നക്ഷത്രവനം സ്വപ്നപ്പുഴ താക്കോൽ

തീർച്ചയായും, 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി ഒരു ഫാന്റസി കഥ ഇതാ.

—

**Fantasy Story Idea 5**

ആരവും ലിയയും കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. കളിച്ചും ചിരിച്ചും അവർ ഒരുമിച്ചു വളർന്നു. അവരുടെ ഗ്രാമം കാടിനോട് ചേർന്നായിരുന്നു. ആ കാടിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. “നക്ഷത്രവനം” എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. രാത്രികാലങ്ങളിൽ കാടിനുള്ളിലെ ചെടികൾ നേരിയ വെളിച്ചം പുറത്തുവിടും. അതൊരു മാന്ത്രിക കാഴ്ചയായിരുന്നു.

ഗ്രാമത്തിലെ മുത്തശ്ശിമാർ എന്നും ഒരു കഥ പറയുമായിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം ഒഴുകിയെത്തുന്ന “സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴ”യെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അത്. ആ പുഴയ്ക്ക് എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാനുള്ള ശക്തിയുണ്ടത്രേ. പക്ഷേ, ആ പുഴയെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ “മഴവില്ല് താക്കോൽ” കണ്ടെത്തണം. നക്ഷത്രവനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ആണ് ആ താക്കോൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഇതൊരു മാന്ത്രിക കഥയായിട്ടാണ് ആരവും ലിയയും കേട്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഇത്തവണ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴ ഒഴുകിയെത്തുന്ന സമയം അടുത്തുവെന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും പറയാൻ തുടങ്ങി. ആരോ അതിരാവിലെ പുഴയുടെ നേരിയ ഒഴുക്ക് കണ്ടത്രേ. എല്ലാവരും ആവേശത്തിലായി. എങ്കിലും, ആരും നക്ഷത്രവനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോകാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

ആരവ് ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനായിരുന്നു അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം. എന്നാൽ, ലിയ ആകട്ടെ, ധൈര്യശാലിയും സാഹസികയുമായിരുന്നു. കാടുകളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഇഷ്ടവിനോദം.

ഒരു ദിവസം ആരവും ലിയയും ആരവിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ പഴയ തട്ടിൽ സാധനങ്ങൾ തിരയുകയായിരുന്നു. പൊടിപിടിച്ച പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ ഭൂപടം അവർക്ക് കിട്ടി. നിറം മങ്ങിയതും കീറിപ്പറിഞ്ഞതുമായ ആ ഭൂപടത്തിൽ നക്ഷത്രവനത്തിന്റെ ഒരു രൂപരേഖയും, മഴവില്ല് താക്കോലിന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്ന ഒരു കുറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നോക്കൂ ആരവ്! ഇത് മഴവില്ല് താക്കോലിന്റെ ഭൂപടമായിരിക്കും!” ലിയ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആരവ് ഭൂപടം സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. “അതേ ലിയാ, പക്ഷേ ഇത് വളരെ പഴയതാണ്. നമുക്ക് ശരിയായ വഴി കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമോ?” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.
“നമുക്ക് ശ്രമിച്ചു നോക്കാം, ആരവ്! സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴ കാണാൻ ഇതൊരു സുവർണ്ണാവസരമാണ്!” ലിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ സാഹസികത തിളങ്ങി.

അങ്ങനെ, അടുത്ത ദിവസം അതിരാവിലെ, തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളോട് പുഴ കാണാൻ പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞ്, ആരവും ലിയയും നക്ഷത്രവനത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. ചെറിയൊരു സഞ്ചിയും അതിൽ വെള്ളവും കുറച്ച് പലഹാരങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.

കാടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് വ്യത്യാസം മനസ്സിലായി. സാധാരണ മരങ്ങളായിരുന്നില്ല അവിടെ. ഇലകൾക്ക് പല വർണ്ണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ചില ചെടികളിൽ നിന്നും നേർത്ത പ്രകാശം പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പച്ചയും നീലയും വയലറ്റുമെല്ലാം കലർന്ന ആ പ്രകാശം മനോഹരമായിരുന്നു. അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഭൂപടത്തിൽ കാണിച്ച വഴികളിലൂടെയാണ് അവർ സഞ്ചരിച്ചത്.

പെട്ടെന്ന്, അവർ ഒരു സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ ഭൂപടത്തിലെ വഴി നേർത്തതായി മാറിയിരുന്നു. “ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകണം, ആരവ്?” ലിയ നെറ്റി ചുളിച്ച് ചോദിച്ചു.
ആരവ് ഭൂപടം വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. “ഇവിടെ ഒരു രഹസ്യവഴി ഉണ്ടാകണം. ഭൂപടത്തിൽ ഒരു തിളക്കമുള്ള അടയാളം കാണിക്കുന്നുണ്ട്.”
അവർ ചുറ്റും നോക്കി. കാടിന്റെ മാന്ത്രികത അവരെ അതിശയിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ലിയ അത് കണ്ടത്. ഒരുകൂട്ടം തിളക്കമുള്ള കൂണുകൾ ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നതുപോലെ നിരന്നുനിൽക്കുന്നു!
“ആരവ്, ആ കൂണുകൾ നോക്കൂ! അവ ഒരു വഴികാട്ടിയാകാം!” ലിയ പറഞ്ഞു.
ആരവ് കൂണുകളെ പിന്തുടർന്ന് നടന്നു. അതെ, അതൊരു ഒളിഞ്ഞ വഴിയായിരുന്നു! അവരുടെ സൂക്ഷ്മ നിരീക്ഷണത്തിനുള്ള ആദ്യത്തെ സമ്മാനം.

അവർ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. “ക്ലീ.. ക്ലീ…”
അവർ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ, ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ, ഒരു മിന്നിപ്പുഴുവിനെ അവർ കണ്ടു. അതൊരു മാന്ത്രിക ജീവിയായിരുന്നു. സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള പൊടി ശരീരത്തിൽ നിന്നും വിതറി പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരുതരം ചിത്രശലഭം പോലെ. അതിന്റെ ചുറ്റും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന മിന്നുന്ന പൊടി.
“ഓ, മിന്നിപ്പുഴുവിന് സങ്കടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” ലിയ പറഞ്ഞു.
മിന്നിപ്പുഴു വിഷമത്തോടെ തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന അതിന്റെ പൊടികളിലേക്ക് നോക്കി. ശക്തമായ കാറ്റിൽ അതിന്റെ പൊടിപടലങ്ങൾ ചുറ്റും തെറിച്ചുപോയതാണ്.
ആരവിന് ഓർമ്മവന്നു. “ഞാൻ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. മിന്നിപ്പുഴുവുകൾക്ക് പ്രത്യേക തരം പൂക്കളിൽ നിന്നുള്ള തേൻ കുടിച്ചാൽ അതിന്റെ ശക്തി തിരികെ കിട്ടുമെന്ന്!”
“ഏതുതരം പൂക്കളാണ്?” ലിയ ചോദിച്ചു.
“ചന്ദ്രനിൽ മാത്രം വിരിയുന്ന നീലനിറമുള്ള പൂക്കൾ,” ആരവ് പറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് കണ്ടെത്താം!” ലിയ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ ചുറ്റും തിരഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ലിയ ഒരു മരത്തിന്റെ മുകളിൽ നീലനിറമുള്ള പൂക്കൾ കണ്ടു.
“ആരവ്, അങ്ങോട്ട് നോക്കൂ!” ലിയ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറാൻ ആരവിന് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ലിയക്കാകട്ടെ, അത് വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു. അവൾ വേഗത്തിൽ മരത്തിൽ കയറി, ആ പൂക്കൾ സൂക്ഷിച്ച് പറിച്ചെടുത്തു.
അവർ ആ പൂക്കൾ മിന്നിപ്പുഴുവിന് നൽകി. മിന്നിപ്പുഴു ആ പൂക്കളിൽ നിന്നും തേൻ കുടിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം, അതിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പുതിയ പൊടിപടലങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങി. അത് വീണ്ടും ശക്തമായി പ്രകാശിച്ചു.
മിന്നിപ്പുഴു സന്തോഷത്തോടെ ചിറകടിച്ചു. എന്നിട്ട്, ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്ക് തിളങ്ങിപ്പറന്നു. “ക്ലീ… ക്ലീ…”
“അത് നമുക്ക് വഴി കാണിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു!” ലിയ പറഞ്ഞു.
അവർ മിന്നിപ്പുഴുവിനെ പിന്തുടർന്നു. അത് അവരെ ഒരു മറഞ്ഞ ഗുഹയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചു. ഗുഹയുടെ പ്രവേശന കവാടം നേർത്ത വെളിച്ചം കൊണ്ട് തിളങ്ങിയിരുന്നു.

ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ അവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. ഗുഹയുടെ ചുമരുകളിൽ തിളക്കമുള്ള ക്രിസ്റ്റലുകൾ മിന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നടുക്ക് ഒരു ചെറിയ പീഠം. അതിൽ ഒരു അടയാളം കണ്ടു.
“ഇതായിരിക്കും മഴവില്ല് താക്കോൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ഥലം,” ആരവ് പറഞ്ഞു.
പീഠത്തിൽ ഒരു കടംകഥ കൊത്തിവച്ചിരുന്നു.
“വർണ്ണങ്ങൾ ചേരുമ്പോൾ ഞാൻ വരും,
നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞാൻ പാടും,
സൂര്യനെ ഞാൻ ഒളിപ്പിക്കും,
നക്ഷത്രങ്ങളെ ഞാൻ ഉണർത്തും.
ഞാൻ ആരാണ്?”
ആരവ് കടംകഥ വായിച്ച് വിഷമത്തിലായി. “ഇത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതാണല്ലോ.”
ലിയ ആരവിനെ നോക്കി. “ആരവ്, നീ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാറുണ്ടല്ലോ. നിനക്ക് തീർച്ചയായും ഇത് അറിയാമായിരിക്കും.”
ആരവ് തലയിൽ കൈവെച്ച് ആലോചിച്ചു. അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം തെളിഞ്ഞു. അതിൽ സമാനമായ ഒരു കടംകഥയുണ്ടായിരുന്നു. “മഴവില്ല്!” അവൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇത് മഴവില്ലാണ്!”
അവൻ ‘മഴവില്ല്’ എന്ന് പറഞ്ഞതും, പീഠത്തിന് മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ക്രിസ്റ്റൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആ ക്രിസ്റ്റൽ പതിയെ പൊങ്ങി, മഴവില്ലിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളും അതിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. അതായിരുന്നു മഴവില്ല് താക്കോൽ!
അതൊരു സാധാരണ താക്കോലായിരുന്നില്ല. മനോഹരമായ ഒരു ക്രിസ്റ്റൽ ശില്പം!
ആരവും ലിയയും സന്തോഷത്തോടെ ആ താക്കോൽ കയ്യിലെടുത്തു.

മഴവില്ല് താക്കോലുമായി അവർ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ഭൂപടം നോക്കി, അവർ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴ ഒഴുകുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു വലിയ മൈതാനമായിരുന്നു അത്. അവിടെ നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ കുഴി കണ്ടു.
സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആകാശത്ത് വർണ്ണങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, മൈതാനത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള കുഴിയിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരു ഒഴുക്ക് തുടങ്ങി.
വെള്ളമല്ല! തിളങ്ങുന്ന വർണ്ണങ്ങൾ! ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും മഞ്ഞയും പച്ചയും നീലയും ഇൻഡിഗോയും വയലറ്റുമെല്ലാം കലർന്ന ഒരു മാന്ത്രിക പ്രവാഹം! അതായിരുന്നു സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴ!
പുഴയുടെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ അടയാളം അവർ കണ്ടു. മഴവില്ല് താക്കോൽ വെക്കാനുള്ള സ്ഥലം.
ആരവ് മഴവില്ല് താക്കോൽ ആ അടയാളത്തിൽ വെച്ചു. താക്കോൽ വെച്ചതും പുഴ കൂടുതൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരു പാട്ട് പോലെ നേർത്തൊരു ശബ്ദം അവർ കേട്ടു.

ഇനി അവർക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം പറയാം! തങ്ങൾക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് അവർ ആലോചിച്ചു. പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളാണോ? ഇഷ്ടപ്പെട്ട മധുരപലഹാരങ്ങളാണോ?
“എനിക്കൊരു വലിയ ചോക്ലേറ്റ് വേണം!” ലിയ ചിന്തിച്ചു.
“എനിക്കൊരു പുതിയ സാഹസിക പുസ്തകം വേണം!” ആരവും ആലോചിച്ചു.
പക്ഷേ, അപ്പോൾ അവർ കാടിന്റെ ഭംഗിയും മിന്നിപ്പുഴുവിന്റെ സന്തോഷവും ഓർത്തു. തങ്ങളെ സഹായിച്ച ആ മിന്നിപ്പുഴുവിനെക്കുറിച്ചും ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരെക്കുറിച്ചും അവർ ഓർത്തു.
ആരവ് ലിയയെ നോക്കി. ലിയ ആരവിനെയും നോക്കി. അവർക്ക് ഒരേ ചിന്തയാണ് വന്നത്.
“നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിൽ എല്ലായ്‌പ്പോഴും സമാധാനവും സന്തോഷവും ഉണ്ടാകട്ടെ!” അവർ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.
“നക്ഷത്രവനം എല്ലായ്‌പ്പോഴും മാന്ത്രികമായി നിലനിൽക്കട്ടെ!” ലിയ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴ കൂടുതൽ തിളങ്ങി. അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്ത് അത് ശാന്തമായി ഒഴുകി.

സന്തോഷത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും അവർ തിരിച്ച് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവർ ക്ഷീണിതരായിരുന്നു, പക്ഷേ അവരുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവർ മാതാപിതാക്കളോട് തങ്ങളുടെ സാഹസിക യാത്രയെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുഴയെക്കുറിച്ചും മഴവില്ല് താക്കോലിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു. മാന്ത്രികമായ ഒരു ലോകം സത്യമാണെന്ന് അവർ കണ്ടുപിടിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.

അവർ കേവലം ഒരു താക്കോൽ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നില്ല. അവർ ധൈര്യം, ജിജ്ഞാസ, ദയ, സൗഹൃദം എന്നിവയുടെ ശക്തി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ ഗുണങ്ങളാണ് യഥാർത്ഥ മാന്ത്രിക ശക്തിയെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.

**ഗുണപാഠം:**
യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത എന്നത് നമ്മളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്. ജിജ്ഞാസയോടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കണ്ടെത്താനും, ദയയോടെ മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറാനും, ധൈര്യത്തോടെ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടാനും, സൗഹൃദത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ വിശ്വസിക്കാനുമുള്ള കഴിവ് ഓരോ കുട്ടിക്കും ഉണ്ട്. ഈ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് നമുക്ക് ലോകത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയും.