ഭാവനയുടെ മാന്ത്രിക പ്രഭാതം

സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 30

ഒരു പുഴപോലെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന പ്രഭാതം. അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്കു പോയ ശേഷം മായയും രോഹനും എന്നും അവരുടേതായ ചെറിയ ലോകം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. മായക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സാണ്, രോഹന് പത്ത് വയസ്സും. മായക്ക് പുസ്തകങ്ങളോടും ശാന്തമായ നിരീക്ഷണങ്ങളോടും വലിയ താല്പര്യമായിരുന്നു. രോഹനാകട്ടെ, അടങ്ങിയിരിക്കാൻ വയ്യാത്തത്ര ആകാംഷയും കുസൃതിയുമുള്ള ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. എന്നും രാവിലെ അവർ ഒരുമിച്ച് പ്രാതൽ കഴിക്കും, അതിനുശേഷം അവരുടേതായ ചെറിയ സാഹസിക യാത്രകൾ ആരംഭിക്കും. ചിലപ്പോൾ അത് ടെലിവിഷൻ കണ്ടിട്ടാകാം, ചിലപ്പോൾ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ഭാവനയുടെ ലോകത്തിലായിരിക്കാം.

എന്നാൽ, ആ ചൊവ്വാഴ്ച രാവിലെ മായയും രോഹനും ഉണർന്നത് എന്നും കേൾക്കാറുള്ള കിളികളുടെ കളകളാരവത്തിലേക്കല്ല. മായയുടെ മുറിയിലെ അലാറം ക്ലോക്ക് ഉച്ചത്തിൽ ഓപ്പറ പാടാൻ തുടങ്ങി! “ലാ-ലാ-ലാ-ലാ!” അത് താളം പിടിച്ചു പാടുന്നത് കേട്ട് മായ ഞെട്ടിയുണർന്നു. രോഹന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ചിരിയുടെയും അത്ഭുതത്തിന്റെയും ഒച്ച കേട്ടു. അവൻ അവന്റെ ടൂത്ത് പേസ്റ്റ് എടുത്ത് ബ്രഷിൽ വച്ചപ്പോൾ, പേസ്റ്റ് പതഞ്ഞ് മേഘങ്ങളുടെ രൂപത്തിലായി, അവ സാവധാനം മുറിയുടെ സീലിംഗിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു!

“മായേ! വേഗം ഇങ്ങോട്ട് വരൂ!” രോഹൻ ആകാംഷയോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

മായ അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. മേഘരൂപത്തിലുള്ള ടൂത്ത് പേസ്റ്റ് കുമിളകൾ അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെയായി ഒഴുകി നീങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചിരിപൊട്ടി. “ഇതെന്താ രോഹൻ, ഇന്നലെ നമ്മൾ കണ്ട സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമായോ?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എനിക്കറിയില്ല മായേ. പക്ഷേ ഇത് രസമുണ്ട്!” രോഹൻ കുമിളകളെ പിടിക്കാൻ ചാടി.

അവർ പ്രാതൽ കഴിക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ അവരെ കാത്തിരുന്നത് അതിശയകരമായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന ബ്രഡ് ടോസ്റ്റർ ഒരു ചിരിയോടെ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു! ഓരോ ടോസ്റ്റും അതിനകത്ത് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ചെറിയ കാലുകൾ വച്ച് നൃത്തം ചെയ്തു മേശപ്പുറത്ത് ഓടാൻ തുടങ്ങി. പാൽ സ്വയം ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ഒഴുകി, പിന്നീട് ഓരോ മധുരപലഹാരങ്ങളും സ്വയം താലത്തിൽ പറന്നെത്തി.

“ഇത് സത്യമല്ല! ഇത് തീർച്ചയായും ഒരു സ്വപ്നമാണ്!” മായ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി പറഞ്ഞു.

“അല്ല മായേ, ഞാൻ എന്റെ കവിളിൽ പിച്ചു. നോവുന്നുണ്ട്!” രോഹൻ ടോസ്റ്റുകളെ പിന്തുടർന്ന് ചിരിച്ചു.

അവർ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ കൂടുതൽ അമ്പരപ്പിച്ചു. അവരുടെ അയൽവാസിയായ തപാൽക്കാരൻ, സാധാരണ സൈക്കിളിൽ പോകാറുള്ളയാൾ, ഒരു കൂട്ടം വർണ്ണബലൂണുകളുടെ സഹായത്തോടെ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു പോവുകയായിരുന്നു. പിന്നാലെ, മിനുസമുള്ള കണ്ണട വെച്ച് ഒരു പൂച്ച, ഒരു ചെറിയ സൈക്കിൾ ഓടിച്ച് റോഡിലൂടെ പോകുന്നു! പൂച്ച ‘മ്യാവൂ’ എന്ന് പറയുന്നതിനു പകരം ‘അത്ഭുതം!’ എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഈ ലോകത്തിന് എന്താണ് പറ്റിയത്?” മായ കസേരയിൽ ഇരുന്നുപോയി. “എല്ലാം തലകീഴായി മറിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നു.”

“നമ്മൾ ഇത് കണ്ടെത്തണം മായേ. ഇത് ആരാണ് ചെയ്തതെന്ന് അറിയണം!” രോഹൻ ആവേശഭരിതനായി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംഷ തിളങ്ങി.

അവർ പുറത്തിറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർ നടന്നു പോകുന്ന വഴികളിലെല്ലാം വിചിത്രമായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. മരങ്ങൾ നിറയെ ലോലിപോപ്പുകൾ പോലെ മധുരമുള്ള കായ്കൾ നൽകുന്നു. റോഡരികിലെ പൂച്ചെടികളിൽ നിന്നും കുരുവികളുടെ പാട്ടാണ് കേൾക്കുന്നത്. ഒരു നദി താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നതിനു പകരം മുകളിലേക്ക് ഒഴുകി മേഘങ്ങളിലേക്ക് ചേരുന്നു! നടുറോഡിൽ ഒരു പശു നൃത്തം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അതിന്റെ കുളമ്പുകൾ താളത്തിൽ തറയിൽ തട്ടുന്നു.

അവർ പഴയ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. ആർക്കും താല്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പൂന്തോട്ടം എപ്പോഴും അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന്, അതിന്റെ വാതിൽ പാതി തുറന്നിരുന്നു. ഉള്ളിൽ, മനോഹരമായ, മഴവിൽ നിറങ്ങളുള്ള ഒരു വലിയ കുമിള ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. ആ കുമിളയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് നേർത്ത സംഗീതം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“രോഹൻ, നോക്ക്!” മായ പതിയെ പറഞ്ഞു.

അവർ സാവധാനം പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു. ആ കുമിളയുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, അതിനകത്ത് നേർത്ത പ്രകാശമുള്ള, തിളങ്ങുന്ന ചിറകുകളുള്ള ഒരു ജീവിയെ അവർ കണ്ടു. അത് ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപത്തിലായിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ നേരിയ പ്രകാശത്താൽ തിളങ്ങുന്നു. അവൾ ആ കുമിളയ്ക്കുള്ളിൽ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

“ആരാണ് നീ?” മായ പതിയെ ചോദിച്ചു.

ആ ജീവി ഞെട്ടി തലയുയർത്തി നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി. “എന്റെ പേര് സ്വപ്ന. ഞാൻ ഒരു ഡ്രീം വീവർ ആണ്,” അവൾ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്യുന്നവളാണ്.”

“നിങ്ങൾ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? എന്താ ഈ ലോകത്ത് ഇങ്ങനെ വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.

സ്വപ്നയുടെ മുഖത്ത് സങ്കടം നിറഞ്ഞു. “ഞാൻ കുറച്ച് അശ്രദ്ധ കാണിച്ചു. എന്റെ ‘സ്വപ്നധൂളി’ (Dream Dust) ഈ ലോകത്തേക്ക് അറിയാതെ ചിതറിപ്പോയി. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാം ഇങ്ങനെ മാറിയത്. എന്റെ ശക്തികൾ ചിലപ്പോൾ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോകാറുണ്ട്. എനിക്കിത് എങ്ങനെ ശരിയാക്കണം എന്ന് അറിയില്ല.”

സ്വപ്നയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മായക്കും രോഹനും അവളോട് സഹതാപം തോന്നി. അവളുടെ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കമായ ഭയം കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അവളെ സഹായിക്കണമെന്ന് തോന്നി.

“അപ്പോൾ ഇതാണ് ‘സ്വപ്നധൂളി’ ചെയ്ത വികൃതി അല്ലേ?” മായ ചോദിച്ചു. “ഇത് ശരിയാക്കാൻ നമ്മൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം.”

“പക്ഷേ എനിക്കിത് എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് അറിയില്ല,” സ്വപ്ന പറഞ്ഞു. “എന്റെ ഭാവന ഒരുപാട് ശക്തമാണ്. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ, അത് സത്യമായി മാറുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരുപാട് കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”

മായയും രോഹനും സ്വപ്നയുടെ കൂടെ ആ ‘സ്വപ്ന-യാഥാർത്ഥ്യം’ കൂടുതൽ കണ്ടു. അവർ മീനുകൾ ആകാശത്ത് പറക്കുന്നത് കണ്ടു, ജെല്ലി കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ വീടുകൾ കണ്ടു, ഓരോ വീടിനും ഓരോ നിറമായിരുന്നു. മരങ്ങൾ സംഗീതം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നെങ്കിലും, ഒരുതരം അരാജകത്വം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷികൾ ഉച്ചയ്ക്ക് താരാട്ടുപാടുന്നു, രാത്രിയിൽ പൂക്കൾ വിരിയുന്നു, ക്ലോക്കുകൾ നാളത്തെ കാലാവസ്ഥ കാണിക്കുന്നു.

“ഇത് രസകരമാണ്, പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും ഇത് ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടാവും,” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ സ്വപ്നയെ സഹായിക്കണം, ഈ ശക്തി എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കണം.”

“നമ്മുടെ ഭാവന ഉപയോഗിച്ച് നമ്മൾക്ക് അവളെ സഹായിക്കാം,” രോഹൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ എന്താണോ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അത് വരച്ചാലോ? എന്നിട്ട് സ്വപ്നയ്ക്ക് അത് ഒരു മാതൃകയാക്കാം.”

മായയ്ക്ക് ആ ആശയം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. “അതെ, നമ്മൾക്ക് ശാന്തവും മനോഹരവുമായ ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കാം. എന്നിട്ട് സ്വപ്നയ്ക്ക് ആ ചിത്രം മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ട് അവളുടെ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാം.”

അവർ ഒരു വലിയ കടലാസും ക്രയോണുകളും കണ്ടെത്തി. മായയും രോഹനും ഒരുമിച്ച് ഒരു ശാന്തമായ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ചിത്രം വരച്ചു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുന്നു, പക്ഷികൾ മരങ്ങളിൽ കൂടുകൂട്ടിയിരിക്കുന്നു, പൂക്കൾ സൗന്ദര്യത്തോടെ വിടർന്നിരിക്കുന്നു, ഒരു അരുവിയുടെ കളകളാരവം കേൾക്കാം. എല്ലാത്തിനും വ്യക്തമായ സ്ഥാനങ്ങളും നിറങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇത് കണ്ടോ സ്വപ്ന,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇതാണ് നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശാന്തമായ ലോകം. ഇത് മനസ്സിൽ കാണാൻ ശ്രമിക്കൂ.”

സ്വപ്ന സൂക്ഷിച്ചു ആ ചിത്രം നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു തിളക്കം വന്നു. അവൾ മെല്ലെ അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കൈകൾ നീട്ടി. ആകാശത്ത് ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന ‘സ്വപ്നധൂളി’ സാവധാനം അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അവൾ ആ പൊടി ശേഖരിച്ച്, അവർ വരച്ച ചിത്രം മനസ്സിൽ കണ്ട്, അതിനെ വീണ്ടും ലോകത്തേക്ക് അയച്ചു.

സാവധാനം, ലോകം പഴയപടിയാകാൻ തുടങ്ങി. പറന്നു പോയിരുന്ന തപാൽക്കാരൻ നിലത്തിറങ്ങി, പക്ഷേ അവന്റെ ബലൂണുകൾ ആകാശത്ത് ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി നിന്നുകൊണ്ട് തിളങ്ങി. പൂച്ചയുടെ കണ്ണട ഒരു പുസ്തകത്തിൽ കണ്ടു. നദി താഴേക്ക് ഒഴുകി തുടങ്ങി. മരങ്ങളിൽ സാധാരണ കായ്കൾ വീണ്ടും വന്നു. പക്ഷേ, ഒരല്പം മാന്ത്രികത അവശേഷിച്ചു. ഒരു പാട്ട് പാടുന്ന അലാറം ക്ലോക്കും, മേഘരൂപത്തിലുള്ള ടൂത്ത് പേസ്റ്റ് കുമിളകളും, നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ടോസ്റ്റുകളും ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി അവശേഷിച്ചു.

സ്വപ്ന അവരോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ എന്നെ സഹായിച്ചു, എന്റെ ശക്തി എങ്ങനെ ശരിയായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. നന്ദി!” അവൾ പറഞ്ഞു. അവൾ അവർക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും തിളങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ സ്വപ്നവല (dream catcher) സമ്മാനിച്ചു. അത് ശാന്തമായ ചിന്തകളാൽ മൂളി. “ഇവ നിങ്ങൾക്ക് നല്ല സ്വപ്നങ്ങൾ നൽകും, ഒപ്പം നിങ്ങളുടെ ഭാവനയെ ശരിയായ ദിശയിൽ നയിക്കാനും സഹായിക്കും.”

മായയും രോഹനും വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു. ലോകം പഴയതിലും മനോഹരമായി അവർക്ക് തോന്നി. ഓരോ സാധാരണ വസ്തുവിലും അവർ പുതിയ ഭാവനയും സൗന്ദര്യവും കണ്ടു.

നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. നമ്മൾ അത് സ്നേഹത്തോടെയും ശരിയായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയും ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ, നമുക്ക് അത്ഭുതകരമായ കാര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനും പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും, അതുവഴി അരാജകത്വത്തെ പോലും സൗന്ദര്യമാക്കി മാറ്റാനും കഴിയും. മായയും രോഹനും പഠിച്ച ആ പാഠം അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി നിലനിന്നു, അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ എന്നന്നേക്കുമായി കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി.