പാടുന്ന റോസാപ്പൂ മായാലോകം

സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 25

ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് മായയും അവളുടെ അനുജൻ രോഹനും അവരുടെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു. പതിവുപോലെ മനോഹരമായ പൂക്കളും കിളികളും പൂമ്പാറ്റകളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം. മായ ഒരു തുമ്പിയെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, രോഹൻ ചീവീടുകളുടെ പാട്ട് കേട്ട് കല്ലുകളിൽ ചാടി കളിക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, രോഹൻ മായയെ വിളിച്ചു, “ചേച്ചി, ഇവിടെ നോക്കൂ! ഈ റോസാപ്പൂ പാടുന്നുണ്ട്!”
മായ ചിരിച്ചു. “രോഹൻ, പൂക്കൾക്ക് പാടാൻ കഴിയില്ലല്ലോ.”
“അല്ല, സത്യമായിട്ടും! കേട്ടുനോക്കൂ!” രോഹൻ ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവിനടുത്ത് കാതുകൊടുത്ത് നിന്നു.
മായ അവന്റെ അടുത്തെത്തി ശ്രദ്ധിച്ചു. അത്ഭുതം! ആ റോസാപ്പൂവിൽ നിന്ന് വളരെ നേർത്ത ഒരു ഈണം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ചെറിയ താരാട്ടുപാട്ട് പോലെ. ഇതൊരു സാധാരണ റോസാപ്പൂവായിരുന്നില്ല, അതിന്റെ ഇതളുകൾ ഓരോ നോട്ടത്തിലും നിറം മാറുന്നതായി മായക്ക് തോന്നി. ചുവപ്പ്, പിങ്ക്, മഞ്ഞ, പിന്നെ ഒരു നിമിഷം നീല.

“ഇതൊരു മാന്ത്രികപ്പൂവാണോ?” രോഹൻ കണ്ണുമിഴിച്ച് ചോദിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല,” മായ പറഞ്ഞു. അവർ ആ പൂവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. പാടുന്ന റോസാപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ പതിയെ വിരിഞ്ഞ് ഒരു ചെറിയ, തിളങ്ങുന്ന വാതിൽ വെളിപ്പെടുത്തി.
“ഒരു വാതിൽ!” രോഹൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
മായ സംശയിച്ചു. “നമ്മളിത് തുറക്കണോ?”
“തുറക്കൂ ചേച്ചി! നമ്മുക്കൊരു സാഹസിക യാത്ര പോകാം!” രോഹൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മായ പതിയെ ആ വാതിൽ തുറന്നു. അതിനകത്ത് ഇരുട്ടായിരുന്നില്ല, പകരം തിളങ്ങുന്ന നിറങ്ങളുടെ ഒരു തുരങ്കമായിരുന്നു. വയലറ്റ്, ഓറഞ്ച്, പച്ച നിറത്തിലുള്ള തിളക്കമുള്ള പ്രകാശരശ്മികൾ അവർക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. ഒരുതരം മഞ്ഞും സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞിരുന്നു അവിടെ.

അവർ രണ്ടും ധൈര്യപൂർവ്വം ആ വാതിലിലൂടെ നടന്നു. തുരങ്കം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അവർ ചെന്നെത്തിയത് ഒരു വിചിത്രമായ ലോകത്തായിരുന്നു. ആകാശം പല നിറങ്ങളിലായി മാറിമറിയുന്നു. സൂര്യൻ ചതുരാകൃതിയിൽ തിളങ്ങുന്നു, മേഘങ്ങൾ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ താഴേക്ക് ഒഴുകി നടക്കുന്നു. പക്ഷികൾ പാടുന്നില്ല, പകരം അവയുടെ ചിറകടിക്ക് മണിയുടെ കിലുക്കം പോലെ മനോഹരമായ ശബ്ദമുണ്ടായി.

“നമ്മളെവിടെയാണ് ചേച്ചി?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.
“ഒരു സ്വപ്നലോകത്താണെന്ന് തോന്നുന്നു,” മായ പതിയെ പറഞ്ഞു.
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പുഴയിൽ വെള്ളത്തിനു പകരം നിറമുള്ള മഷിയായിരുന്നു ഒഴുകി നീങ്ങുന്നത്. മത്സ്യങ്ങൾക്ക് ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു, അവ മഷിയിലൂടെ പറന്നു നടന്നു. മരങ്ങൾക്ക് ഇലകൾക്ക് പകരം പുസ്തകങ്ങളുടെ താളുകളായിരുന്നു. കാറ്റ് വരുമ്പോൾ ആ താളുകൾ മറിയുകയും ഓരോ താളിൽ നിന്നും ഓരോ കഥയുടെ ഭാഗങ്ങൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ അവർ ഒരു കൊച്ചു ജീവിയെ കണ്ടു. അതിന് ഒരു പൂമ്പാറ്റയുടെ ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ശരീരം തടാകത്തിലെ ഓളങ്ങൾ പോലെ നിർത്താതെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിന് നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല, ഒരു വെളുത്ത പുക പോലെയായിരുന്നു അത്. ആ ജീവി ദുഃഖിതനായി താഴേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
“ഹലോ,” മായ പതിയെ വിളിച്ചു.
ആ ജീവി തലയുയർത്തി. അതിന് വലിയ, കറുത്ത കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ ദുഃഖം നിറഞ്ഞു നിന്നു.
“എന്റെ നിറങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി,” അത് നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഒരു ‘വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവി’യാണ്. എന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് പാട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കും. പക്ഷേ എന്റെ ലോകം മങ്ങിപ്പോകുകയാണ്, എനിക്ക് നിറങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല, ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
മായയും രോഹനും ആ ജീവിയുടെ ദുഃഖം മനസ്സിലാക്കി.
“നമ്മൾ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം,” രോഹൻ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ നിറങ്ങൾ എവിടെയാണ് പോയതെന്നറിയാമോ?”
“അവ മങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളായി ഈ ലോകത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്നുണ്ടാവും,” വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവി പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് എന്റെ നിറങ്ങൾ തിരികെ ലഭിച്ചാൽ മാത്രമേ എന്റെ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ.”

“നമുക്ക് അത് കണ്ടെത്താം!” മായ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ നിങ്ങളോടൊപ്പം നിൽക്കും.”
വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിക്ക് ഒരു നേരിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായി. “നിങ്ങൾ ആദ്യം മരങ്ങൾ പാടുന്ന പുഴയുടെ അടുത്തുള്ള ‘ചിരിക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം’ കണ്ടെത്തണം. അവിടെ ‘നിശ്ശബ്ദമായ പാട്ടുകൾ’ ഉണ്ട്. അത് കണ്ടെത്തിയാൽ ആദ്യത്തെ നിറം കിട്ടും.”

അവർ വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിയേയും കൂട്ടി യാത്ര തുടങ്ങി. താളുകൾ മറിക്കുന്ന മരങ്ങളുടെ കഥകൾ കേട്ടും, മഷിപ്പുഴയിലെ പറക്കുന്ന മീനുകളെ കണ്ടും അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിൽ അവർക്ക് ഒരു ക്ലോക്ക് കണ്ടു. അതിൽ സമയം കാണിക്കുന്നതിന് പകരം വികാരങ്ങളായിരുന്നു തെളിഞ്ഞത്. സന്തോഷം, ദുഃഖം, ആശ്ചര്യം…
“നമ്മൾ സന്തോഷത്തിന്റെ ക്ലോക്ക് നോക്കണം,” മായ പറഞ്ഞു. “എങ്കിലേ ശരിയായ വഴി കണ്ടെത്താനാകൂ.”
അവർ സന്തോഷം കാണിച്ച ക്ലോക്കിന്റെ അമ്പടയാളം പിന്തുടർന്നു നടന്നു. ഒടുവിൽ, അവർ ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലെത്തി. അവിടെയുള്ള പൂക്കൾക്ക് നിറമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അവ പതിയെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് ചിരിക്കുന്ന പൂന്തോട്ടമാണ്!” രോഹൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഇവിടെ പാട്ടുകളൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ലല്ലോ?” മായ സംശയിച്ചു.
അവർ പൂക്കളുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു. വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിക്ക് ദുഃഖം തോന്നി. “എവിടെയാണ് എന്റെ പാട്ടുകൾ?”
മായ ഒരു പൂവിനടുത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്നു. ആ പൂവിന് നിറമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, അതിന്റെ ഇതളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് നേരിയ ഒരു പ്രകാശം പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
“ചേച്ചി, ഇവിടെ നോക്കൂ!” രോഹൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവൻ ഒരു പൂവിന്റെ ഇതൾ മെല്ലെ തൊട്ടു. ആ പൂവിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ഈണം പുറത്തേക്ക് വന്നു, അത് പതിയെ വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിയിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചെന്നു.

ആ ഈണം വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിയിലേക്ക് ചേർന്നപ്പോൾ അതിന്റെ ചിറകുകൾക്ക് നേരിയ ഒരു പിങ്ക് നിറം വന്നു. ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി അതിന്റെ ചുണ്ടിൽ വിടർന്നു.
“എനിക്ക് ഒരു നിറം കിട്ടി!” അത് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർക്ക് മനസ്സിലായി. ‘നിശ്ശബ്ദമായ പാട്ടുകൾ’ എന്നത് പൂക്കളുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈണങ്ങളായിരുന്നു. അവർ ഓരോ പൂവിനെയും തൊട്ട് ആ പാട്ടുകളെ പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു. ഓരോ പാട്ടും വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിയിൽ ഒരു പുതിയ നിറം നിറച്ചു. പിങ്ക്, നീല, പച്ച, മഞ്ഞ… പതിയെ അതിന്റെ ചിറകുകൾക്ക് നിറം വന്നു തുടങ്ങി.

“ഇനി എനിക്ക് ഒരു പ്രധാന നിറം കൂടി വേണം,” വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവി പറഞ്ഞു. “സൂര്യൻ ചതുരാകൃതിയിൽ തിളങ്ങുന്ന ആകാശത്ത് നിന്നുള്ള ‘ആഴത്തിലുള്ള മൗനം’ എനിക്ക് വേണം. അത് എനിക്ക് കിട്ടിയാൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമാകും.”
അവർ വീണ്ടും യാത്ര തുടങ്ങി. നിറങ്ങൾ വന്നതുകൊണ്ട് വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിക്ക് പതിയെ പറക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അത് അവരെ ആകാശത്തേക്ക് നയിച്ചു. ചതുര സൂര്യൻ പതിയെ ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന ഒരു ചോക്ലേറ്റ് ബാർ പോലെ താഴേക്ക് നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേഘങ്ങൾ താഴെ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു.
അവർ ഒരു വലിയ പഞ്ഞിക്കെട്ട് മേഘത്തിൽ കയറി. അത് അവരെ പതിയെ ആകാശത്തിലൂടെ ചതുര സൂര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

സൂര്യന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മായക്ക് ചൂടൊന്നും തോന്നിയില്ല, പകരം ഒരുതരം ശാന്തതയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. അവിടെ വായുവിൽ ഒരുതരം മൗനം തങ്ങി നിന്നു. വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവി പതിയെ ആ മൗനത്തിലേക്ക് പറന്നു. അതിന്റെ ശരീരം വർണ്ണങ്ങളാൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ഓറഞ്ച് നിറം അതിൽ നിറഞ്ഞു. അത് പൂർണ്ണമായി!
“ഞാൻ പൂർണ്ണനായി!” വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവി സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ ഒരു മഴവില്ലുപോലെ തിളങ്ങി. അതിന്റെ ശരീരം ഓളങ്ങൾ പോലെ മനോഹരമായി ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“നിങ്ങൾ എന്നെയും എന്റെ ലോകത്തെയും രക്ഷിച്ചു!” അത് പറഞ്ഞു.

വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവി അവർക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു. അതിന്റെ നിറം നിറഞ്ഞ ചിറകുകൾ വീശി അത് അവരെ തിരികെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ റോസാപ്പൂവിനടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചു.
അവർ ആ മാന്ത്രിക വാതിലിലൂടെ തിരികെ സാധാരണ പൂന്തോട്ടത്തിലെത്തി. പതിയെ ആ റോസാപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ അടഞ്ഞു.
മായയും രോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ മനസ്സിൽ വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിയും നിറങ്ങളുടെ ലോകവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
“നമ്മൾക്കത് സ്വപ്നമായിരുന്നോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.
മായ ചിരിച്ചു. “ഒരു മനോഹരമായ സ്വപ്നമായിരുന്നു അത്.”

അവർ പൂന്തോട്ടത്തിൽ കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ടായി. സാധാരണ പൂക്കളിൽ പോലും അവർ വർണ്ണ-ശബ്ദ ജീവിയുടെ നിറങ്ങൾ കണ്ടു. കിളികളുടെ പാട്ടിൽ അവർ ചിരിക്കുന്ന പൂന്തോട്ടത്തിലെ നിശ്ശബ്ദമായ ഈണങ്ങൾ കേട്ടു. ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ ഭംഗി തോന്നി.

ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള സാധാരണ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും മാന്ത്രികത ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും. നമ്മൾ അത് കണ്ടെത്താൻ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ മാത്രം മതി. ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയും, ധൈര്യവും, ദയയും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് വെല്ലുവിളികളെയും നമുക്ക് അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും. ലോകം നിറയെ അത്ഭുതങ്ങളാണ്, നമ്മൾ അവയെ കണ്ടെത്താൻ തയ്യാറാകണം.