## Surrealism Story Idea 31
ഒരു മരത്തിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, അതിന്റെ ഇലകളിൽ പതിയെ തലോടിക്കൊണ്ട് മായ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ അനിയൻ രോഹൻ അടുത്ത്, പുല്ലിൽ ചരിഞ്ഞുകിടന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. സൂര്യാസ്തമയമായിരുന്നു. ആകാശം ചുവപ്പും ഓറഞ്ചും മഞ്ഞയും നിറങ്ങളിൽ ഒരു വലിയ ക്യാൻവാസ് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളെപ്പോലെ ശാന്തമായ ഒരു സന്ധ്യ. പക്ഷേ, ഇന്ന് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടെന്ന് മായയ്ക്ക് തോന്നി.
“രോഹൻ, നോക്ക്!” മായ പതിയെ പറഞ്ഞു. “ആ പൂക്കൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമില്ലേ?”
രോഹൻ കണ്ണുചിമ്മി നോക്കി. മുറ്റത്തെ ചുവന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾക്ക് ഒരു നേരിയ സ്വർണ്ണനിറം വന്നതുപോലെ. മാത്രമല്ല, ഒരു നേർത്ത മണിനാദം കേൾക്കുന്നതുപോലെയും. “അത് കാറ്റായിരിക്കും, ചേച്ചി,” രോഹൻ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം, അവർ കണ്ടു ഒരു കാര്യം. ആകാശത്തിലെ ഒരു ചെറിയ മേഘം, ഒരു വെള്ള ആട്ടിൻകുട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒന്ന്, പതിയെ താഴേക്കിറങ്ങി മുറ്റത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അത് വളരെ പതുക്കെ ഒഴുകി, അവരുടെ വീടിന്റെ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടന്നുപോയി!
“അയ്യോ!” രോഹൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “അതൊരു മേഘമല്ലായിരുന്നോ? എങ്ങനെയാ അത് വീടിനകത്ത് പോയത്?”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “എനിക്കറിയില്ല! പക്ഷേ, ഇത് രസമുണ്ട്!”
അവർ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ചു വീടിനകത്തേക്ക് ഓടി. മേഘം ഇപ്പോൾ അവരുടെ സ്വീകരണമുറിയിൽ ചെറിയൊരു വെളുത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് പോലെ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. അത് സോഫയുടെ മുകളിലൂടെയും മേശയുടെ ചുറ്റിലുമെല്ലാം തത്തിക്കളിക്കുന്നു. പിന്നീട്, പെട്ടെന്ന്, അത് ഒരു പൂച്ചയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ചു. ഒരു വെളുത്ത മേഘപ്പൂച്ച!
മേഘപ്പൂച്ച അവരുടെ നേരെ നോക്കി പതിയെ ‘മ്യാവൂ’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. പക്ഷേ ആ മ്യാവൂ ഒരു സാധാരണ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. അതൊരു വയലിൻ സംഗീതം പോലെ നേർത്തതായിരുന്നു! മായയും രോഹനും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ,” മായ മറുപടി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ഇതൊരു നല്ല സ്വപ്നമാണല്ലോ.”
അവർ മേഘപ്പൂച്ചയെ പിന്തുടർന്നു. അത് അടുക്കളയിലേക്ക് ഒഴുകി നീങ്ങി. സാധാരണ പാത്രങ്ങളും മേശകളുമുള്ള അടുക്കള ഇപ്പോൾ വർണ്ണാഭമായ ഒരു ചിത്രപ്പുരയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ സ്പൂണുകൾ ചെറിയ കുടകൾ പോലെ കറങ്ങുന്നു, മുട്ടകൾ ചുവന്ന ചെറിയ വീടുകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു, ഓരോന്നിന്റെയും ജനലിലൂടെ ഒരു പാട്ട് ഒഴുകിവരുന്നു!
“ഇവിടെയെല്ലാം മാറുന്നു!” രോഹൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നോക്കൂ, ഈ പാൽപ്പാത്രം ഒരു ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടം പോലെ പാൽ ഒഴിക്കുന്നു!”
മായ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. “നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് ഇവിടെ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം അവരുടെ മനസ്സിലെ ചിന്തകളോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുപോലെ. അവർക്ക് ഒരു ചോക്ലേറ്റ് വേണമെന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചപ്പോൾ, മേശപ്പുറത്തെ ഒരു ഓറഞ്ച് പതിയെ ഒരു ചോക്ലേറ്റ് കുന്നായി മാറി! അവർക്ക് പാട്ടു കേൾക്കാൻ തോന്നിയപ്പോൾ, ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്ക് ഒരു സംഗീതപ്പെട്ടി പോലെ തുറന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ഗാനം പുറത്തുവിട്ടു.
“നമുക്ക് പുറത്തുപോയി നോക്കിയാലോ?” മായ ചോദിച്ചു.
അവർ വീടിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. മുറ്റം ഇപ്പോൾ ഒരു സാധാരണ മുറ്റമായിരുന്നില്ല. പുൽമേട് മൃദലമായ പഞ്ഞിപോലെയായി മാറിയിരിക്കുന്നു, അതിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾ താണുപോകുന്നു. അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ റോസാച്ചെടികൾ ഇപ്പോൾ വർണ്ണാഭമായ ലോലിപ്പോപ്പുകളാണ്. മരങ്ങൾ നിറയെ ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങളുള്ള പഴങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
അവർ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു തിളങ്ങുന്ന കുമിള അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അത് വളരെ ഭംഗിയുള്ളതായിരുന്നു, മഴവില്ലിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളും അതിൽ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുമിളയ്ക്ക് ഒരു നേർത്ത തേങ്ങൽ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
“എന്താ ഇത്?” രോഹൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“എനിക്കിതൊരു ശബ്ദമാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇതിന് വഴിതെറ്റിപ്പോയതുപോലെ.”
അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ആ കുമിളയെ സഹായിക്കണമെന്ന് തോന്നി. അത് എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്നും എവിടെയാണ് പോകേണ്ടതെന്നും അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല, പക്ഷേ അതിന്റെ സങ്കടം അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. “നമ്മൾ ഇതിനെ സഹായിക്കണം,” മായ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ എങ്ങനെ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു. “ഇതൊരു ശബ്ദമല്ലേ?”
മായ ചിന്തിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ, ഈ ലോകത്ത്, ശബ്ദങ്ങൾക്കും രൂപങ്ങളുണ്ടാവാം. നമുക്ക് ഇതിനെ ഇതിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കണം.”
അവർ ആ ശബ്ദ-കുമിളയുടെ പുറകെ നടന്നു. അത് അവരെ ഒരു ചെറിയ മരത്തിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നയിച്ചു. ആ മരത്തിന്റെ ഇലകൾ വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ, ഒരു ചെറിയ പുഴ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പുഴയിൽ വെള്ളത്തിനു പകരം തെളിഞ്ഞ വർണ്ണങ്ങൾ ആയിരുന്നു ഒഴുകിയിരുന്നത്! ഓരോ വർണ്ണത്തിലും ചെറിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ശബ്ദ-കുമിള പതിയെ ആ പുഴയിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി. പുഴയുടെ നിറങ്ങൾ ശബ്ദ-കുമിളയെ തഴുകി. അതിന്റെ തേങ്ങൽ മാറി, ഒരു നേർത്ത മധുരമായ പാട്ടായി മാറി. ആ പാട്ട് പുഴയിലെ നക്ഷത്രങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകി, മരത്തിലെ വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങളിൽ തട്ടി ഒരു മനോഹരമായ ഈണമായി മാറി. അത് അതിന്റെ ‘വീട്’ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഒരു പഴയ ഗ്രാമഫോൺ റെക്കോർഡ് പോലെ, അത് ആ നക്ഷത്രപുഴയിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു, ചുറ്റും മനോഹരമായ സംഗീതം നിറഞ്ഞു.
മായയും രോഹനും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. അവർക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ഒരു ശബ്ദത്തെ അതിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു! ആ ശബ്ദം സന്തോഷത്തോടെ പാടുന്നത് അവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പതിയെ സാധാരണ നിലയിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ തുടങ്ങി. മരങ്ങളിലെ ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾ പതിയെ പഴങ്ങളായി മാറി. ലോലിപ്പോപ്പുകൾ റോസാപ്പൂക്കളായി വിരിഞ്ഞു. പഞ്ഞി പോലെയുള്ള പുൽമേട് സാധാരണ പുല്ലായി. മേഘപ്പൂച്ച പതിയെ ആകാശത്തിലെ മേഘമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവർ അവരുടെ മുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തി. എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, അവർ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന്. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആ അത്ഭുത ലോകവും അവർ ചെയ്ത ചെറിയ സാഹസികയാത്രയും മായാതെ നിന്നു.
രോഹൻ മായയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ചേച്ചി, ഇത് ഏറ്റവും നല്ല രാത്രിയായിരുന്നു!”
മായ അവന്റെ തലയിൽ തലോടി. “അതെ രോഹൻ. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം, നമ്മൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാറുണ്ട്.”
അന്ന് രാത്രി അവർക്ക് സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വർണ്ണാഭമായ പുഴകളും പാട്ടുപാടുന്ന പൂക്കളും മേഘപ്പൂച്ചകളും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതിയ ലോകം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല. ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കാനും, അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങളിൽ സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്താനും നമുക്ക് കഴിയണം. ധൈര്യവും ആകാംഷയും നമ്മളെ മനോഹരമായ പുതിയ അനുഭവങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കും.
