നീലക്കല്ലും മാന്ത്രിക ലോകവും

തീർച്ചയായും! കുട്ടികൾക്കായി, “അതിവാസ്തവികതയുടെ കഥ 19” എന്ന തലക്കെട്ടിൽ ഒരു മനോഹരമായ കഥ ഇതാ:

**അതിവാസ്തവികതയുടെ കഥ 19**

ഒരു മനോഹരമായ സായാഹ്നത്തിൽ, സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് ചെരിഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ, മായയും രോഹനും അവരുടെ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ മാമ്പഴത്തോപ്പിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരിയായ മായക്ക് പുസ്തകങ്ങളും കഥകളും ആയിരുന്നു കൂട്ടുകാർ. രോഹൻ, മായയുടെ അതേ പ്രായക്കാരൻ, എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു സാഹസികനും. അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ പിന്നെ തോടും പാടവും കുന്നും എല്ലാം അവർക്ക് കളിക്കാനുള്ള സ്ഥലങ്ങളാണ്.

അന്ന് അവർ പതിവില്ലാത്ത ഒരു വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ഒരുപാട് കാലമായി ആരും പോകാത്ത ഒരു പഴയ കിണറിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ആ വഴി. കിണറിന് ചുറ്റും കാടുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പഴയ കിണറിനെക്കുറിച്ച് പല കഥകളും അവർ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആരും അങ്ങോട്ട് പോകാറില്ല. പക്ഷേ, രോഹന് കൗതുകം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “മായേ, നമുക്ക് ആ കിണറിന്റെ അടുത്തുപോയി നോക്കിയാലോ? ഒരു പക്ഷേ എന്തെങ്കിലും നിധി അവിടെ കാണുമായിരിക്കും!” രോഹൻ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ രോഹൻ, അങ്ങോട്ട് പോകാൻ അമ്മ സമ്മതിക്കില്ല. അവിടെ പാമ്പുകളുണ്ടാകുമെന്ന് അമ്മ പറയാറുണ്ട്,” മായക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.

“പേടിക്കാതെ മായേ, ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ? നമുക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കാം, അത്രയേ ഉള്ളൂ,” രോഹൻ മായയെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി.

അങ്ങനെ രോഹന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവർ മെല്ലെ ആ കിണറിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. കാടുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കിണറിന്റെ അരികിൽ, പായൽ പിടിച്ച ഒരു കല്ലിനിടയിൽ, എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നത് മായ കണ്ടു. ഒരു ചെറിയ കല്ലായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ സാധാരണ കല്ലുപോലായിരുന്നില്ല. അതിന് ഒരുതരം ഇളം നീല നിറമായിരുന്നു. അതിൽനിന്നും നേരിയ ഒരു വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അയ്യോ രോഹൻ, നോക്കിയേ ഇത്!” മായ ആ കല്ലെടുത്ത് കയ്യിൽവെച്ചു. അത് തണുത്തിരുന്നു, ഒരുതരം മൃദുവായ സ്പർശം. മായയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ആ കല്ലിൽ നിന്നും ഒരു നേരിയ പ്രകാശം ചുറ്റും പരന്നു. അപ്പോഴാണ് അവർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അവരുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന് എന്തോ ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചതുപോലെ. കിണറിനടുത്തുള്ള മരച്ചില്ലകളിൽ, സാധാരണ ഇലകൾക്ക് പകരം, ചെറിയ കണ്ണാടി കഷണങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഇലകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കാറ്റടിച്ചപ്പോൾ അവ ‘ടീം… ടീം…’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. മായയും രോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

“ഇത് എന്താ മായേ? മരങ്ങളിലെ ഇലകൾക്ക് എന്താ പറ്റിയത്?” രോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എനിക്കറിയില്ല രോഹൻ. ഈ കല്ല് എടുത്തപ്പോൾ മുതലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്,” മായ കല്ല് കയ്യിൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. കല്ലിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം അപ്പോൾ അല്പം കൂടി തിളങ്ങി.

അവർ കിണറിന്റെ അടുത്തുനിന്നും തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. മായ കല്ല് കയ്യിൽ വെച്ചുതന്നെയായിരുന്നു. അവർ നടന്നുനീങ്ങിയപ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകൾ പതിയെ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വഴിയരികിലെ പൂക്കളിൽ സാധാരണ ഇതളുകൾക്ക് പകരം, ചെറിയ മണികളാണ് വിരിഞ്ഞുനിന്നത്. കാറ്റടിച്ചപ്പോൾ അവ നേരിയ താളത്തിൽ ‘കിലുങ്ങു…കിലുങ്ങു…’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.

ഒരു പൂച്ച അവരുടെ മുന്നിലൂടെ ഓടിപ്പോയി. സാധാരണ പൂച്ചയുടെ കരച്ചിൽ ‘മ്യാവൂ’ എന്നാണല്ലോ. പക്ഷേ ഈ പൂച്ച കരഞ്ഞപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറയെ ചെറിയ വർണ്ണപ്പൊട്ടുകൾ പറന്നുയർന്നു. അത് അവർക്ക് ചിരി വന്നു. “നമ്മൾ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്ത് എത്തിയോ മായേ?” രോഹൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“തോന്നുന്നു രോഹൻ. ഈ കല്ലിന് എന്തോ ശക്തിയുണ്ട്,” മായ പറഞ്ഞു.

അവർ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവരുടെ കാൽക്കീഴിലെ കല്ലുകൾക്ക് പോലും മാറ്റം വന്നു. നടപ്പാതയിലെ സാധാരണ ചരൽക്കല്ലുകൾ, മൃദലമായ മാർഷ്മെല്ലോ കഷണങ്ങളായി മാറി. ചവിട്ടുമ്പോൾ അത് പൊങ്ങിച്ചാടി. നടക്കുന്നത് ഒരു തരം രസകരമായ അനുഭവമായി മാറി.

“അയ്യോ, സമയം ഒരുപാടായി രോഹൻ. നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകണം,” മായ പറഞ്ഞു. “ഇത് ശരിക്കും രസകരമാണെങ്കിലും, വീട്ടിലെത്താൻ വൈകിയാൽ അമ്മ വഴക്ക് പറയും.”

അവർക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരു ചെറിയ പുഴ കടക്കണം. സാധാരണയായി ആ പുഴയിൽ ശുദ്ധമായ വെള്ളം ഒഴുകാറുണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്ന് പുഴയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മായയും രോഹനും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. പുഴയിൽ വെള്ളത്തിന് പകരം, പാൽ പോലെ വെളുത്തതും തേൻ പോലെ മഞ്ഞനിറമുള്ളതുമായ ഒരു ദ്രാവകം ഒഴുകുന്നു! അതിൽ ചെറിയ വർണ്ണ ചിത്രശലഭങ്ങൾ പറന്നു നടക്കുന്നുണ്ട്.

“ഇതിലെങ്ങനെ കടന്നുപോകും രോഹൻ?” മായയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു വിഷമം.
“പേടിക്കാതെ മായേ. നമ്മൾ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തണം,” രോഹൻ പറഞ്ഞു.
അവർ ആ കല്ല് കയ്യിൽ വെച്ച് ചിന്തിച്ചു. “ഈ കല്ലിന് നമ്മുടെ ചിന്തകളുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ?” മായ ചോദിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ ഉണ്ടാവാം. നമ്മൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ഭംഗിയാകുന്നില്ലേ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.
“അതേ, ശരിയാണ്! നമ്മൾ പേടിച്ചപ്പോൾ ഇലകൾ കണ്ണാടിയായി, നമ്മൾ ചിരിച്ചപ്പോൾ പൂച്ച വർണ്ണപ്പൊട്ടുകൾ പറത്തി,” മായ ഓർമ്മിച്ചു.

അവർ പുഴയുടെ അടുത്തുള്ള ഒരു പാലം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. പക്ഷേ പാലം അവർക്ക് മുന്നിൽ പതിയെ വളഞ്ഞ് പുഴയിലെ ഒരു വലിയ ചിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. പുഴയിലെ പാൽ-തേൻ ഒഴുക്കിൽ ആകാശത്തിന്റെ ചിത്രം പതിഞ്ഞിരുന്നു, അതിൽ അവരുടെ വീടിന്റെ ചിത്രം ഒരു മേഘം പോലെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു.

“ഹേയ്, നോക്കിയേ! നമ്മുടെ വീടിന്റെ ചിത്രം ആ മേഘത്തിലുണ്ട്!” മായ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതെ! ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് ആ മേഘത്തിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞാലോ?” രോഹൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചിന്തിച്ചാൽ നടക്കും,” മായ പറഞ്ഞു.

അവർ ഇരുവരും ചേർന്ന് ആ കല്ല് കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവർ കണ്ണടച്ച് പുഴയിലെ മേഘത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നതായി മനസ്സിൽ കണ്ടു. അവർ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, പുഴയിലെ പാൽ-തേൻ ദ്രാവകം പതിയെ കട്ടിയാവാൻ തുടങ്ങി. അത് ഒരു മൃദുവായ പാതയായി മാറി. ആ മേഘം അവരുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ പോലെ വലുതായി.

“നമുക്ക് നടക്കാം!” രോഹൻ പറഞ്ഞു.
അവർ ആ വർണ്ണാഭമായ പാതയിലൂടെ നടന്നു. അവരുടെ കാലടികൾ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, ഓരോ ചുവടിലും ചെറിയ മധുരമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവർ വീടിന്റെ ചിത്രം പതിഞ്ഞ മേഘത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു മാന്ത്രിക വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെ അത് അവർക്കായി വഴിമാറി.

അവർ വേഗം ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു. അടുത്ത നിമിഷം, അവർ രോഹന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തി! സൂര്യൻ അപ്പോഴും പടിഞ്ഞാറ് ചെരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം സാധാരണ നിലയിലായിരിക്കുന്നു. പുഴയിൽ സാധാരണ വെള്ളം ഒഴുകുന്നു, മരങ്ങളിൽ സാധാരണ ഇലകൾ, പൂക്കൾക്ക് ഇതളുകൾ. കയ്യിലിരുന്ന കല്ലിന്റെ തിളക്കം നേരിയതായിരുന്നു.

“നമ്മൾ വീട്ടിലെത്തി!” മായ ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നമ്മുടെ മനസ്സും ഈ കല്ലും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിച്ചതെന്ന് തോന്നുന്നു,” രോഹൻ പറഞ്ഞു.
“അതെ, നമ്മുടെ ഭാവനയും സന്തോഷവും ചേർന്ന് ഈ ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കി മാറ്റാൻ സഹായിച്ചു,” മായ സമ്മതിച്ചു.

അവർ ആ കല്ലിനെ ഒരു ചെറിയ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് രോഹന്റെ പുസ്തക അലമാരയിൽ ഭദ്രമായി വെച്ചു. ആ കല്ല് അവരുടെ ഒരു രഹസ്യമായി മാറി. അവർ പിന്നീട് ഒരുപാട് തവണ ആ കല്ലെടുത്ത് അവരുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ആകാശത്ത് മിഠായി മേഘങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ചിലപ്പോൾ അവർ നടക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയിലെ പുല്ലുകൾ മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളായി. ഓരോ തവണയും അവർ മനസ്സിലാക്കിയത്, അവരുടെ ഭാവനയും, നന്മയും, ഒരുമിച്ചുള്ള ചിന്തകളും എത്രത്തോളം ശക്തമാണെന്നാണ്.

**നീതി:** നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല. ഒരുമയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും കാര്യങ്ങളെ സമീപിച്ചാൽ, എത്ര വിചിത്രമായ സാഹചര്യങ്ങളെയും നമുക്ക് മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയും. ലോകം നമ്മൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്, ആ അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ തുറന്ന മനസ്സും ശുദ്ധമായ ഹൃദയവും മാത്രം മതി.