ഭാവനയുടെ മാന്ത്രിക ലോകം

തീർച്ചയായും! കുട്ടികൾക്കായി, ശാന്തവും മനോഹരവുമായ ഒരു сюറിയലിസം കഥ താഴെ നൽകുന്നു.

—

**Surrealism Story Idea 26**

അമലും മിയയും എന്നും ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് അവരുടെ വലിയ വീടിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ കളിക്കാൻ ഇറങ്ങാറുണ്ട്. അമൽക്ക് 12 വയസ്സായിരുന്നു, മിയക്ക് 11 ഉം. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ പൂന്തോട്ടം ഒരുപാട് രസകരമായ ഒരിടമാണ്. പക്ഷെ, ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് എല്ലാം പതിവിലും വിചിത്രമായി തോന്നി.

അന്ന് ആകാശം ഒരു വലിയ നീല ടവ്വൽ വിരിച്ചിട്ടതുപോലെയായിരുന്നു. പക്ഷെ, അമൽ മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, മേഘങ്ങൾക്ക് പതിവില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി തോന്നി. ഒരു മേഘം ഒരു വലിയ വെളുത്ത മുയലിനെപ്പോലെയും, അടുത്തത് ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഡോൾഫിനെപ്പോലെയും തോന്നി. മിയ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ചേട്ടാ, ആ ഡോൾഫിൻ മേഘം നമുക്ക് നേരെ കൈ വീശുന്നുണ്ടോ?”

അമൽ ചിരിച്ചു, “അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാ മിയ.”

അപ്പോഴാണ് അവർ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ കൊച്ചു ടേബിളിൽ, സാധാരണയായി ഒരു ചെറിയ കലം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇന്ന് ആ കലത്തിന് പകരം അവിടെയൊരു കൊച്ചു മരം നിൽക്കുന്നു! ആ മരത്തിൽ ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നിറത്തിലുള്ള മിഠായികളായിരുന്നു കായ്ച്ചിരുന്നത്. മിയയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, “മിഠായി മരം!”

അവർ മെല്ലെ മിഠായി മരത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അതിന്റെ ഇലകൾക്ക് പച്ച നിറത്തിന് പകരം ഒരു നേർത്ത ഓറഞ്ച് നിറമായിരുന്നു. അവർ ഓരോ മിഠായിയും നോക്കി. ഒന്നിന് പൈനാപ്പിളിന്റെ മണമായിരുന്നു, മറ്റൊന്നിന് സ്ട്രോബറിയുടെ മണവും. പക്ഷെ, അവർക്കൊന്നും മിഠായി എടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അത് ഒരു മാന്ത്രിക കാഴ്ചയായിരുന്നു.

“ഇന്ന് എന്തോ പ്രത്യേകതയുണ്ട്,” അമൽ പറഞ്ഞു.

അവർ ചുറ്റും നോക്കി. പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചുവപ്പ് റോസാപ്പൂക്കൾക്ക് നല്ല സുഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്ന് അവ നേർത്ത ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു! “ലല ലാലാ…” എന്ന് അവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതുപോലെ. മിയ അത്ഭുതത്തോടെ റോസാപ്പൂക്കളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് കാതുകൂർപ്പിച്ചു. “ഇവ പാടുകയാണോ?”

അമൽ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. “നമ്മുടെ പൂന്തോട്ടം ഉറക്കമുണർന്നത് പോലെ!”

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവരുടെ കാലുകൾ നടക്കുന്നത് മണ്ണിലൂടെയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു നേർത്ത വയലറ്റ് നിറമുള്ള പരവതാനിയുടെ മുകളിലൂടെയാണെന്ന് തോന്നി. ഓരോ ചുവടിലും ആ പരവതാനിയിൽ നിന്ന് നേർത്ത തിളങ്ങുന്ന പൊടി ഉയർന്നുപൊങ്ങി, വായുവിൽ നൃത്തം ചെയ്തു.

പെട്ടെന്ന്, ഒരു ചെറിയ പരുപരുത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. അവർ നോക്കിയപ്പോൾ, അവരുടെ പഴയ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ടൈംപീസ്, അതൊരു ചെറിയ ഘടികാരമായിരുന്നു, അത് നിലത്ത് നിന്ന് ഉയർന്ന് പറന്ന് ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ പോയി ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു, “സമയം എവിടേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് അറിയാമോ?”

അമലും മിയയും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് ചിരി വന്നു. ടൈംപീസ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു, “സമയം എല്ലായ്പ്പോഴും മുന്നോട്ട് പോകും, അത് കാണാനുള്ള കണ്ണുകൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിൽ!”

അത് ഒരു കടംകഥ പോലെയായിരുന്നു. മിയയ്ക്ക് അത് ഇഷ്ടമായി. “ചേട്ടാ, ഇത് രസമുണ്ടല്ലോ! സമയം കാണാനുള്ള കണ്ണുകൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്താ?”

അമൽ തലചൊറിഞ്ഞു. “ഒരു പക്ഷെ, നമ്മൾ ശ്രദ്ധയോടെ ചുറ്റും നോക്കണം എന്നായിരിക്കും.”

അവർ വീണ്ടും നടന്നു. അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ആപ്പിൾ മരത്തിനടുത്തെത്തി. സാധാരണയായി ആ മരത്തിൽ ചുവന്ന ആപ്പിളുകളാണ് ഉണ്ടാകാറ്. പക്ഷെ ഇന്ന്, അതിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞൻ ബലൂണുകളായിരുന്നു തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നത്! നീലയും, പച്ചയും, മഞ്ഞയും, ചുവപ്പും നിറങ്ങളിലുള്ള കുഞ്ഞൻ ബലൂണുകൾ. ഓരോ ബലൂണിലും ഒരു കുഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന മുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു.

മിയ ഒരു നീല ബലൂണിൽ തൊട്ടു. അത് പതിയെ മരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട്, മിയയുടെ കയ്യിൽ വന്ന് പറന്നുനിന്നു. എന്നിട്ട് ഒരു നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “പുതിയ കാഴ്ചകളിലേക്ക് പറന്നുയരാൻ ഭയക്കരുത്!”

“ഇതിനർത്ഥം, നമ്മൾ എന്താണ് കാണുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പേടിക്കരുത് എന്നാണോ?” അമൽ ചോദിച്ചു.

മിയ ചിരിച്ചു, “അതായിരിക്കും! പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ ധൈര്യം കാണിക്കണം.”

അവർക്ക് വിശ്രമിക്കാൻ തോന്നിയപ്പോൾ, അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ബെഞ്ചിലേക്ക് ചെന്നു. പക്ഷെ ആ ബെഞ്ചിന്റെ നിറം ഇന്ന് ചാരനിറമായിരുന്നില്ല. അത് മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങൾ മാറിമാറി വരുന്ന ഒരു ബെഞ്ചായിരുന്നു! അവർ അതിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, ആ ബെഞ്ച് ഒരു ഊഞ്ഞാലാകുന്നത് പോലെ തോന്നി. മെല്ലെ മെല്ലെ അവർ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങി. താഴെ പൂന്തോട്ടം ഒരു ചെറിയ മാന്ത്രികലോകം പോലെ തോന്നി. മിഠായി മരവും, പാടുന്ന റോസാപ്പൂക്കളും, ചിരിക്കുന്ന ബലൂണുകളും!

അവർ ആകാശത്ത് ഉയർന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ, മേഘങ്ങൾ അവരെ കടന്നുപോയി. ഒരു മേഘം ഒരു കുഞ്ഞൻ നായയെപ്പോലെ വന്ന് മിയയുടെ കവിളിൽ മെല്ലെ തലോടി. മിയ ചിരിച്ചു.

“എല്ലാം മാന്ത്രികമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു,” മിയ പറഞ്ഞു. “പക്ഷെ, ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ?”

അമൽ ചുറ്റും നോക്കി. “ഒരുപക്ഷെ, ചിലപ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യവും സ്വപ്നവും തമ്മിൽ ഒരു നേർത്ത വര മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. നമ്മൾ നമ്മുടെ ഭാവന ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ആ വര മാഞ്ഞുപോകും.”

അവർക്ക് താഴെ ഒരു ചെറിയ കുളം കാണാമായിരുന്നു. ആ കുളത്തിൽ നിറയെ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണ മീനുകളായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ മീനുകൾക്ക് ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു! അവ കുളത്തിന് മുകളിലൂടെ പറന്നു നടന്ന് വെള്ളത്തിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.

“നമ്മുടെ കുളത്തിലെ മീനുകൾ പറക്കുകയാണല്ലോ!” മിയ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അവർ ബെഞ്ചിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങി, പറക്കുന്ന മീനുകളെ കാണാൻ കുളത്തിനടുത്തെത്തി. അപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മീൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ചാടി ഒരു കുഞ്ഞൻ തിളക്കമുള്ള മുത്ത് അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു. എന്നിട്ട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു, “ഈ മുത്തിൽ നിങ്ങളാഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷെ അത് കാണണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പരസ്പരം കൈകോർത്ത് ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിക്കണം.”

അമലും മിയയും പരസ്പരം നോക്കി. അവർ കൈകോർത്തുപിടിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരേ ഒരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു. “ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ മാന്ത്രികതയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ!”

അവർ ആ മുത്തിലേക്ക് നോക്കി. അത് പതിയെ പതിയെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആ മുത്തിന് ചുറ്റും നിറമുള്ള ഒരു പ്രകാശം പരന്നു. ആ പ്രകാശത്തിൽ അവർ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും കണ്ടു. എങ്ങനെയാണ് മിഠായി മരം ഉണ്ടായത്, എങ്ങനെയാണ് റോസാപ്പൂക്കൾ പാടിയത്, എങ്ങനെയാണ് ബലൂണുകൾ പറന്നത്, എന്തിന് പറക്കുന്ന മീനുകൾ പോലും!

അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ഈ മാന്ത്രികതയെല്ലാം അവരുടെ മനസ്സിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. അവരുടെ കൗതുകം, അവരുടെ സന്തോഷം, അവരുടെ പരസ്പര സ്നേഹം, അവരുടെ ഭാവന. ഇതൊക്കെയാണ് പൂന്തോട്ടത്തെ മാന്ത്രികമാക്കിയത്.

പെട്ടെന്ന്, ഒരു നേർത്ത കാറ്റ് വന്നു. ആ കാറ്റിൽ മിഠായി മരം പതിയെ ഒരു കലമായി മാറി. പാടുന്ന റോസാപ്പൂക്കൾ നിശബ്ദമായി. പറക്കുന്ന ബലൂണുകൾ സാധാരണ ആപ്പിളുകളായി മാറി. പറക്കുന്ന മീനുകൾ സാധാരണ മീനുകളായി കുളത്തിൽ നീന്തി. മഴവിൽ ബെഞ്ച് സാധാരണ ബെഞ്ചായി മാറി. എല്ലാം പഴയത് പോലെയായി.

പക്ഷെ, അമലിനും മിയയ്ക്കും മാറ്റമുണ്ടായില്ല. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആ മാന്ത്രിക കാഴ്ചകൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ലോകം എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മൾ കാണുന്നതുപോലെ മാത്രമല്ല. ചിലപ്പോൾ, നമ്മുടെ ഭാവനയും തുറന്ന മനസ്സും ഉപയോഗിച്ചാൽ, നമുക്ക് ചുറ്റും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അതിശയകരമായ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ സാധിക്കും.

അവർ സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. “എല്ലാം നമ്മുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നല്ലേ?” മിയ ചോദിച്ചു.

അമൽ ചിരിച്ചു, “അതെ മിയ. ചിലപ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രികത നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയാണ്.”

അന്ന് രാത്രി, അവർക്ക് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി. കാരണം, അവരുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ മിഠായി മരത്തെക്കുറിച്ചും, പാടുന്ന റോസാപ്പൂക്കളെക്കുറിച്ചും, പറക്കുന്ന മീനുകളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അവർ മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു.

**ഗുണപാഠം:** ലോകം മാന്ത്രികമാണ്. പക്ഷെ ആ മാന്ത്രികത കാണാൻ തുറന്ന മനസ്സും നല്ല ഭാവനയും സ്നേഹവും നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാനും കാണാനും ആകാംഷ കാണിക്കുകയാണെങ്കിൽ, നമുക്ക് ചുറ്റും സന്തോഷവും അത്ഭുതങ്ങളും നിറയും.