ഭാവനയുടെ മാന്ത്രിക വീട്

അതിവാസ്തവിക കഥ ആശയം 32

ഒരു മഴയുള്ള ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, മായയും (12 വയസ്സ്) അവളുടെ അനുജൻ റോഹനും (10 വയസ്സ്) വീട്ടിലിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ മഴ വെള്ളം തറയിൽ വീഴുന്നത് കാണാം, ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കട്ടപിടിച്ച് കിടക്കുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ, അവരുടെ ഭാവനയെ ഉണർത്താൻ ഒരു ചെറിയ തുമ്പി പറന്നുപോകുന്നതുപോലും മതിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ചിറകുള്ള പൂമ്പാറ്റ പോലും പറന്നില്ല.

“എനിക്കിത് മടുത്തു,” റോഹൻ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “പുറത്ത് കളിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല, പുതിയൊരു പുസ്തകവും വായിക്കാൻ കിട്ടുന്നില്ല.”
“എനിക്കും,” മായ മറുപടി പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ കഥകളൊക്കെ തീർന്നോ?”

അവർ അങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ചുമരിലെ വലിയ ഭിത്തി ഘടികാരം പതിയെ “ടിക്-ടോക്” എന്ന് പിന്നോട്ട് പോകാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം അവർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല, പക്ഷെ പിന്നീട് മായ ഒന്നു ഞെട്ടി. “റോഹൻ, നീ ആ ക്ലോക്ക് നോക്കിയേ?”
റോഹൻ നോക്കി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “അത് പിന്നോട്ടാ പോകുന്നത്! സമയം തിരിച്ചു പോകുകയാണോ?”
ക്ലോക്ക് ഒരു നിമിഷം പിന്നോട്ട് പോയി, എന്നിട്ട് പഴയതുപോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി, “ടിക്-ടോക്”.

അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. അവരുടെ വളർത്തുപൂച്ച, മിസ്സിസ് മീനു, കസേരയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, അവൾ ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഉണർന്നു, ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി! “മ്യാവൂ-ഹാ-ഹാ-ഹാ!” അവൾ ചിരിച്ചു.
മായയും റോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. “മീനു ചിരിക്കുന്നോ?” റോഹൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“അതും മനുഷ്യരെപ്പോലെ!” മായയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പെട്ടെന്ന്, അവരുടെ വീട്ടിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ചായക്കപ്പ് തനിയെ പൊങ്ങി, അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ പതുക്കെ പറന്നു. പിന്നെ അത് വീണ്ടും മേശപ്പുറത്ത് വന്നിരുന്നു.
“ഇതെന്താ മായേ?” റോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകവും ചെറിയൊരു ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്കറിയില്ല, റോഹൻ. പക്ഷെ ഇത് രസമുണ്ട്!” മായയുടെ ഭാവന ഉണർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അവർ ജനലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. മഴ മാറിയിരിക്കുന്നു, പക്ഷെ ആകാശം ഇപ്പോഴും ഇരുണ്ടതാണ്. മുറ്റത്തെ ചെടികളിൽ നിന്ന് ഒരു താളം കേട്ടു. “ല-ലാ-ലാ…” മായ ചെവിയോർത്തു.
“കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.
“ഉവ്വ്,” മായ മറുപടി പറഞ്ഞു. “പൂക്കൾ പാടുകയാണോ?”
മുറ്റത്തെ ചെമ്പരത്തി പൂക്കൾ പതിയെ ആടി, അവയുടെ ഇതളുകൾ സംഗീതം പൊഴിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവരുടെ വീടിന്റെ ജനലിലൂടെ, മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മഴവില്ല് തെളിഞ്ഞു. മഴ കഴിഞ്ഞാലേ മഴവില്ല് വരൂ, പക്ഷെ ഇത് വീടിനകത്ത് നിന്ന് കാണുന്ന മഴവില്ലാണ്.
“മഴവില്ല് നമ്മുടെ ജനലിനുള്ളിൽ?” റോഹൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

അവരുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകം, ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ, മേശപ്പുറത്ത് തുറന്നു വെച്ചിരുന്നു. അതിലെ ഒരു കഥാപാത്രം, ഒരു ബുദ്ധിമാനായ മൂങ്ങ, അവരുടെ നേർക്ക് കണ്ണ് ചിമ്മി! “കുഞ്ഞുമക്കളേ, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു വെക്കുക,” മൂങ്ങ പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് പതിയെ പറഞ്ഞു. “അത്ഭുതങ്ങൾ എല്ലാദിവസവും നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുണ്ട്!”
അവർക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഈ ലോകത്തിന് എന്തോ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.

മായയും റോഹനും പരസ്പരം കൈകോർത്ത് വീട്ടിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ മുറിയിലും അവർക്ക് പുതിയ പുതിയ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അടുക്കളയിലെ പഴങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. സോഫാസെറ്റിക്ക് ചിറകുകൾ മുളച്ച് ഉയർന്നുതാഴുന്നു. അവരുടെ കളിപ്പാട്ടപ്പെട്ടിയിൽ നിന്ന് വർണ്ണാഭമായ കുമിളകൾ പറന്നുയർന്ന് സീലിംഗിൽ തട്ടി പൊട്ടി, ആ കുമിളകളിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള മണം പരന്നു.
“നമ്മുടെ ഭാവനക്ക് ജീവൻ വെച്ചതുപോലെ,” മായ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവർ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. മഴ നനഞ്ഞ പുൽമേട്ടിൽ, ഒരു ചെറിയ വെള്ളിനിറമുള്ള പൂമ്പാറ്റ പറന്നു നടക്കുന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾക്ക് ആയിരം നിറങ്ങളുണ്ട്, ഓരോ നിറവും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തിളങ്ങുന്നു. അത് വെറുമൊരു പൂമ്പാറ്റയായിരുന്നില്ല; അതിന് സ്വപ്നങ്ങളെ നെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
പൂമ്പാറ്റ അവർക്കുമുന്നിലൂടെ പറന്ന്, ഒരു ചെറിയ വെള്ളിവര പിന്നിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു. “ഇതൊരു സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരനാണോ?” റോഹൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ!” മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “അവൻ നമ്മളെ എങ്ങോട്ടാ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?”

അവർ ആ പൂമ്പാറ്റയെ പിന്തുടർന്നു. അത് അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു പഴയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ, അവരുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾക്ക് എന്തോ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. മായയുടെ പ്രതിബിംബം ഒരു ചെറിയ രാജകുമാരിയെപ്പോലെ തോന്നി, റോഹന്റെ പ്രതിബിംബം ഒരു സാഹസികനായ കപ്പിത്താനെപ്പോലെയും. അവരുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ കണ്ണാടിക്കുള്ളിൽ നൃത്തം ചെയ്തു!
അവരുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ അവർക്ക് നേരെ കൈ വീശി, ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു. അതിലൂടെ അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഈ മാന്ത്രിക ലോകം അവരുടെ ഭാവനയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. അവരുടെ മനസ്സിൽ വിരിയുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ജീവൻ വെച്ചതുപോലെ.

അവർ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന്, തങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ അത്ഭുതങ്ങളെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. പറക്കുന്ന കപ്പുകൾ, പാടുന്ന പൂക്കൾ, ചിരിക്കുന്ന പൂച്ച… അവർ ഈ പുതിയ ലോകത്തെ ഭയമില്ലാതെ സ്വീകരിച്ചു.
“ഇതാണ് മായാജാലം!” റോഹൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. “ഇതാണ് അത്ഭുതം!”
“നമ്മുടെ ഹൃദയം തുറന്നുപിടിച്ചാൽ മതി, അപ്പോൾ നമുക്ക് ഈ അത്ഭുതങ്ങളെയെല്ലാം കാണാൻ കഴിയും,” മായ പറഞ്ഞു.

അവർ ഓരോന്നും തൊട്ടുനോക്കി. പാടുന്ന പൂക്കളെ അവർ തലോടി. പറക്കുന്ന കപ്പിനോട് അവർ നന്ദി പറഞ്ഞു. സ്വപ്ന നെയ്ത്തുകാരനായ പൂമ്പാറ്റയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവർ നിന്നു.
പൂമ്പാറ്റ അവരുടെ ചുറ്റും പറന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകളിൽ നിന്ന് മിന്നുന്ന പൊടിപടലങ്ങൾ അവരിൽ പതിച്ചു. ആ പൊടിപടലങ്ങൾ അവർക്ക് സന്തോഷവും സമാധാനവും നൽകി.
പൂമ്പാറ്റ പതിയെ ഉയർന്നുപൊങ്ങി, ഒരു നക്ഷത്രം പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമായി.

അതോടെ, ലോകം വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങി. പറന്ന കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വന്നിരുന്നു. പൂച്ച ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പൂക്കൾ പാട്ട് നിർത്തി. ഭിത്തി ഘടികാരം പഴയതുപോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആയെങ്കിലും മായയ്ക്കും റോഹനും ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ലോകത്തെ പുതിയൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
“ഇതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ മായേ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ,” മായ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പക്ഷെ ഇത് നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് ജീവൻ നൽകി. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ, ഓരോ നിമിഷത്തിലും അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.”

അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ദിവസത്തെ മഴമേഘങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു, അവരുടെ മനസ്സിൽ പുതിയ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു. ലോകം ഇപ്പോഴും സാധാരണമാണ്, പക്ഷെ അവരുടെ മനസ്സിൽ അത്ഭുതത്തിന്റെ ഒരു വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു.

**ഗുണപാഠം:**
നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തുറന്നുപിടിച്ച് ചുറ്റും നോക്കിയാൽ, സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ അത്ഭുതങ്ങളും ഭാവനയുടെ ലോകവും കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.