ലീലയുടെ മാന്ത്രിക ലോകം

“Surrealism Story Idea 23”

ലീലയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് വരയ്ക്കാൻ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ മുറി നിറയെ വർണ്ണക്കടലാസുകളും ക്രയോണുകളും പെയിന്റ് ബ്രഷുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ, ചില രാത്രികളിൽ, ലീല കിടക്കയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ, അവൾക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം അത്ര രസകരമല്ലെന്ന്. “എല്ലാം സാധാരണമാണ്, എപ്പോഴും ഒരേപോലെ,” അവൾ മനസ്സിൽ പറയും. “എന്തെങ്കിലും അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ!”

ഒരു ദിവസം രാത്രി, ലീല ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. അവളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളക്കടലാസ് പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം പുറത്തുവിട്ടു. ലീല കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി. അത് ശരിക്കും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ഒരു മാന്ത്രിക നക്ഷത്രത്തെപ്പോലെ. അവൾ മെല്ലെ കൈ നീട്ടി അതിൽ തൊട്ടു.

തൊട്ടതും, ലീലയുടെ മുറി നിറയെ നേർത്ത നിറങ്ങൾ ഒഴുകി നടന്നു. ചുമരിലെ ചിത്രങ്ങൾ ജീവൻ വെച്ചതുപോലെ ചിരിച്ചു. അവളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയ മൺകലത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ നീലക്കിളി പാടിപ്പറന്നു. ആ കിളി പറന്നുപോയപ്പോൾ അത് നിറയെ മിഠായിത്തൂവലുകൾ താഴെയിട്ടു. ലീല കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. ഇത് എന്തൊരു അത്ഭുതം!

മുറിയിലെ ജനൽപ്പാളി പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ചിത്രപ്പലകയായി മാറി. അതിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ലീല ഒരു വിചിത്രമായ ലോകം കണ്ടു. അവിടെ ആകാശത്തിൽ സൂര്യന് പകരം ഒരു വലിയ പാൽക്കുടം ഒഴുകി നടക്കുന്നു, അതിൽ നിന്ന് ഇളം ചൂടുള്ള പാൽ മഴയായി താഴേക്ക് പെയ്യുന്നു. താഴെ, മരങ്ങൾക്ക് ഇലകൾക്ക് പകരം ചിറകുകളായിരുന്നു, അവ മെല്ലെ കാറ്റിൽ ആടിക്കുഴഞ്ഞ് പറന്നു. നദികളിലൂടെ വെള്ളത്തിന് പകരം മനോഹരമായ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു.

ലീലയ്ക്ക് പേടിയൊന്നും തോന്നിയില്ല. പകരം, അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നി. “ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നത്തിലാണോ?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. പക്ഷേ, അവൾക്ക് എല്ലാം തൊട്ടറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന പെയിന്റ് ബ്രഷ് പെട്ടെന്ന് ഒരു കൊച്ചു മനുഷ്യനെപ്പോലെ തലയുയർത്തി ലീലയെ നോക്കി.

“ഹായ് ലീല!” പെയിന്റ് ബ്രഷ് പറഞ്ഞു. “പേര് ബ്രഷ്വിൻ. സ്വാഗതം, വർണ്ണങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്ക്!”
ലീല അത്ഭുതത്തോടെ ബ്രഷ്വിനെ നോക്കി. “നീ സംസാരിക്കുമോ?”
“ഓ, ഇവിടെ എല്ലാവരും സംസാരിക്കും. കസേരകളും മേശകളും പാറകളും പോലും,” ബ്രഷ്വിൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ ഭാവനയുടെ ലോകമാണിത്.”

“അതിശയകരം!” ലീല പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ഈ ലോകം എന്താ ഇങ്ങനെ?”
“ഇത് മനസ്സുകളുടെ ലോകമാണ്, ലീല. ഓരോ കാര്യത്തിനും അതിൻ്റേതായ ഭാവനയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്.” ബ്രഷ്വിൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്ത് പ്രശ്നം?” ലീല ചോദിച്ചു.

ബ്രഷ്വിൻ ലീലയെ തൻ്റെ കുറ്റിരോമങ്ങളുള്ള കൈ കൊണ്ട് ഒരു വഴികാട്ടിയായി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവർ ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലെത്തി. അവിടെ ധാരാളം പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവയ്‌ക്കൊന്നും നിറമില്ലായിരുന്നു. എല്ലാം വെളുത്തതും മങ്ങിയതുമായിരുന്നു. പൂക്കൾ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.

“ഈ പൂന്തോട്ടത്തിൻ്റെ പേര് ‘മങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടം’ എന്നാണ്,” ബ്രഷ്വിൻ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെയുള്ള പൂക്കൾക്ക് അവയുടെ നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവയ്‌ക്ക് ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, പാടാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
“എന്താണതിന് കാരണം?” ലീലയുടെ മനസ്സിൽ സങ്കടം തോന്നി.
“ആളുകൾ ഭാവന ഉപയോഗിക്കാതെയായപ്പോൾ, ഓർമ്മകൾ മങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ, ഈ പൂക്കളുടെ നിറവും മാഞ്ഞുപോയി,” ബ്രഷ്വിൻ പറഞ്ഞു. “ഈ പൂന്തോട്ടത്തിലെ നിറങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ, ലീല?”

ലീലയ്ക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല. അവൾ പൂക്കളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഓരോ പൂവിനും ഓരോ കഥയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ ഓർമ്മയിലുള്ള എല്ലാ വർണ്ണങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു. ചുവപ്പ്, നീല, മഞ്ഞ, പച്ച…

അവൾ അവളുടെ വരയ്ക്കാനുള്ള കഴിവ് ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. “എനിക്കൊരു പെൻസിൽ വേണം!” ലീല പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ബ്രഷ്വിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു വലിയ, തിളങ്ങുന്ന പെൻസിൽ നീന്തിയെത്തി. അത് പേനയായിരുന്നു. പേന തലകുലുക്കി ലീലയെ നോക്കി.
“എടുത്ത് വരയ്ക്കൂ, ലീല! നിൻ്റെ ഹൃദയത്തിലുള്ള നിറങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വരയ്ക്കൂ!” ബ്രഷ്വിൻ ആവേശം നൽകി.

ലീല ആദ്യം ഒരു പൂവിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അതൊരു റോസയായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിന് നിറമില്ലായിരുന്നു. ലീല കണ്ണടച്ച് അവളുടെ മനസ്സിൽ ചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കളെ ഓർത്തു. പ്രണയത്തിൻ്റെ, ധൈര്യത്തിൻ്റെ നിറം. അവൾ പേന കൊണ്ട് ആ റോസാപ്പൂവിൻ്റെ ഇതളുകളിൽ പതിയെ വരച്ചു. പേനയുടെ അഗ്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത ചുവപ്പ് നിറം ആ പൂവിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പരന്നു. വെളുത്ത റോസാപ്പൂവ് മെല്ലെ തിളങ്ങുന്ന ചുവപ്പായി മാറി!

പൂവ് ചിരിച്ചു! ആദ്യമായി അത് ഉണർന്ന് തലയുയർത്തി. അതിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത സംഗീതം ഒഴുകിപ്പരന്നു.
ബ്രഷ്വിനും പേനയും കൈയ്യടിച്ചു. “നീ അത് ചെയ്തു, ലീല!”
ലീലയ്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് വെറും നിറം കൊടുക്കലല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹവും ഓർമ്മകളും ഭാവനയും നൽകലാണ്.

അവൾ അടുത്ത പൂവിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അതൊരു നീല നിറമുള്ള വാട്ടർ ലില്ലിയായിരുന്നു, പക്ഷെ നിറം മങ്ങിയിരുന്നു. ലീല കണ്ണടച്ച് ശാന്തമായ പുഴകളെയും ആകാശത്തെയും ഓർത്തു. അവൾ പേന കൊണ്ട് വരച്ചപ്പോൾ, നീല നിറം ആ പൂവിലേക്ക് ഒഴുകി, പൂവ് മെല്ലെ ഉണർന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ, ഓരോ പൂവിനും ലീല നിറം കൊടുത്തു. സൂര്യകാന്തിക്ക് സ്വർണ്ണ മഞ്ഞ നിറം നൽകി, ലാവെൻഡറിന് ഇളം വയലറ്റ് നൽകി. അവളുടെ ഭാവനയിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തിയ നിറങ്ങൾ പൂന്തോട്ടം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു. മങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടം ഇപ്പോൾ വർണ്ണാഭമായി, സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു. പൂക്കൾ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി, പാടാൻ തുടങ്ങി. പൂന്തോട്ടം നിറയെ മനോഹരമായ സംഗീതം നിറഞ്ഞു.

അപ്പോൾ, ആകാശത്തിലെ പാൽക്കുടം ഒരു മഴവില്ലായി മാറി. അതിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ നിറങ്ങൾ താഴേക്ക് പതിച്ചു. ആ നിറങ്ങൾ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളുമായി കലർന്നു, അവയെ കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതാക്കി.

“നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു, ലീല!” പൂക്കൾ ഒന്നടങ്കം പറഞ്ഞു.
“എങ്ങനെയാണ് നിനക്ക് ഇതെല്ലാം അറിയാവുന്നത്?” ബ്രഷ്വിൻ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ എൻ്റെ ഹൃദയം കൊണ്ട് കണ്ടു,” ലീല പറഞ്ഞു. “ഓരോ നിറത്തിനും അതിൻ്റേതായ കഥയുണ്ട്. ആ കഥകൾ കേട്ട് ഞാൻ വരച്ചു.”

അവൾക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. തൻ്റെ സാധാരണ ലോകത്തിൽ തനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല എന്ന് കരുതിയ ലീല, ഇവിടെ ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങൾ ചെയ്തു.
“നിൻ്റെ ഭാവനയാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക ശക്തി,” ബ്രഷ്വിൻ പറഞ്ഞു. “അത് ഉപയോഗിച്ച് നിനക്ക് ഏത് ലോകത്തെയും മനോഹരമാക്കാൻ കഴിയും.”

മെല്ലെ, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ആകാശത്തിലെ മഴവില്ല് മാഞ്ഞുപോയി. പൂക്കളുടെ ചിരി നേർത്തു. ലീല അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. അവളുടെ ജനൽ ഒരു സാധാരണ ജനലായി മാറി. അവളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പെയിന്റ് ബ്രഷ് സാധാരണ ബ്രഷായി മാറി.

ലീല കിടക്കയിൽ കണ്ണടച്ചു. അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നോ? അതോ അതൊരു യഥാർത്ഥ യാത്രയായിരുന്നോ?
അവൾ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ, അവളുടെ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പുതിയ റോസാപ്പൂവിൻ്റെ ചിത്രം കണ്ടു. അത് അവൾ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ചിത്രം തിളക്കമുള്ള ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ, സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ സാധാരണ ലോകത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നപ്പോഴും, അവളുടെ ഭാവന അവളുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ മനോഹരമായി തോന്നി. പഴയ മൺകലത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞിക്കിളി പാറിപ്പോകുന്നത് അവൾ കണ്ടില്ല, പക്ഷേ അവൾക്ക് അതിൻ്റെ പാട്ട് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവളുടെ പെൻസിലുകൾക്ക് അവരുടേതായ ചെറിയ കഥകൾ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.

ലീല ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് ചുരുണ്ടു. അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ സമയമായിരുന്നു.
ഇനിമുതൽ, ലീലയ്ക്ക് തൻ്റെ ലോകം സാധാരണമാണെന്ന് തോന്നിയില്ല. കാരണം, അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, ഓരോ കാര്യത്തിലും ഒരു അത്ഭുതം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്താൻ വേണ്ടത് ഒരു നല്ല മനസ്സും, അല്പം ഭാവനയും, പിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹവുമാണ്.

നല്ലൊരു രാത്രിയുറക്കം!

***

**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാന്ത്രിക ശക്തി. അത് ഉപയോഗിച്ച് നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കാനും, അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങളെ അതിശയകരമാക്കാനും കഴിയും. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും സൗന്ദര്യവും അത്ഭുതവും കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുക.