ഭാവന: ഒരു അത്ഭുതലോകം

അതിയാഥാർത്ഥ്യ കഥാ ആശയം 25

നഗരത്തിന് അരികിലുള്ള ചെറിയ വീട്ടിൽ മീരയും അപ്പുവും താമസിച്ചു. മീരയ്ക്ക് പതിനൊന്ന് വയസ്സും അപ്പുവിന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുമായിരുന്നു. അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു, മാത്രമല്ല അയൽവാസികളും. മീരയ്ക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാനും ഭാവനയിൽ വിഹരിക്കാനുമായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അപ്പുവാകട്ടെ, കാര്യങ്ങൾ യുക്തിപരമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. എന്തിനും ഒരു കാരണം കണ്ടെത്താൻ അവൻ എപ്പോഴും ശ്രമിച്ചു.

ഒരു വൈകുന്നേരം അവർ കളിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പു തന്റെ പുതിയ ഫുട്ബോൾ തട്ടിക്കളിക്കുമ്പോൾ, മീര പറന്നുനടക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റകളെയും ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളെയും നോക്കിയിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ആകാശത്തിലെ ഒരു വലിയ മേഘം പതിയെ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. സാധാരണ മേഘങ്ങൾ കാറ്റിനനുസരിച്ച് ചലിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, ഈ മേഘം ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ, നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പിന്നെ അതിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഒഴുകി വന്നു.

“അപ്പു, നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” മീര അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അപ്പു പന്ത് തട്ടുന്നത് നിർത്തി. “എന്ത്?”
“മേഘം പാട്ട് പാടുന്നു!” മീര ചിരിച്ചു.
അപ്പു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. “ഹേയ്, മീര, മേഘങ്ങൾക്കൊന്നും പാടാൻ കഴിയില്ല. നിനക്ക് തോന്നിയതാകും.”
പക്ഷേ സംഗീതം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മൃദലമായ താരാട്ടുപാട്ട് പോലെ. അവർ നിന്നിരുന്ന പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾ ആ പാട്ട് കേട്ട് നിറം മാറാൻ തുടങ്ങി. ചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കൾക്ക് നീല നിറം വന്നു, മഞ്ഞ ജമന്തികൾക്ക് വയലറ്റ് നിറവും.

അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താൽ വിടർന്നു. “ഇത് ശരിക്കും വിചിത്രമാണല്ലോ!”
“വിചിത്രമോ? മനോഹരം എന്നാണു പറയേണ്ടത്!” മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം.

അവർ ആ പാട്ടിന്റെ ഉറവിടം തേടി അവരുടെ വീടിന് പിന്നിലുള്ള ചെറിയ കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കാട് അവർക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു. എങ്കിലും അന്ന് എല്ലാം ഒരു പുതിയ ലോകം പോലെ തോന്നി. സാധാരണ കാണുന്ന മരങ്ങളായിരുന്നില്ല അവിടെ. ഒരു മരത്തിൽ നിറമുള്ള പഴങ്ങൾ കണ്ടു. ആ പഴങ്ങൾ താഴേക്ക് വീഴുന്നില്ല. മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരല്പം മാറി, അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കുകയാണ്. ഓരോ പഴത്തിനും ഓരോ നിറം, ഓരോ നിറത്തിനും ഓരോ തിളക്കം. അവയെ തൊട്ടാൽ നേർത്ത ഒരു കുളിരു ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകും.

അവർ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വലിയ പാറയുടെ നിഴൽ അവരെ പിന്തുടർന്നു. സാധാരണ നിഴലുകൾ ചലിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നില്ല അത്. ആ നിഴലിന് സ്വന്തമായി ഒരു മുഖമുണ്ടായിരുന്നു! അതിന്റെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മുകയും ചുണ്ടുകൾ പുഞ്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അത് അവരോട് സംസാരിച്ചു, പക്ഷെ അതിന്റെ ശബ്ദം കാറ്റിന്റെ മർമ്മരം പോലെയായിരുന്നു. വാക്കുകൾക്ക് പകരം, മൃദലമായ മൂളലുകളും ചൂളമടികളും.

“നിഴലുകൾ സംസാരിക്കുമോ?” അപ്പുവിന് ഭയം തോന്നിയില്ല, പക്ഷേ ആശ്ചര്യം തോന്നി.
“ഈ ലോകത്ത് എന്തും സംഭവിക്കാം അപ്പു,” മീര പറഞ്ഞു. അവൾ ആ നിഴലിനെ കൈവീശി കാണിച്ചു. നിഴൽ തിരിച്ച് കൈവീശി കാണിച്ചു, അതിന്റെ ചിരി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.

നിഴൽ അവരെ കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പുഴയുടെ അടുത്തേക്ക് നയിച്ചു. ആ പുഴയിൽ വെള്ളമായിരുന്നില്ല ഒഴുകിയിരുന്നത്. പകരം നക്ഷത്രവെളിച്ചം പോലെ തിളങ്ങുന്ന ദ്രാവകമാണ്! അതിൽ ആയിരക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. പുഴയുടെ കരയിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് മീൻ പിടഞ്ഞു. നക്ഷത്രവെളിച്ചം നിറച്ച ആ മീൻ ശരിക്കും മനോഹരമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിന് വിഷാദം തോന്നി.

നിഴൽ അവരോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. നിഴലിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. “ഈ മീനിന് എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ,” മീര പറഞ്ഞു.
നിഴൽ തലയാട്ടി. എന്നിട്ട് അതിന്റെ കൈകൊണ്ട് ഒരു പാട്ട് പാടുന്ന ഭാവം കാണിച്ചു. “പാട്ട്… ഇതിന്റെ പാട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടു,” മീരയ്ക്ക് തോന്നി.
അപ്പുവിന് സംശയം തോന്നി. “ഒരു മീനിന് എങ്ങനെ പാട്ട് നഷ്ടപ്പെടും? മീനുകൾക്ക് പാടാൻ കഴിയുമോ?”
നിഴൽ അപ്പുവിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.

“ഇതിന് അതിന്റെ പാട്ട് തിരിച്ചുകിട്ടിയാലേ ഇതിന് വെള്ളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ കഴിയൂ എന്ന് തോന്നുന്നു,” മീര പറഞ്ഞു.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി. പാട്ട് എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും? അപ്പു അവന്റെ യുക്തി ഉപയോഗിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “നമുക്ക് ഈ പുഴയുടെ അരികിൽ നിന്ന് ഒരു പാട്ട് പാടിയാലോ? അപ്പോൾ അത് വെള്ളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുമോ?”
അപ്പു ഒരു പാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ മീനിന് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും വന്നില്ല. അത് ഇപ്പോഴും വിഷാദത്തോടെ പിടഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

“ഇവിടെ യുക്തിക്ക് സ്ഥാനമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു അപ്പു,” മീര പതിയെ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഭാവനയെ ഉപയോഗിക്കണം.”
മീര പൂക്കളുടെ നിറം മാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു. ഓരോ നിറവും ഓരോ വികാരത്തെയാണ് കാണിച്ചത്. അവൾക്ക് തോന്നി ആ മീനിന്റെ പാട്ട് അതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടതാണെന്ന്. അതിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ സന്തോഷം തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.

മീര പുഴയുടെ അരികിലിരുന്നു. അവൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ഒരു ഓർമ്മ ആലോചിച്ചു. അവൾക്ക് ഓർമ്മവന്നത്, അവളുടെ മുത്തശ്ശി അവൾക്ക് ഒരു മഴവില്ലിന്റെ നിറമുള്ള ഒരു പാവയെ സമ്മാനിച്ച ദിവസമാണ്. ആ ഓർമ്മ അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അവൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ആ സന്തോഷം ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കളിലേക്ക് പകർന്നു. അവൾ ആ പൂക്കളോട് സംസാരിച്ചു, അവളുടെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള ഒരു ഓർമ്മ അവരോട് പറഞ്ഞു, മുത്തശ്ശിയുടെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച്.

അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, പുഴയുടെ അരികിലെ പൂക്കൾക്ക് തിളക്കമുള്ള സ്വർണ്ണ നിറം വന്നു. അവയിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ഈണം ഉയർന്നു. അത് ഒരു നേർത്ത മണിനാദം പോലെയായിരുന്നു, കാറ്റിൽ ഒഴുകി നടന്നു. ആ ഈണം ആ നക്ഷത്രമീനിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി. മീൻ അത് കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം വെച്ചു, അതിന്റെ സ്വന്തം പാട്ട് തിരിച്ചു കിട്ടിയതുപോലെ. അതിന്റെ ശരീരം കൂടുതൽ തിളങ്ങി. അത് പുഴയിലേക്ക് ചാടി നീന്തിപ്പോയി.

നക്ഷത്രമീൻ പുഴയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, നിഴൽ ചിരിച്ചു. അതിന്റെ മുഖം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. “നിങ്ങളുടെ ഭാവനയാണ് ഈ ലോകത്തിന്റെ താക്കോൽ,” അത് പതിയെ പറഞ്ഞു. അതിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു മനോഹരമായ സ്വപ്നം പോലെ അവരുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.
മേഘങ്ങൾ വീണ്ടും പാടിത്തുടങ്ങി, പക്ഷെ ഇത്തവണ അവ പാടിയത് മീരയുടെയും അപ്പുവിന്റെയും വിജയത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. പൂക്കൾക്ക് അവരുടെ പഴയ നിറം തിരികെ വന്നു. മരത്തിലെ പഴങ്ങൾ അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് താഴ്ന്നു.

അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ലോകം പഴയതുപോലെയായിരുന്നോ? അവർക്ക് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ അവർക്ക് ഒരു കാര്യം അറിയാമായിരുന്നു: ലോകത്ത് നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അപ്പുറം ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങളുണ്ട്. ആ അത്ഭുതങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയാണ്. അവർക്ക് ലോകത്തെ പുതിയൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം, അപ്പു മീരയോട് പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് മേഘങ്ങൾ പാട്ട് പാടുന്നത് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. പൂക്കൾ നിറം മാറുന്നുമില്ല. പക്ഷെ എനിക്കറിയാം, അവിടെ എവിടെയോ ഇപ്പോഴും ആ മാന്ത്രികലോകം ഉണ്ടെന്ന്.”
മീര പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതെ അപ്പു. അത് എല്ലായ്പ്പോഴും അവിടെയുണ്ടാകും, നമ്മൾ അത് കാണാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ.”

അവർ പഠിച്ച പാഠം വളരെ വലുതായിരുന്നു. നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എപ്പോഴും നമ്മളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തും. യുക്തിക്കപ്പുറമുള്ള കാര്യങ്ങൾ കാണാനും വിശ്വസിക്കാനുമുള്ള ധൈര്യം നമുക്കുണ്ടാകണം. നന്മ, ധൈര്യം, ജിജ്ഞാസ, ഭാവന – ഇവയാണ് ഓരോ ലോകത്തിന്റെയും മാന്ത്രിക താക്കോലുകൾ. ഇവയുണ്ടെങ്കിൽ, നമുക്ക് ഏത് വെല്ലുവിളിയെയും അതിജീവിക്കാം, ഏറ്റവും സാധാരണമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ പോലും മാന്ത്രിക നിമിഷങ്ങൾ കണ്ടെത്താം. നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് നമുക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. അത് തുറന്നുപിടിച്ചാൽ, ലോകം ഒരു വലിയ അത്ഭുതപുസ്തകം പോലെ തുറക്കും.