ, ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ കറുപ്പൻ എന്നൊരാൾ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ചുറ്റിലും ഉയർന്ന പാറകളും നിശബ്ദമായ കാടുകളുമായിരുന്നു. കറുപ്പൻ ഒരു കൊല്ലനായിരുന്നു, അവന്റെ കൈകൾക്ക് ഉരുക്കിനെ മെരുക്കി ഇഷ്ടമുള്ള രൂപത്തിലാക്കാൻ മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. അവന്റെ ഉലയുടെ തീനാളങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇരുമ്പ് ചുറ്റികയുടെ താളത്തിനൊത്ത് പുതിയ രൂപം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, കറുപ്പൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. അവന്റെ ചുറ്റികയുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ, അവന്റെ പാട്ടുകൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി. അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരുതരം ശൂന്യത തങ്ങിനിന്നിരുന്നു, ഒരു തീപ്പെട്ടിയിലെ അവസാന കനൽ പോലെ, എപ്പോഴുമൊരു നേർത്ത വിഷാദം.
ഒരു പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ആകാശത്തിൽ വെള്ളിവിളക്ക് പോലെ തെളിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ, കറുപ്പൻ തന്റെ പണിശാലയിൽ പതിവുപോലെ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ഒരു മൃദലമായ ശബ്ദം അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിഞ്ഞു. അത് കാറ്റിന്റെ മർമ്മരം പോലെയോ, ദൂരെ നിന്നുള്ള അരുവി ഒഴുകുന്ന ശബ്ദം പോലെയോ ആയിരുന്നു. അവൻ പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. അവന്റെ കണ്മുന്നിൽ ഒരു അത്ഭുതം! അവന്റെ പണിശാലയുടെ മുറ്റത്ത്, പഴകിയ തടിയിൽ തീർത്ത ഒരു വണ്ടി നിന്നിരുന്നു. അതിന്റെ ചക്രങ്ങൾ ഉറച്ചതും തടികളാൽ കൊത്തിയെടുത്തതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനെ വലിക്കുന്ന കുതിരകളെ അവൻ കണ്ടില്ല. അദൃശ്യരായ ആരോ അതിനെ വലിക്കുന്നതുപോലെ, വണ്ടി അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു. കറുപ്പൻ അത്ഭുതത്തോടെ അടുത്തുചെന്നു. വണ്ടിയുടെ തടിയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ഓർമ്മകൾ പതിഞ്ഞപോലെ, ഒരുതരം പുരാതന ഗന്ധം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. അവൻ ആകാംഷയോടെ വണ്ടിയിൽ കയറിയിരുന്നു.
അവൻ അതിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മിന്നിമറഞ്ഞു, “ദൂരെ, കിഴക്ക് സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്ന താഴ്വരയിലെ എന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്!” അവൻ അത് ഉറക്കെ പറഞ്ഞതും വണ്ടിക്ക് നേരിയൊരു കുലുക്കമുണ്ടായി. കാറ്റിൽ ഇലകൾ പറന്നുപോകുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ, വണ്ടി കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. അദൃശ്യരായ കുതിരകളുടെ കുളമ്പടി ശബ്ദം ഭൂമിയിൽ മുഴങ്ങാതെ, വണ്ടി ആകാശത്തിലൂടെ പറക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. നക്ഷത്രങ്ങൾ അവനെ യാത്രയയച്ചു, കാറ്റ് അവന്റെ തലമുടിയിലൂടെ തലോടി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം, അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ, മുത്തശ്ശിയുടെ കൊച്ചുവീടിന്റെ മുന്നിൽ വണ്ടി നിന്നു. കറുപ്പൻ അത്ഭുതസ്തബ്ധനായി. ഈ വണ്ടി ഒരു മാന്ത്രിക വാഹനമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഓരോ പൂർണ്ണചന്ദ്ര രാത്രിയിലും, അർദ്ധരാത്രിക്ക് അത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടും, അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് അനുസരിച്ച് എവിടേക്കും പറന്നുപോകും! അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ശൂന്യത പതിയെ മാഞ്ഞുതുടങ്ങി.
പിന്നീടുള്ള പൂർണ്ണചന്ദ്ര രാത്രികളിൽ കറുപ്പൻ ആ വണ്ടി ഉപയോഗിച്ച് ദൂരയാത്രകൾ ചെയ്തു. അവന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ദിവസങ്ങൾ യാത്ര ചെയ്താൽ മാത്രം എത്താൻ കഴിയുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് അവൻ നിമിഷങ്ങൾക്കകം എത്തിച്ചേർന്നു. അവൻ പുതിയ ഗ്രാമങ്ങൾ കണ്ടു, പുതിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവന്റെ കൈകൾക്ക് മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ കൊല്ലപ്പണിയിലെ കഴിവുകൾ അവരുമായി പങ്കുവെച്ചു. കർഷകരുടെ തകർന്ന കലപ്പകൾ അവൻ നന്നാക്കി, സ്ത്രീകൾക്ക് മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി, കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാൻ കൊച്ചു കളിക്കോപ്പുകൾ തീർത്തുകൊടുത്തു. അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ഓരോ സൃഷ്ടിയും സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആളുകൾ അവനെ സ്നേഹിച്ചു, അവർ അവന് പുതിയ പാട്ടുകൾ പഠിപ്പിച്ചു, അവരുടെ കഥകൾ അവനോട് പറഞ്ഞു. അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു, പഴയതുപോലെ തീപ്പെട്ടിക്കനൽ ആയിരുന്നില്ല, ഒരു വലിയ ഉലയിലെ അഗ്നി പോലെ ജ്വലിച്ചു.
കറുപ്പൻ “അർദ്ധരാത്രിയിലെ വണ്ടിയിലെ കൊല്ലൻ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കഥ നാടുനീളെ പരന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ കഥ കേട്ടവരിൽ അത്യാഗ്രഹിയായ ഒരു പ്രഭുവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വലിയ കോട്ടയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ആ പ്രഭുവിന് കറുപ്പന്റെ വണ്ടിയുടെ മാന്ത്രികശക്തിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ അത് സ്വന്തമാക്കാൻ അതിയായ ആഗ്രഹം തോന്നി. “ലോകത്തിലെ എല്ലാ സമ്പത്തും എനിക്ക് വേണം! ഈ വണ്ടി എന്റെ കൈവശമുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് എവിടെയും പോകാം, ആരെയും കീഴടക്കാം!” പ്രഭു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അടുത്ത പൂർണ്ണചന്ദ്ര രാത്രിയിൽ പ്രഭു തന്റെ പടയാളികളുമായി കറുപ്പന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
അർദ്ധരാത്രിക്ക് വണ്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, പ്രഭുവും അവന്റെ പടയാളികളും കറുപ്പനെ വളഞ്ഞു. “കൊല്ലൻ, ആ മാന്ത്രികവണ്ടി എനിക്ക് തരൂ! അല്ലെങ്കിൽ നീ എന്റെ തടവറയിൽ കിടക്കും!” പ്രഭു അട്ടഹസിച്ചു. കറുപ്പൻ ഭയന്നില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവന്റെ പുതിയ കൂട്ടുകാരുടെ സ്നേഹവും, അവന്റെ യാത്രകളുടെ ഓർമ്മകളും മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ വണ്ടിയിൽ കയറിക്കൊണ്ട് പ്രഭുവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഈ വണ്ടിക്ക് ഒരു പേരുണ്ട്, പ്രഭോ. അതിന്റെ പേര് മാറുന്നതുവരെ നിങ്ങൾക്കത് പിടികൂടാൻ കഴിയില്ല.” കറുപ്പൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. പ്രഭു പരിഹസിച്ചു, “അതിന് എന്ത് പേരിട്ടാലും എന്റെ പടയാളികൾ അതിനെ പിടികൂടും!” കറുപ്പൻ വണ്ടിയുടെ തടിയിൽ കൈകളോടിച്ചു, ആ മാന്ത്രികയാത്രകളെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ഓർത്തു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ, അദൃശ്യരായ കുതിരകളോടും, വണ്ടിയോടും, ലോകത്തോടും വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “ഇനി നിന്റെ പേര് ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’!”
അവൻ ആ വാക്ക് ഉച്ചരിച്ചതും, അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു! വണ്ടിക്ക് ഒരു നേരിയ പ്രകാശം ചുറ്റിപ്പറ്റി, അതിന്റെ തടിയിൽ നിന്ന് ഒരുതരം ഊർജ്ജം പ്രസരിച്ചു. ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ നിന്ന് ഇലകൾ കൊഴിയുന്നതുപോലെ, വണ്ടി പതിയെപ്പതിയെ സുതാര്യമായി മാറി. പ്രഭുവും പടയാളികളും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, “സ്വാതന്ത്ര്യം” എന്ന് പേരുമാറ്റിയ വണ്ടി അവരുടെ കണ്മുന്നിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. അവിടെ അവശേഷിച്ചത് നിശബ്ദമായ രാത്രിയും, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ നേർത്ത വെളിച്ചവും, നിരാശനായ പ്രഭുവും മാത്രം. പ്രഭുവിന്റെ അത്യാഗ്രഹം അവനെ വിഡ്ഢിയാക്കി. മാന്ത്രികവണ്ടി പോയതിലുള്ള സങ്കടത്തിൽ കറുപ്പന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. സ്നേഹം, പങ്കുവെക്കൽ, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയാണ് ആ വണ്ടിയെ മാന്ത്രികമാക്കിയത്. അത്യാഗ്രഹം അതിനെ തടഞ്ഞപ്പോൾ, അത് മറഞ്ഞു. യഥാർത്ഥ ദയയും നിസ്വാർത്ഥതയും ലോകത്തിൽ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ മാത്രമേ ആ വണ്ടി വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയുള്ളൂ എന്ന് കറുപ്പൻ അറിഞ്ഞു. അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ശൂന്യത മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു, ഇപ്പോൾ അവിടെ ദയയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒരു വലിയ ഉല ജ്വലിച്ചുനിന്നു. കറുപ്പൻ തന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ തുടർന്നു, തന്റെ കൊല്ലപ്പണിയിലൂടെ ആളുകളെ സഹായിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ജീവിച്ചു. അവൻ കാത്തിരുന്നു, ഒരു പൂർണ്ണചന്ദ്ര രാത്രിയിൽ വീണ്ടും ‘സ്വാതന്ത്ര്യം’ എന്ന് പേരുമാറ്റിയ വണ്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ആ നല്ല കാലത്തിനായി.
