ചന്ദ്രൻ എലികൾ: മായാവഴി

തീർച്ചയായും! ക്രസന്റ് താഴ്‌വരയിലെ ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കഥ ഇതാ:

**ക്രസന്റ് താഴ്‌വരയിലെ ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ**

ഒരു പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ തെളിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ, പത്ത് വയസ്സുകാരൻ സാം, എട്ട് വയസ്സുകാരി ലീന എന്നിവർ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം ക്രസന്റ് താഴ്‌വരയിലെ വനത്തിലൂടെ കാൽനടയായി യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. വനത്തിൻ്റെ നിശബ്ദതയിലും, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിലും അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. പക്ഷികളുടെ നേർത്ത ചിലമ്പലുകളും, ഇലകളുടെ മർമ്മരവും അവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു.

“സാം, നോക്കൂ! ആ മിന്നാമിന്നി എത്ര വലുതാണ്!” ലീന ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
സാം ചിരിച്ചു. “അതൊരു മിന്നാമിന്നിയല്ല, ലീന. അതൊരുപക്ഷേ ദൂരെ നിന്ന് വരുന്ന ഒരു വാഹനത്തിൻ്റെ വെളിച്ചമായിരിക്കും.”
എന്നാൽ, ആ നിമിഷം അവർക്കൊരു തോന്നലുണ്ടായി, വഴികാട്ടിയായിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയെന്ന്. അവർ ചുറ്റും നോക്കി. മരങ്ങൾ മാത്രം. പരിചിതമായ വഴി എവിടെയും കാണുന്നില്ല. സാമിൻ്റെ മനസ്സിൽ നേരിയ ഭയം നിറഞ്ഞു. “നമ്മൾ വഴി തെറ്റിയോ, ലീന?” അവൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
ലീനയുടെ കുഞ്ഞുമുഖത്ത് ആശങ്ക പടർന്നു. “അയ്യോ! അച്ഛനും അമ്മയും എവിടെ?”

അവർ പരസ്പരം കൈകോർത്ത് മുന്നോട്ട് നടന്നു. എന്നാൽ ഓരോ ചുവടിലും അവർ വനത്തിൻ്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആണ്ടുപോവുകയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ മരങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ ഭീമാകാരങ്ങളായി തോന്നി. കാറ്റിൽ ഇലകൾ ഉലഞ്ഞപ്പോൾ നിഴലുകൾക്ക് ജീവൻ വന്നതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി. പെട്ടെന്ന്, സാമിൻ്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു പ്രത്യേക കാഴ്ചയിൽ ഉടക്കി. ഇരുളിൽ, ഒരു നേർത്ത വെള്ളിത്തിളക്കം! അത് നിലത്ത് നിന്ന് ഉയർന്നു വരുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“ലീന, നോക്കൂ! അവിടെ എന്തോ തിളങ്ങുന്നു!” സാം വിരൽചൂണ്ടി.
അവർ ആ വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അപ്പോഴാണ് അവർ അത് കണ്ടത് – ഒരു കൂട്ടം ചെറിയ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ! അവയുടെ രോമം വെള്ളി നിറമുള്ളതായിരുന്നു. പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ രോമങ്ങൾ ഒരു നേരിയ പ്രകാശം പുറത്ത് വിട്ടു, ഒരു വെള്ളിനക്ഷത്രം പോലെ. അവ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

“ഇവരാണ് ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ!” ലീന ആശ്ചര്യത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു.
എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവരെ ഭയപ്പെട്ടില്ല. അവ സൗമ്യമായി ‘ചീം… ചീം…’ എന്ന ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ആ ശബ്ദം ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് പോലെ മൃദലമായിരുന്നു. അവരിൽ ഒരെണ്ണം, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ തിളക്കമുള്ളതും വലുതുമായ ഒന്ന്, സാമിനും ലീനക്കും നേരെ തലയാട്ടി, മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം സ്നേഹവും വഴികാട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹവും അവർ കണ്ടു.

സാം ലീനയെ നോക്കി. ലീന തലയാട്ടി. അവർ ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ വനത്തിലൂടെ ഒരു പ്രത്യേക പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. അവയുടെ വെള്ളിത്തിളക്കം ഓരോ ചുവടിലും അവർക്ക് വഴികാട്ടിയായി. ആ നേർത്ത ‘ചീം… ചീം…’ ശബ്ദം വഴി തെറ്റാതെ അവരെ നയിച്ചു. മുമ്പ് ഭയം തോന്നിയിരുന്ന വനം ഇപ്പോൾ അവർക്ക് മാന്ത്രികമായി തോന്നി. മരങ്ങൾ കഥകൾ പറയുന്നതുപോലെ, ഇലകൾ രഹസ്യങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നതുപോലെ. ഓരോ പൂവും നിലാവെളിച്ചത്തിൽ മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.

അവർ വനത്തിൻ്റെ ആഴങ്ങളിലൂടെ, എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ സംരക്ഷകരായി മുന്നോട്ട് പോയി. എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കുറ്റിക്കാടുകളിലേക്ക് ഓടി മറയും, പിന്നെ വീണ്ടും തിളക്കത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ചിലപ്പോൾ അവ ഒരു ചെറിയ അരുവിക്ക് കുറുകെ ചാടും, സാമിനെയും ലീനയെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്. അവരുടെ യാത്ര രസകരവും സാഹസികവുമായി മാറി. പേടി മാഞ്ഞുപോയി, പകരം ഒരു പുതിയ സൗഹൃദം വളർന്നു.

കുറച്ച് ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ, ലീനയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “അതാ! അച്ഛനും അമ്മയും!”
അവർ കണ്ടത് അവരുടെ മാതാപിതാക്കളെയാണ്. ഒരു ചെറിയ പാറയുടെ അടുത്തായി, വിളക്ക് കത്തിച്ച്, അവരെ അന്വേഷിച്ച് വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. സാം ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: “അച്ഛാ! അമ്മേ!”
മാതാപിതാക്കൾ ഓടിയെത്തി അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സാം നടന്നതെല്ലാം പറയാൻ തുടങ്ങി, ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പറ്റി, അവ വഴികാട്ടിയതിനെപ്പറ്റി. അച്ഛനും അമ്മയും പുഞ്ചിരിച്ചു. അവർക്ക് കുട്ടികൾ സുരക്ഷിതരായി തിരിച്ചെത്തിയതിൽ സന്തോഷമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒരുപക്ഷേ, അത് കുട്ടികളുടെ ഭാവനയായിരിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതിക്കാണും.

എന്നാൽ സാമിനും ലീനയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു, അത് വെറുമൊരു ഭാവനയായിരുന്നില്ലെന്ന്. അവർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ വനത്തിൻ്റെ നിഴലുകളിലേക്ക് മറയുന്ന വെള്ളിത്തിളക്കമായി മാറിയിരുന്നു. അവ മാഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, അവ നൽകിയ പാഠം അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. രാത്രിയിലെ മൃഗങ്ങളെ, കാടിനെ, പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന്.

അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ വെച്ച്, സാമും ലീനയും ഒരു പുതിയ ക്ലബ്ബ് തുടങ്ങി. “ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ക്ലബ്ബ്” (Moon-Mouse Club). രാത്രികാല ജീവികളെയും അവയുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയെയും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം. എല്ലാവരും അവരെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചെങ്കിലും, സാമിനും ലീനയ്ക്കും അവരുടെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു. കാരണം, അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, ക്രസന്റ് താഴ്‌വരയിലെ ചന്ദ്രൻ എലിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവരെ എപ്പോഴും നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന്, ഒരു പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ തെളിയുന്ന രാത്രിയിൽ വീണ്ടും തിളങ്ങാൻ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹവും കരുതലും എല്ലാ ജീവികൾക്കും എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.