ആമിയുടെ അത്ഭുത ലോകം

സറിയലിസം കഥാ ആശയം 28

ആമിക്ക് എന്നും രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ ഒരു ചിട്ടയുണ്ടായിരുന്നു. കിളികളുടെ പാട്ടും, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ തിരക്കുള്ള ശബ്ദവും, മുറിയിലെ അലാം ക്ലോക്കിന്റെ മൃദലമായ ശബ്ദവും. പക്ഷേ, ഒരു ദിവസം രാവിലെ ആമി കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, എല്ലാം പതിവിൽ നിന്ന് ഒരൽപം മാറിയിരുന്നു.

അവളുടെ അലാം ക്ലോക്ക്! അത് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ചെറിയ ചിത്രശലഭങ്ങൾ കൊണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മിനിറ്റും ഒരു ചിത്രശലഭം പറന്നുപോകുമ്പോൾ സമയം മാറുന്നു. ആമി കണ്ണുതിരുമ്മി നോക്കി. ഇല്ല, അവൾക്ക് തെറ്റിയതല്ല. ചിത്രശലഭങ്ങൾ മനോഹരമായി പാറിപ്പറന്ന് സമയം കാണിക്കുന്നു. അവളുടെ ജനലിന്റെ ചില്ലിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം കടന്നുവന്നപ്പോൾ, അത് മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളിൽ മുങ്ങി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആമി പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. നിലത്ത് ചവിട്ടിയപ്പോൾ അവളുടെ കാലടികളിൽ നിന്ന് ചെറിയ മണിനാദങ്ങൾ ഉയർന്നു. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. “അമ്മേ, എന്റെ ക്ലോക്കിൽ ചിത്രശലഭങ്ങൾ!” ആമി പറഞ്ഞു. അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “ഓ, അതോ? ഇന്ന് അതിന് പുതിയ ചിറകുകൾ കിട്ടിയതാണല്ലോ.” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ആമിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അമ്മയ്ക്ക് ഇതൊന്നും ഒരു അത്ഭുതമായി തോന്നുന്നില്ലേ?

പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മേശയിലിരുന്നപ്പോൾ, ആമിയുടെ പൂച്ച, മിന്നു, മേശപ്പുറത്തേക്ക് ചാടി. സാധാരണ മിന്നു “മ്യാവൂ” എന്ന് മാത്രം പറയുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് മിന്നു ഒരു പാട്ടാണ് പാടിയത്. “പാലിന്റെ വെള്ളച്ചാട്ടം, മീനിന്റെ മധുരം, എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിന് സന്തോഷത്തിന്റെ കൂടാരം.” ആമി വായും പൊളിച്ച് മിന്നുവിനെ നോക്കി. മിന്നു അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു.

“മിന്നു പാട്ട് പാടുന്നല്ലോ!” ആമി പറഞ്ഞു. “അവൾ എന്നും പാടാറുണ്ടല്ലോ, മോൾ ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു. ആമിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവളുടെ ലോകത്തിന് എന്തോ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു. അവൾ വേഗം സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.

വീടിന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരുപാട് മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. വഴിയിലെ മരങ്ങൾ മിഠായിയുടെ നിറമുള്ള പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഓരോ പൂവിനും ഓരോ മണം – ചിലതിന് ചോക്ലേറ്റിന്റെ മണം, ചിലതിന് വാനിലയുടെ, മറ്റു ചിലതിന് പുതിനയുടെ. ആമി അത്ഭുതത്തോടെ അവയെ നോക്കി.

അവളുടെ കൂട്ടുകാരനായ വിച്ചു അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഓടിവന്നു. വിച്ചുവിന്റെ ഷൂസിന് നിറമുള്ള ചിറകുകൾ മുളച്ചിരുന്നു. അവൻ ഷൂസ് ധരിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ അവ മനോഹരമായി പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ആമി, എന്റെ ഷൂസ് പറക്കുന്നു! ഇത് ശരിക്കും മാജിക്കാണോ?” വിച്ചു ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്റെ ക്ലോക്കിൽ ചിത്രശലഭങ്ങളാണ്, മിന്നു പാട്ട് പാടുന്നു, മരങ്ങൾക്ക് മിഠായി പൂക്കളും!” ആമി പറഞ്ഞു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമല്ല. അവരുടെ ലോകത്തിന് എന്തോ അത്ഭുതകരമായ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു.

അവർ സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചായക്കപ്പ് പതിയെ താഴേക്ക് ഒഴുകിവന്നു. സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള ഒരു ചായക്കപ്പ്. അത് അവരുടെ കാലിനടുത്ത് മൃദലമായി ഇറങ്ങി. അതിനകത്ത് ഒരു കുറിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വിച്ചു അത് വായിച്ചു.

“ആഗ്രഹക്കൂട് അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. മന്ത്രിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ പാട്ട് കണ്ടെത്തി അതിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരിക.”

“ആഗ്രഹക്കൂട്?” ആമി ചോദിച്ചു. “അത് നമ്മുടെ നഗരത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള പഴയ കിണറല്ലേ? അതിന് പ്രതിധ്വനി നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് വെച്ചാൽ?”
വിച്ചുവിന് അറിയാമായിരുന്നു, ആ കിണറിന് പണ്ട് എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പ്രതിധ്വനി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പാട്ട് പാടിയാൽ ആ പാട്ട് തിരികെ കേൾക്കാം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് കേൾക്കുന്നില്ല.

“നമുക്ക് മന്ത്രിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ പാട്ട് കണ്ടെത്തണം!” ആമി പറഞ്ഞു. അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു സാഹസിക തോന്നൽ ഉണർന്നു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയുടെ അരികിൽ ഒരു നിര പോസ്റ്റ് ഓഫീസുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവ സാധാരണ പോസ്റ്റ് ഓഫീസുകളായിരുന്നില്ല. ഓരോ തപാലപ്പെട്ടിയും ഓരോ പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തപാലപ്പെട്ടി പറഞ്ഞു, “ദിശ അറിയണമെങ്കിൽ, മറന്നുപോയ ഓർമ്മകളുടെ കത്ത് തരൂ.”

“എന്താ ഇത്?” വിച്ചു ചോദിച്ചു. “മറന്നുപോയ ഓർമ്മകളുടെ കത്ത്?”
ആമിക്ക് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. അവൾ അവളുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ, നിറം മങ്ങിയ ബട്ടൺ പുറത്തെടുത്തു. “ഇതായിരുന്നു എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഉടുപ്പിന്റെ ബട്ടൺ. ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിൽ ഇത് എത്രമാത്രം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്.” അവൾ അത് പാട്ട് പാടുന്ന തപാലപ്പെട്ടിക്ക് നേരെ നീട്ടി.
തപാലപ്പെട്ടി ആ ബട്ടൺ വാങ്ങി അതിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു മനോഹരമായ പാട്ട് പാടി, അതിനിടയിൽ അവർ പോകേണ്ട വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. “വലത്തോട്ട് തിരിയുക, അവിടെ പാൽ പുഴയുണ്ട്. അത് തലകീഴായി ഒഴുകുന്നുണ്ടാകും.”

പാൽ പുഴ! അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു പാലത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടു. ഒരു നദി! പക്ഷേ അതിന്റെ വെള്ളം താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നില്ല, മുകളിലേക്ക് ഒഴുകി ആകാശത്തേക്ക് പോകുന്നു. വെള്ളം വെളുത്ത പാലിന്റെ നിറമായിരുന്നു, അതിൽ നിന്നും മധുരമുള്ള ഒരു മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇത് എങ്ങനെ കടക്കും?” വിച്ചു അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തപാലപ്പെട്ടി പറഞ്ഞ പാട്ടിലെ ഒരു വരി ആമി ഓർത്തു. “മനോഹരമായ ചിന്തകൾക്ക് ചിറകുകൾ നൽകുക.”
“നമുക്ക് സന്തോഷമുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം!” ആമി പറഞ്ഞു. അവർ കണ്ണുകളടച്ച്, ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു – അവർ ഒരുമിച്ച് കളിച്ച കളികൾ, ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ, സൂര്യപ്രകാശമുള്ള പ്രഭാതങ്ങൾ. അവരുടെ ചിന്തകൾ ചിറകുകൾ പോലെ അവരെ ഉയർത്തി. പതിയെ, അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഭാരം കുറഞ്ഞതായി തോന്നി. അവർക്ക് പാലിലൂടെ പറന്നുപോകാൻ കഴിഞ്ഞു, പാലിന്റെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന് മുകളിലൂടെ!

പുഴ കടന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു വിചിത്രമായ കാടിലെത്തി. അവിടെ മരങ്ങൾക്കെല്ലാം മഴവില്ലിന്റെ ഇലകളായിരുന്നു. ഓരോ ഇലയും ഓരോ മഴവില്ല് പോലെ തിളങ്ങുന്നു. കാടിന്റെ നടുവിൽ ഒരു വലിയ മരം നിന്നിരുന്നു. അതിന്റെ ഇലകൾക്ക് മറ്റു മരങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. “ഇവിടെയായിരിക്കുമോ മന്ത്രിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ പാട്ട്?” ആമി ചോദിച്ചു.

കാറ്റ് മന്ത്രിക്കുന്നത് അവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു പാട്ടായിരുന്നില്ല. വെറും മർമ്മര ശബ്ദം മാത്രം. “നമ്മൾ എങ്ങനെയാ പാട്ട് കേൾക്കുക?” വിച്ചു ചോദിച്ചു.
ആമി മരത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് കണ്ണുകളടച്ചു. അവൾ കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം ശ്രദ്ധിച്ചു. അതിൽ പലതരം ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു – കിളികളുടെ പാട്ട്, ഇലകളുടെ നൃത്തം, പുഴയുടെ ഒഴുക്ക്. ആമി അവളുടെ ഉള്ളിലെ ശബ്ദങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ്, അവളുടെ ശ്വാസം. അവൾ ശാന്തമായി.

പെട്ടെന്ന്, അവൾക്കൊരു ഉൾവിളി ഉണ്ടായി. മന്ത്രിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ പാട്ട് ഒരു ശബ്ദമല്ല, അതൊരു വികാരമാണ്. പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹം, ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ജീവികളോടുമുള്ള ദയ, ലോകത്തോടുള്ള കൗതുകം. അവൾ പതിയെ വിച്ചുവിന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. വിച്ചുവും കണ്ണുകളടച്ചു. അവനും അതേ വികാരങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടു. അത് ശാന്തതയുടെയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും, ഒത്തുചേരലിന്റെയും ഒരു പാട്ടായിരുന്നു.

അവർ ആ വികാരം അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറച്ചു, എന്നിട്ട് തിരികെ ആഗ്രഹക്കൂടിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വഴിയിൽ അവർ കണ്ട അത്ഭുതങ്ങൾ അവരെ കൂടുതൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവര്ക്ക് ഈ ലോകം ഒരു മാന്ത്രിക സ്ഥലമായി തോന്നി.

ആഗ്രഹക്കൂടിന്റെ അടുത്തേക്കെത്തിയപ്പോൾ അവർ ആ കിണറ്റിലേക്ക് നോക്കി. അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെ അത് നിശ്ശബ്ദമായി കിടന്നു. ആമിയും വിച്ചുവും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവർ മനസ്സിലാക്കിയ മന്ത്രിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെ പാട്ട് – ആ സ്നേഹവും ശാന്തതയും, കൗതുകവും – അവർ ആഗ്രഹക്കൂടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പകർന്നു.

അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, കിണറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം ഉയർന്നു. അത് പതിയെ ഉച്ചത്തിലായി. “ശാന്തം… സ്നേഹം… കൗതുകം… ഒരുമ…” ആഗ്രഹക്കൂട് അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി തിരികെ നേടിയിരുന്നു!

കിണറ്റിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന പ്രതിധ്വനി ഒരു തരം മാന്ത്രിക ശബ്ദമായിരുന്നു. ആ ശബ്ദം നഗരമാകെ പരന്നു. പതിയെ പതിയെ, ആമിയുടെ ക്ലോക്കിലെ ചിത്രശലഭങ്ങൾ മങ്ങി, സാധാരണ സൂചികൾ തിരികെ വന്നു. മരങ്ങളിലെ മിഠായി പൂക്കൾക്ക് പകരം സാധാരണ പൂക്കൾ വന്നു. വിച്ചുവിന്റെ ഷൂസിന്റെ ചിറകുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി.

എല്ലാം പതിയെ പഴയപോലെയായി. പക്ഷേ, ആമിയുടെയും വിച്ചുവിന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം മാറിയില്ല – അവർ കണ്ട അത്ഭുതങ്ങൾ, അവർ പഠിച്ച പാഠങ്ങൾ. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ലോകം നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നത് പോലെ ലളിതമല്ല, അതിൽ ഒരുപാട് മാന്ത്രികത ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്.

ആമിയും വിച്ചുവും അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ, അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി: ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കൗതുകവും സ്നേഹവുമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക ശക്തി. മറ്റുള്ളവരെ ശ്രദ്ധിക്കുകയും, മനസ്സുതുറന്ന് സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലായിരിക്കും. നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എപ്പോഴും ഒരു അത്ഭുതമാണ്, അതിനെ തുറന്ന മനസ്സോടെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക.