സർറിയലിസം കഥാ ആശയം 21
ഒരു സാധാരണ മെയ് മാസത്തിലെ ഒരു പ്രഭാതം. മായ, പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി, തന്റെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു. അവൾക്ക് നിറങ്ങളോട് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഒരു മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുസ്തകമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പേജിലും പൂക്കളും പൂമ്പാറ്റകളും തത്തകളും നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവൾ എല്ലാ ദിവസവും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ആ പുസ്തകം വായിക്കും.
എന്നാൽ ഇന്ന് രാവിലെ, മായ പുസ്തകമെടുത്തപ്പോൾ എന്തോ ഒരു മാറ്റം തോന്നി. സാധാരണ തിളക്കമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മങ്ങിയ ചാരനിറത്തിൽ കാണപ്പെട്ടു. ചുവന്ന റോസാപ്പൂക്കൾക്ക് നിറമില്ല, നീല പൂമ്പാറ്റകൾക്ക് ജീവനില്ല. “ഇതെന്താ?” അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവൾ തന്റെ കളർ പെൻസിലുകൾ എടുത്ത് ഒരു പൂവിന് നിറം കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു നിറവും അതിൽ പറ്റിയില്ല. പുസ്തകം പഴയതുപോലെ നിറംമങ്ങിത്തന്നെ നിന്നു.
അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ പൂന്തോട്ടവും നിറംകെട്ടതായി തോന്നി. പച്ചപ്പുല്ലിന് മങ്ങൽ, ചുവന്ന ചെമ്പരത്തികൾക്ക് പോലും നിറമില്ല. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു പഴയ കറുപ്പും വെളുപ്പും ചിത്രമായി മാറിയപോലെ. അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നേരിയൊരു സങ്കടം തോന്നി. ഈ നിറങ്ങൾ എവിടെ പോയി?
മായ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവളുടെ കാലുകൾക്ക് താഴെ പുല്ല്, സാധാരണപോലെ മൃദുവായിരുന്നില്ല, ഒരുതരം പഞ്ഞിപോലെയായിരുന്നു. അവൾ ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. പൂന്തോട്ടത്തിലെ സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കൾ അവളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. ഒരു സൂര്യകാന്തി പതിയെ തലയാട്ടി അവളെ വഴി കാണിക്കുന്നതുപോലെ. “ഇതെന്തൊരു അത്ഭുതം!” മായ ചിന്തിച്ചു.
അവൾ സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കൾ കാണിച്ച വഴിയിലൂടെ നടന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കൊച്ചുവെളുത്ത അണ്ണാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന്റെ വാൽ ഒരുതരം മിനുസമുള്ള ചായം പൂശിയതുപോലെയായിരുന്നു. അണ്ണാൻ സംസാരിച്ചു, “ഹായ് മായാ! നീയാണോ ഈ വഴിയുള്ള നിറങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നത്?”
“നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ എന്റെ പേര് അറിയാം? അണ്ണാൻ സംസാരിക്കുമോ?” മായ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ചിഞ്ചു! എനിക്ക് കുറച്ചുകാര്യങ്ങൾ അറിയാം. ഈ ലോകത്തിലെ നിറങ്ങൾ എല്ലാം പതിയെ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വർണ്ണക്കടൽ വറ്റിപ്പോകുന്നു,” ചിഞ്ചു പറഞ്ഞു. അതിന്റെ വാൽ വായുവിൽ ചില മാന്ത്രിക ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു.
“വർണ്ണക്കടലോ? അതെന്താ?” മായ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“വർണ്ണക്കടലാണ് എല്ലാ നിറങ്ങളുടെയും ഉറവിടം. അതിന് ശക്തി നൽകുന്നത് കൽപ്പനാ നദിയാണ്. കൽപ്പനാ നദിക്ക് ശക്തി ലഭിക്കുന്നത് സ്വപ്നപ്പുസ്തകത്തിൽ നിന്നാണ്,” ചിഞ്ചു വിശദീകരിച്ചു.
ചിഞ്ചു മായയെ ഒരു മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ മരഗേറ്റ്. ഇന്നലെ അവിടെ അത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മായ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മേഘങ്ങൾ പലതരം മൃഗങ്ങളുടെ ആകൃതിയിൽ തലകീഴായി ഒഴുകിനടക്കുന്നു. മരങ്ങൾക്ക് ഇലകൾക്ക് പകരം തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ തരികളാണ്.
അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഒരു പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തി. അതാണ് കൽപ്പനാ നദി. സാധാരണയായി നിറങ്ങൾ swirling flow ചെയ്യുന്ന ആ പുഴ ഇപ്പോൾ നേരിയൊഴുക്കിൽ, മങ്ങിയ വെള്ളമായി ഒഴുകുന്നു. നദിയുടെ അടുത്തായി ഒരു വലിയ പുസ്തകം കിടക്കുന്നു. അതിന്റെ പേജുകൾ ശൂന്യമാണ്.
“ഇതാണ് സ്വപ്നപ്പുസ്തകം,” ചിഞ്ചു പറഞ്ഞു. “ഉപയോഗിക്കാത്ത സ്വപ്നങ്ങളെയും ഭാവനകളെയും ശേഖരിക്കുന്ന പുസ്തകമാണിത്. ഇതിന്റെ പേജുകൾ നിറയെ വർണ്ണാഭമായ കഥകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കണം. പക്ഷേ ഇത് ശൂന്യമാണ്. ആളുകൾ സ്വപ്നം കാണുന്നതും ഭാവന ചെയ്യുന്നതും നിർത്തിയതുകൊണ്ടാണ് നദി ദുർബലമായത്.”
“അപ്പോൾ ഇതിനെ എങ്ങനെ വീണ്ടും നിറയ്ക്കും?” മായ ചോദിച്ചു.
ചിഞ്ചുവിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങളും കഥകളുമുണ്ട്. അത് ഈ പുസ്തകത്തിലേക്ക് പകരുക!”
മായ തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കഥകൾ ഓർത്തു. അവൾ ചിഞ്ചുവിനെ നോക്കി. “എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?”
“തീർച്ചയായും!” ചിഞ്ചു തലയാട്ടി.
മായ കണ്ണുകളടച്ചു. അവൾ തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്വപ്നം ഓർമ്മിച്ചു. ഒരു മഴവില്ലിലൂടെ ഒരു തൂവലിൽ പറന്നുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സ്വപ്നം. അവൾ അത് പതിയെ ചിഞ്ചുവിനോട് പറയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ വാക്കുകൾ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ നേരിയ നിറങ്ങൾ പുസ്തകത്തിന്റെ ശൂന്യമായ പേജുകളിലേക്ക് ഒഴുകി. പുസ്തകം ചെറുതായി തിളങ്ങി. കൽപ്പനാ നദി അൽപ്പം വേഗത്തിൽ, നേരിയ നിറങ്ങളോടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
“കൊള്ളാം! തുടർന്ന് പറയു!” ചിഞ്ചു അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
മായ തന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുസ്തകത്തിലെ കഥകളും, താൻ കണ്ടിട്ടുള്ള ഭംഗിയുള്ള ചിത്രങ്ങളും, പുതിയതായി മനസ്സിൽ തോന്നിയ കാര്യങ്ങളും ഓരോന്നായി പറയാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ കഥ പറയുമ്പോഴും സ്വപ്നപ്പുസ്തകം കൂടുതൽ നിറഞ്ഞു. നദിക്ക് കൂടുതൽ നിറവും ശക്തിയും ലഭിച്ചു. സമയം കടന്നുപോയി.
ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ചിറകുകളുള്ള ചില കൊച്ചുജീവികളും, സമയം കാണിക്കുന്ന ക്ലോക്ക് ചിറകുകളുള്ള പൂമ്പാറ്റകളും, ഒഴുകിനടക്കുന്ന കുഞ്ഞു വീടുകളും അവിടെയെത്തി. മായയുടെ കഥകൾ കേട്ട് അവരും അവരുടെ ചെറിയ ഭാവനകൾ സ്വപ്നപ്പുസ്തകത്തിലേക്ക് പകരാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാവരും ഒത്തുചേർന്ന് പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ കൽപ്പനാ നദി നിറങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
കൽപ്പനാ നദി വർണ്ണശബളമായ ഒരു നദിയായി മാറി. സ്വപ്നപ്പുസ്തകം കഥകൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് തിളങ്ങി. വർണ്ണക്കടൽ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു, അതിന്റെ തിളക്കം മായയുടെ ലോകത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചു.
മായ ചിഞ്ചുവിനും കൂട്ടുകാർക്കും നന്ദി പറഞ്ഞ് ഗേറ്റ് കടന്ന് തിരികെ നടന്നു. ഗേറ്റ് ഇപ്പോൾ അവളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു സാധാരണ മരക്കമാനമായി മാറിയിരുന്നു. അവളുടെ പൂന്തോട്ടം മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വർണ്ണാഭമായി തിളങ്ങി. അവളുടെ മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടം എന്ന പുസ്തകത്തിലെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ വെച്ചതുപോലെ. അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പുസ്തകം നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി: നിറങ്ങളും ഭംഗിയുമെല്ലാം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് ലോകത്തിന് നിറം നൽകുന്നത്. സ്വപ്നം കാണുന്നത് നിർത്തരുത്, കഥകൾ പറയുന്നതും ഭാവന ചെയ്യുന്നതും നിർത്തരുത്. നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ഭാവനകൾക്കും ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കാൻ കഴിയും.
**ഗുണപാഠം:** നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. നമ്മൾ സ്വപ്നം കാണുകയും കഥകൾ പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്കും ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിനും സൗന്ദര്യവും സന്തോഷവും നൽകാൻ കഴിയും.
