ഒരുകാലത്ത്, അപ്പു എന്നൊരു സാഹസികനായ ബേക്കറിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സ്ഥലത്തും അധികനാൾ തങ്ങാതെ, പുതിയ പാചകക്കുറിപ്പുകളും വിചിത്രമായ ചേരുവകളും തേടി അവൻ ലോകം ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയം മാവിന്റെ ഗന്ധം കൊണ്ടും പുളിപ്പിച്ച യീസ്റ്റിന്റെ മാന്ത്രികത കൊണ്ടും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, അവൻ വളരെ ഉയരമുള്ള ഒരു മലയിടുക്കിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു, അവിടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പാതിരാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, അപ്പു ഒരു നേർത്ത പ്രകാശരേഖ കണ്ടു. ഒരു ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നായിരുന്നു ആ പ്രകാശം. കൗതുകം അടക്കാൻ വയ്യാതെ അവൻ ഗുഹയിലേക്ക് നടന്നു. ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി! തികച്ചും ഒരു ബേക്കറി! എന്നാൽ ഇതൊരു സാധാരണ ബേക്കറിയായിരുന്നില്ല. ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയ ഒരു മാന്ത്രിക ബേക്കറി. അവിടെ പാചകക്കാരൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല. അവൾ ചന്ദ്രരശ്മി ദേവിയായിരുന്നു, അവളുടെ കണ്ണുകൾ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി, അവളുടെ മുടി നിലാവുപോലെ വെള്ളി നിറമായിരുന്നു.
“സ്വാഗതം, അപ്പു,” ചന്ദ്രരശ്മി ദേവി മൃദുവായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ വരവ് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അപ്പുവിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ മാന്ത്രിക ബേക്കറിയുടെ ഭംഗിയിൽ തങ്ങിനിന്നു. മിന്നുന്ന മേശകൾ, സ്വപ്നം കാണുന്ന അടുപ്പുകൾ, സംസാരിക്കുന്ന പാത്രങ്ങൾ… എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി.
“ഈ മലയിടുക്കിലെ രാത്രിവിളക്കുകൾക്ക് ഊർജ്ജം നൽകുന്നത് എന്റെ ‘നക്ഷത്രവെളിച്ചം റോളുകൾ’ ആണ്,” ദേവി തുടർന്നു. “എന്നാൽ ഈയിടെയായി, അവയുടെ തിളക്കം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എനിക്കൊരു വെല്ലുവിളിയുണ്ട് നിങ്ങൾക്കായി. അടുത്ത സൂര്യഗ്രഹണത്തിൽ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന ചേരുവകൾ ഉപയോഗിച്ച് നിങ്ങൾ എന്റെ നക്ഷത്രവെളിച്ചം റോളിനെക്കാൾ മികച്ച ഒന്ന് ഉണ്ടാക്കണം.”
അപ്പുവിന്റെ ഹൃദയം ആവേശത്തിൽ തുടിച്ചു. അത്തരമൊരു വെല്ലുവിളി അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നതാണ്!
“ഞാൻ തയ്യാറാണ്, ദേവി,” അവൻ പറഞ്ഞു. “എന്നാൽ എനിക്ക് ഈ ചേരുവകളെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ലല്ലോ?”
“അതാണ് ഈ വെല്ലുവിളിയുടെ മനോഹരമായ ഭാഗം,” ദേവി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ സഹായികൾ വഴികാട്ടും.”
അപ്പു ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു തടിയൻ കോലുമരം മേശപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അതിനൊരു മര്യാദകേടൻ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. “ഓഹോ! മറ്റൊരു മനുഷ്യൻകൂടി! എനിക്കിനി എത്ര മാവ് കുഴയ്ക്കേണ്ടി വരുമോ ആവോ?” അത് പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അപ്പുവിന് ചിരിപൊട്ടി. “ഹേയ്, ഞാൻ അപ്പു. നിന്റെ പേരെന്താ?”
“എന്നെ ആളുകൾ വഴക്കാളി കോലുമരം എന്ന് വിളിക്കും,” അത് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് നല്ലൊരു പാചകക്കാരനാകണമെങ്കിൽ, എന്റെ ഉപദേശം കേൾക്കണം. പക്ഷെ എന്റെ വായ നല്ല വായാടിയാണെന്ന് മാത്രം.”
അടുത്തുതന്നെ ഒരു വലിയ മാവുസഞ്ചി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽനിന്നും ഒരു നേർത്ത വെള്ളിത്തിളക്കം പുറത്തേക്ക് വന്നു. “പേടിക്കേണ്ട, അപ്പു. അവൻ വെറുതെ പറയുന്നതാണ്. ഞാൻ മാന്ത്രിക മാവുസഞ്ചിയാണ്. എനിക്കറിയാം എവിടെയാണ് ഏറ്റവും നല്ല മാവ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന്,” മാവുസഞ്ചി സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.
പിന്നെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു വലിയ അടുപ്പായിരുന്നു. അതിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു, ഒരു കുട്ടി നാണം കുണുങ്ങുന്നതുപോലെ. അപ്പു അടുപ്പിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ഒരു നേർത്ത മന്ത്രണം കേട്ടു, “പഴയ പാചകക്കുറിപ്പുകൾ… സൂര്യന്റെ ചൂട്… ചന്ദ്രന്റെ തണുപ്പ്…”
അപ്പു അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. “നീ നാണംകുണുങ്ങി അടുപ്പല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
അടുപ്പ് മെല്ലെ “മ്മ്” എന്ന് മൂളി.
അപ്പുവിന്റെ ആദ്യദിവസം അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. വഴക്കാളി കോലുമരം അവന്റെ ഓരോ നീക്കത്തെയും കളിയാക്കി. മാന്ത്രിക മാവുസഞ്ചി പലപ്പോഴും തനിയെ മാവ് പുറത്തെടുത്ത് അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. നാണംകുണുങ്ങി അടുപ്പ് ഇടയ്ക്കിടെ അപ്പുവിന് പുരാതന പാചകക്കുറിപ്പുകൾ മന്ത്രിച്ചു കൊടുത്തു.
“ഈ മാവിൽ നക്ഷത്രപൊടി കുറവാണ്!” വഴക്കാളി കോലുമരം ഒരുദിവസം പരാതിപ്പെട്ടു. “നിങ്ങൾക്കൊരു നല്ല റോളുണ്ടാക്കാൻ അറിയാമോ?”
“സൂര്യഗ്രഹണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ മിനിറ്റിൽ വീഴുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ചേർക്കൂ, അപ്പു,” മാന്ത്രിക മാവുസഞ്ചി പറഞ്ഞു.
“പഴയ മന്ത്രങ്ങൾ… ചേരുവകൾ… ജീവൻ… നൽകും…” നാണംകുണുങ്ങി അടുപ്പ് മന്ത്രിച്ചു.
അപ്പു അവന്റെ പുതിയ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചേർന്ന് പതുക്കെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ വഴക്കാളി കോലുമരത്തിന്റെ പരിഹാസങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും നല്ല ഉപദേശങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മാന്ത്രിക മാവുസഞ്ചിയുടെ അറിവ് അവനെ പുതിയ ചേരുവകൾ കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചു. നാണംകുണുങ്ങി അടുപ്പ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വഴികാട്ടിയായി. അത് മന്ത്രിച്ച പാചകക്കുറിപ്പുകൾ അവനെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും സഹായിച്ചു.
സൂര്യഗ്രഹണത്തിന്റെ ദിവസം അടുത്തെത്തി. മലയിടുക്കിലെ രാത്രിവിളക്കുകൾ ഇപ്പോൾ വളരെ മങ്ങിയിരുന്നു, ചിലത് മിന്നിമിന്നി ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങി. അപ്പുവിന് അറിയാമായിരുന്നു, ഈ മത്സരത്തിൽ അവൻ ജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഇരുട്ടിലാവും കാര്യങ്ങൾ.
അവസാനം ആ ദിവസമെത്തി. ചന്ദ്രരശ്മി ദേവിയും മലയിടുക്കിലെ ചില നിഗൂഢ ജീവികളും അവനെ കാണാൻ വന്നു. ചന്ദ്രരശ്മി ദേവിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
സൂര്യഗ്രഹണം തുടങ്ങി. ആകാശം ഇരുണ്ടു, അതിനിടയിൽ ചന്ദ്രൻ സൂര്യനെ മറച്ചു. അപ്പോൾ അത് സംഭവിച്ചു!
ആകാശത്തുനിന്നും വെള്ളി നിറത്തിലുള്ള ഒരുതരം മാവ് പൊഴിഞ്ഞു വീണു. നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നുന്ന ചെറിയ കല്ലുകൾ പോലെ താഴേക്ക് വന്നു. മാന്ത്രിക മാവുസഞ്ചി തനിയെ തുറന്നു, ആ മാവ് അതിലേക്ക് ഒഴുകി നിറഞ്ഞു. “ഇതാണ് നക്ഷത്രപ്പൊടി! സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒന്നാകുമ്പോൾ മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നത്!” മാവുസഞ്ചി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“വേഗം കുഴയ്ക്ക്, അപ്പു! സമയം കളയാനില്ല!” വഴക്കാളി കോലുമരം അക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞു, തനിയെ മേശപ്പുറത്ത് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പു വേഗത്തിൽ ആ മാവ് വഴക്കാളി കോലുമരത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ കുഴച്ചു. നക്ഷത്രക്കല്ലുകൾ, സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ നിന്നുണ്ടായ പ്രത്യേക തേൻ, ചന്ദ്രന്റെ തണുത്ത കാറ്റിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ… നാണംകുണുങ്ങി അടുപ്പ് മന്ത്രിച്ച മന്ത്രങ്ങൾ അവൻ ഉരുവിട്ടു.
അപ്പു മാവ് കുഴച്ച് റോളുകളാക്കി. ഓരോ റോളിനും അതിന്റേതായ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവയെ നാണംകുണുങ്ങി അടുപ്പിലേക്ക് വെച്ചു. അടുപ്പ് അതിന്റെ വാതിൽ മെല്ലെ അടച്ചു, ഉള്ളിൽ മാന്ത്രികമായ ഒരു ചൂട് നിറഞ്ഞു.
“പത്ത്… ഒമ്പത്… എട്ട്…” ചന്ദ്രരശ്മി ദേവി എണ്ണിത്തുടങ്ങി. ഗ്രഹണം അവസാനിക്കാറായി.
അടുപ്പിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വന്നു. മാവിന്റെ സുഗന്ധം ഗുഹയിൽ നിറഞ്ഞു. ആ സുഗന്ധം മഞ്ഞണിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ പൂന്തോട്ടം പോലെയും, പുതിയതായി പെയ്യുന്ന മഴപോലെയും, ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു തിളങ്ങുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു.
അടുപ്പിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽനിന്ന് പുറത്തെടുത്ത റോളുകൾക്ക് ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചം പോലുള്ള ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവ വെറുതെ റോളുകളായിരുന്നില്ല, ജീവനുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളായിരുന്നു!
ചന്ദ്രരശ്മി ദേവി ഒരു റോൾ എടുത്ത് രുചിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്താൽ വിടർന്നു. “അത്ഭുതം! ഇത് വെറും നക്ഷത്രവെളിച്ചം റോളുകളല്ല, ഇത് പ്രത്യാശയുടെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും റോളുകളാണ്!”
അവൾ ആ റോളുകൾ മലയിടുക്കിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഓരോ റോളും ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്ന് ഒരു നക്ഷത്രമായി മാറി, മങ്ങിയ രാത്രിവിളക്കുകൾക്ക് വീണ്ടും ഊർജ്ജം നൽകി. മലയിടുക്കിലെ രാത്രിവിളക്കുകൾ ഇപ്പോൾ മുൻപത്തേക്കാൾ തിളക്കത്തോടെ പ്രകാശിച്ചു. ഗുഹയിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. വഴക്കാളി കോലുമരം പോലും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അപ്പു ചന്ദ്രരശ്മി ദേവിയോടും അവന്റെ മാന്ത്രിക സുഹൃത്തുക്കളോടും യാത്ര പറഞ്ഞു. അവൻ ആ ഗുഹ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ കേവലം ഒരു ബേക്കറി മാത്രമല്ലായിരുന്നു. അവൻ സൗഹൃദവും ധൈര്യവും സാഹസികതയും കൊണ്ട് അനുഗ്രഹീതനായ ഒരു മാന്ത്രിക ബേക്കറായി മാറിയിരുന്നു. അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ട ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങൾ അവൻ ഉണ്ടാക്കിയ ആ നക്ഷത്രവെളിച്ചം റോളുകളായിരുന്നു, അവ എന്നും മലയിടുക്കിൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
