മീനു: മാന്ത്രിക ചിരി

തീർച്ചയായും! 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി ഒരു മാന്ത്രികവും പ്രചോദനം നൽകുന്നതുമായ ഒരു സർറിയലിസം കഥ താഴെ നൽകുന്നു:

# സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 31

മീനുവിന് പത്ത് വയസ്സായിരുന്നു. എല്ലാ കുട്ടികളെയും പോലെ അവൾക്കും കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും ഓടിനടക്കാനും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷെ മീനുവിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ വെറുമൊരു സാധാരണ ലോകമായി കാണാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്നും നിറമുള്ള ചിത്രങ്ങളും, പറന്നുനടക്കുന്ന ചിന്തകളും, രസകരമായ സ്വപ്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മീനുവിന് വെറും മതിലുകളും മരങ്ങളും മാത്രമല്ല, മേഘങ്ങളിൽ ഓടുന്ന വെളുത്ത കുതിരകളെയും ചന്ദ്രനിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെയും കാണാമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസവും അവൾക്ക് വിരസമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല, കാരണം അവളുടെ ഭാവന എന്നുമവൾക്ക് കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു വെള്ളിമൂങ്ങ രാത്രിയായിരുന്നു അത്. മീനു അവളുടെ മുറിയിൽ ജനലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ആകാശത്ത് അപ്പോൾ ചന്ദ്രൻ ഒരു വലിയ മഞ്ഞ ബലൂൺ പോലെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ ചെറുചിരിയോടെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിവ് കാഴ്ചകളായിരുന്നു അതൊക്കെ. പക്ഷെ അന്ന്, പതിവില്ലാത്ത ചില കാഴ്ചകൾ മീനുവിനെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് തലയുയർത്തി നിന്നിരുന്ന വലിയ മാവിനെ അവൾ നോക്കി. മാവിൽ നിറയെ ചുവന്ന മാങ്ങകൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ അന്ന് മാങ്ങകൾക്ക് പകരം, തിളക്കമുള്ള നീല നിറത്തിലുള്ള കൊച്ച് നക്ഷത്രങ്ങളാണ് തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നത്! ഓരോ നക്ഷത്രവും ഒരു കൊച്ചു വിളക്ക് പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങി. മീനു അത് കണ്ടതും കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടി തിരുമ്മി. അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു തുറന്നു, മാവിൽ അപ്പോഴും ആ നീല നക്ഷത്രങ്ങൾ അതേപോലെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

മീനുവിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരുതരം ആകാംഷയും അത്ഭുതവും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു, വാതിൽ തുറന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പുറത്ത് നല്ല തണുത്ത കാറ്റുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ മീനുവിന് അത് ഒരുതരം സന്തോഷം നൽകി.

മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. അവളുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പച്ച നിറമുള്ള പുൽമേടായിരുന്നില്ല. പകരം, വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള മിനുസമുള്ള പുല്ലുകളായിരുന്നു അവിടെ നിറയെ. ഓരോ പുൽക്കൊടിയും നേരിയ സ്ഫടികം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ചെറിയ മണിയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. മീനു ആ വയലറ്റ് പുല്ലിലൂടെ നടന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിനും താളത്തിൽ ‘ടിംഗ് ടിംഗ്’ എന്ന് മണികൾ കിലുങ്ങി. ആ ശബ്ദം ഒരു മനോഹരമായ സംഗീതം പോലെ മീനുവിന് തോന്നി.

അവൾ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ സാധാരണയായി വിരിയാറുള്ള റോസാപ്പൂക്കൾക്ക് പകരം, മിഠായി നിറങ്ങളിലുള്ള മേഘങ്ങൾ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന പൂക്കളായിരുന്നു. ഓരോ മേഘപ്പൂവിനും വ്യത്യസ്തമായ മണമായിരുന്നു – ഒന്ന് സ്ട്രോബറിയുടെ മണം, മറ്റൊന്ന് വാനിലയുടെ മണം, പിന്നെ ഒന്ന് ചോക്ലേറ്റിന്റെ മണം! മീനു ഒരു മേഘപ്പൂവിന്റെ അടുത്തുപോയി മെല്ലെ തൊട്ടു. അത് നേർത്ത പുകപോലെ അവളുടെ വിരലുകളിലൂടെ അപ്രത്യക്ഷമായി, ഒരു മധുരമുള്ള മണം മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ചു. മീനു ചിരിച്ചുപോയി. എന്തൊരു മായാജാലം!

അവൾ അമ്പരപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ആകാശത്ത്, ചന്ദ്രൻ സാധാരണപോലെ മഞ്ഞ നിറമായിരുന്നില്ല. അതിന് ഇളം പിങ്ക് നിറമായിരുന്നു, ഒരു വലിയ ചിരിക്കുന്ന വായയും കണ്ണുകളും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ അവളോട് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. “ഹായ് മീനു!” ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു, അവന്റെ ശബ്ദം ഇളം കാറ്റുപോലെ മൃദുവായിരുന്നു. “എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ?”
മീനുവിന് ഒരു നിമിഷം എന്തു പറയണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. സംസാരിക്കുന്ന ചന്ദ്രൻ! അവൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണോ എന്ന് സംശയിച്ചു.
“ഞാൻ… ഞാൻ നന്നായിരിക്കുന്നു,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “എന്താണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്? എല്ലാം വ്യത്യസ്തമാണല്ലോ?”
ചിരിക്കുന്ന ചന്ദ്രൻ പതിയെ ചിരിച്ചു. അവന്റെ ചിരിയിൽ നിന്ന് ചെറിയ വെള്ളിത്തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീണു. “ഇതൊരു പ്രത്യേക ദിവസമാണ്, മീനു. നിന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് നിറങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന ദിവസം. നിനക്ക് എന്ത് കാണണമെന്ന് തോന്നുന്നുവോ, അതെല്ലാം ഇവിടെ യാഥാർത്ഥ്യമാകും.”
മീനുവിന് അത് കേട്ടപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. ഭാവനയ്ക്ക് നിറങ്ങൾ കൊടുക്കുന്ന ദിവസമോ? എത്ര മനോഹരമായ ചിന്ത!

അവൾ നടന്നു നടന്ന് മുറ്റത്തെ ചെറിയ കുളത്തിനടുത്തെത്തി. കുളത്തിലെ വെള്ളം സാധാരണപോലെ ആയിരുന്നില്ല. അത് മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ഒരു ദ്രാവകമായിരുന്നു, അതിൽ വർണ്ണാഭമായ മത്സ്യങ്ങൾ തലകീഴായി നീന്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അവ താഴേക്ക് പോകുന്നതിന് പകരം മുകളിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. അവരുടെ ചിറകുകൾക്ക് നിറമുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ചിറകുകൾ പോലെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വായുവിൽ കളിക്കുമ്പോലെ മീനുവിന് തോന്നി.
അവൾ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ചിരിച്ചുപോയി. അപ്പോഴാണ് അവൾ ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കേട്ടത്. “കരകരകര…”
അവൾ നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പേന ചിറകുകൾ വീശി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. പേനക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് മീനു വിശ്വസിച്ചില്ല. പക്ഷെ ഈ മായാലോകത്ത് എന്തും സംഭവിക്കുമല്ലോ!
“ഹലോ, കൊച്ചു കൂട്ടുകാരി!” പേന ചിറകുകൾ അനക്കി മീനുവിനെ നോക്കി. അതിന്റെ തലയിലെ നിബ് ഒരു കൊച്ചു തലപോലെ തോന്നി. “എന്റെ പേര് എഴുത്തൻ. എനിക്കൊരു സഹായം വേണം.”
“എന്താണ് നിന്റെ പ്രശ്നം, എഴുത്തൻ?” മീനു ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് എഴുതാൻ കഴിയുന്നില്ല,” എഴുത്തൻ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. “എന്റെ മഷി നിറയെ ചിരിയാണ്, പക്ഷെ ആരും ചിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എനിക്ക് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാത്രമേ എഴുതാൻ കഴിയൂ.”
മീനുവിന് ആ പേനയോട് സഹാനുഭൂതി തോന്നി. “എന്താ നിനക്ക് മഷി നിറയെ ചിരിയാണോ?”
“അതെ,” എഴുത്തൻ പറഞ്ഞു. “എന്നെക്കൊണ്ട് എഴുതുന്നത് എല്ലാം സന്തോഷം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളായിരിക്കും. പക്ഷെ ഇന്ന് ഇവിടെ സന്തോഷമില്ലാത്ത ഒരു മേഘമുണ്ട്. അതുകാരണം എനിക്ക് മഷി കിട്ടുന്നില്ല.”

മീനു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു വലിയ നീല മേഘം മുഖം കറുപ്പിച്ച് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ വെള്ളനിറമായിരുന്നില്ല അതിന്. ഒരുപാട് സങ്കടപ്പെട്ടതുപോലെ അത് വീർത്തിരുന്നു.
“അതെന്താ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?” മീനു ചോദിച്ചു.
“അതിന് പാട്ടുപാടുന്ന പൂക്കളെ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല,” എഴുത്തൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. “ഈ മാന്ത്രിക ലോകത്ത്, മേഘങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ കരയുമ്പോൾ മാത്രമേ പാട്ടുപാടുന്ന പൂക്കൾ വിരിയുകയുള്ളൂ. ആ പൂക്കളില്ലെങ്കിൽ ആർക്കും സന്തോഷം വരില്ല.”
മീനുവിന് അത് കേട്ടപ്പോൾ സങ്കടം തോന്നി. “അതിനെ എങ്ങനെ സഹായിക്കാൻ പറ്റും?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒരു നല്ല കഥ മതി,” എഴുത്തൻ പറഞ്ഞു. “സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഒരു കഥ. അത് കേട്ട് ആ മേഘം ചിരിക്കണം. എന്നിട്ട് അതിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് സന്തോഷക്കണ്ണീർ വരണം.”

മീനു ആ നീല മേഘത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “ഹായ് മേഘമേ,” അവൾ വിളിച്ചു. “എന്താ നിനക്ക് സങ്കടം?”
മേഘം ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. അതിന്റെ നെടുവീർപ്പ് ഒരു ചെറിയ മഴത്തുള്ളിയായി താഴെ വീണു, താഴെ ഒരു കൊച്ചു കല്ലിൽ തട്ടി ചെറിയൊരു വിഷാദഗാനം പാടി. “എനിക്ക് പാട്ടുപാടുന്ന പൂക്കളെ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും നടക്കുന്നില്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം മാത്രമേയുള്ളൂ.”
“ഒരുപക്ഷേ നിനക്കൊരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കഥ കേൾക്കണ്ടേ?” മീനു ചോദിച്ചു.
മേഘം മടിച്ച് തലയാട്ടി. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ താഴെ വീണു.
മീനു അവളുടെ മനസ്സിൽ വന്ന ഒരു കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി. ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു തേനീച്ചയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അത്. ആ തേനീച്ച പൂക്കളിൽ നിന്ന് തേൻ ശേഖരിച്ച് പറന്നുപോകുമ്പോൾ, അതിന്റെ ചിറകുകൾ ഒരു മനോഹരമായ സംഗീതം പൊഴിക്കും. ആ സംഗീതം കേട്ട് പൂന്തോട്ടത്തിലെ എല്ലാ പൂക്കളും സന്തോഷത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, തേനീച്ചക്ക് അതിന്റെ സംഗീതം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അത് വളരെ സങ്കടത്തിലായി. തേനീച്ച എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിന്റെ ചിറകുകളിൽ നിന്ന് സംഗീതം വന്നില്ല.
പക്ഷെ, ഒരു കുട്ടി തേനീച്ചയോട് പറഞ്ഞു, “നിന്റെ പാട്ട് നിന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്, നിനക്ക് സന്തോഷം വരുമ്പോൾ അത് തിരികെ വരും.” തേനീച്ച സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. പൂക്കളുടെ വർണ്ണങ്ങൾ, ചന്ദ്രന്റെ ഊഷ്മളത, കാറ്റിന്റെ തലോടൽ. പതിയെ പതിയെ അതിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും സംഗീതം വന്നു. ആ സംഗീതം കേട്ട് തേനീച്ച മാത്രമല്ല, പൂന്തോട്ടത്തിലെ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിൽ മതിമറന്നു.

കഥ കേട്ട് കേട്ട് മേഘം പതിയെ പുഞ്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ നീല നിറം പതിയെ ഇളം പിങ്ക് നിറമായി മാറി. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. ആ കണ്ണുനീർ താഴെ വീണപ്പോൾ, അത്ഭുതം! നിലത്ത് വർണ്ണാഭമായ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. ഓരോ പൂവിനും ഓരോ സംഗീതമായിരുന്നു! ഒരു പൂവ് പുല്ലാങ്കുഴലിന്റെ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു, മറ്റൊന്ന് വയലിന്റെ നാദം, വേറൊന്ന് വീണയുടെ മനോഹരമായ സംഗീതം.
എല്ലാ പൂക്കളും ഒരുമിച്ച് പാടാൻ തുടങ്ങി. “മീനു! മീനു!” അവർ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു. ആ സംഗീതം കേട്ട് ആകാശം പോലും സന്തോഷത്തിൽ മുഴുകി. ചിരിക്കുന്ന ചന്ദ്രൻ കൂടുതൽ തിളങ്ങി. വയലറ്റ് പുല്ലുകൾ മണികൾ കിലുക്കി കൂടുതൽ ഭംഗിയായി. തലകീഴായി നീന്തുന്ന മത്സ്യങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

മീനുവിന് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. അവൾ സങ്കടപ്പെട്ട മേഘത്തെ ചിരിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു, അങ്ങനെ പാട്ടുപാടുന്ന പൂക്കൾ വീണ്ടും വിരിഞ്ഞു. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ എഴുത്തൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നു വന്നു. “നന്ദി മീനു! നീ എനിക്ക് ചിരിയുടെ മഷി തിരികെ തന്നു!” എഴുത്തൻ ചിറകുകൾ വീശി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ നിബ്ബിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു ചിരിയുടെ മഷിത്തുള്ളി താഴെ വീണു.
അവൾ ആ മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടത്തിൽ അൽപനേരം കൂടി നിന്നു. പാട്ടുപാടുന്ന പൂക്കളുടെ സംഗീതം കേട്ട്, വയലറ്റ് പുല്ലുകളിലെ മണികളുടെ താളം ആസ്വദിച്ച് അവൾ നിന്നു. പതിയെ പതിയെ, ആ കാഴ്ചകളെല്ലാം മായാൻ തുടങ്ങി. നീല നക്ഷത്രങ്ങൾ മാവിലേക്ക് ചുവന്ന മാങ്ങകളായി തിരികെ വന്നു. വയലറ്റ് പുല്ലുകൾക്ക് വീണ്ടും പച്ച നിറമായി. മിഠായി മേഘപ്പൂക്കൾക്ക് പകരം സുഗന്ധമുള്ള റോസാപ്പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. പിങ്ക് ചന്ദ്രൻ മഞ്ഞയായി മാറി, അവന്റെ ചിരിക്കുന്ന വായ സാധാരണപോലെയായി. എഴുത്തനും തലകീഴായി നീന്തുന്ന മത്സ്യങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായി.

മീനു അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എല്ലാം പഴയതുപോലെ. പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ലോകം വിരിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, ലോകം നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ വലിയതാണെന്ന്. നമ്മൾ കാണുന്നതിനും അപ്പുറം മനോഹരമായ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. അതിനെ കണ്ടെത്താൻ നമുക്ക് ഭാവനയും തുറന്ന മനസ്സും വേണം. നമ്മുടെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിക്ക് പോലും ഒരു വലിയ സങ്കടത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾ പഠിച്ചു.

**ഗുണപാഠം:**
“ലോകം നിനക്ക് മുന്നിൽ കാണിക്കുന്നത് വെറും ഒരു മുഖം മാത്രമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഭാവനയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും കണ്ണുകളോടെ നോക്കിയാൽ, നിനക്ക് ചുറ്റും ഒരുപാട് മാന്ത്രികമായ ലോകങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും വലിയ സന്തോഷങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. നിന്റെ ഉള്ളിലെ നന്മകൊണ്ട് മറ്റൊരാൾക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ കഴിയുമ്പോൾ, അത് ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കും.”