മായയുടെ സ്വപ്ന ലോകം

സർറിയലിസം കഥ ആശയം 18

മായാ ഒരു സാധാരണ കുട്ടിയായിരുന്നില്ല, എന്നാലും അവൾ ജീവിച്ചിരുന്നത് തികച്ചും സാധാരണമായ ഒരു നഗരത്തിലായിരുന്നു. അവളുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പലപ്പോഴും അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ക്യാൻവാസ് പോലെ തോന്നി. അവിടെ നിറങ്ങളും രൂപങ്ങളും അവൾക്ക് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരിയായ മായാക്ക് സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ആനകൾക്ക് ചിറകുകളുണ്ടായിരുന്നു, മരങ്ങൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു, നദികൾക്ക് പാട്ട് പാടാൻ അറിയാമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ അവൾ ഉറക്കമുണർന്നത് ഒരു പ്രത്യേകതരം ചിരിയോടെയാണ്. തലേദിവസം രാത്രി അവൾ കണ്ട സ്വപ്നം വളരെ വിചിത്രമായിരുന്നു. മിഠായി നിറങ്ങളുള്ള മഴ പെയ്യുന്നതും, ചിത്രശലഭങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതും, സമയത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ക്ലോക്ക് മനുഷ്യനും ആ സ്വപ്നത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മായാക്ക് തോന്നി, അവളുടെ മുറിയിലെ ചുമരുകൾ പതിവിലും കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്ന പോലെ. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അയൽപക്കത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങൾ പതിവില്ലാതെ കുലുങ്ങുന്നു. അത് കാറ്റുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു നേർത്ത താളത്തിൽ അവ മന്ത്രിക്കുന്ന പോലെ മായാക്ക് തോന്നി.

സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ, അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായ റോഹനെ കണ്ടുമുട്ടി. റോഹൻ മായയെപ്പോലെ ഒരു സ്വപ്നക്കാരനായിരുന്നില്ല. അവൻ കാര്യങ്ങളെല്ലാം യുക്തിപരമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. “ഹേയ് മായാ, നീയെന്താ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നോ?” റോഹൻ ചോദിച്ചു.
“അതേ റോഹൻ! എനിക്കൊരു തോന്നൽ, ഇന്നത്തെ ദിവസം വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും,” മായായുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
“എന്താ ഒരു പ്രത്യേകത?” റോഹൻ പുരികം ഉയർത്തി.
“നോക്ക്, ആ മരങ്ങൾ പാട്ട് പാടുന്നില്ലേ?” മായാ അടുത്തുള്ള മാവിലേക്ക് ചൂണ്ടി. മാവ് പതിയെ ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ റോഹന് ഒരു പാട്ടും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“മായാ, അത് കാറ്റായിരിക്കും,” റോഹൻ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ മായാക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അവൾക്ക് നേർത്ത ഒരു സംഗീതം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പാട്ടുപോലെ.

അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, മായായും റോഹനും ഒരു പാലത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു. ആ പാലത്തിനടിയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നദി, സാധാരണയായി തെളിഞ്ഞ വെള്ളമായിരുന്നില്ല. പകരം, കടുംചുവപ്പ്, ഓറഞ്ച്, നീല, പച്ച തുടങ്ങിയ നിറങ്ങൾ ചേർന്ന് ഒഴുകുന്ന ഒരു അത്ഭുത നദിയായിരുന്നു അത്. നദിയിലെ നിറങ്ങൾ പരസ്പരം കലർന്ന് ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രം വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇതെന്താ?” റോഹൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “നദിക്ക് നിറങ്ങൾ വന്നല്ലോ! വെള്ളം എവിടെ?”
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, ഇന്നത്തെ ദിവസം വ്യത്യസ്തമാണെന്ന്,” മായായുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഇത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി തോന്നി.
അവർ പാലത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി നദിക്കരയിലേക്ക് നടന്നു. നദിയിലെ ഓരോ നിറത്തിനും അതിൻ്റേതായ താളമുണ്ടായിരുന്നു. നീല നിറം ശാന്തമായി ഒഴുകുമ്പോൾ, ചുവപ്പ് കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ തുള്ളിച്ചാടി. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അവർക്ക് ഒരു കാഴ്ച കൂടി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. മേഘങ്ങൾ ആകാശത്ത് വെറുതെ ഒഴുകി നടക്കുകയായിരുന്നില്ല. അവ ഓരോ നിമിഷവും രൂപം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അതൊരു പൂച്ചയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ചു, അടുത്ത നിമിഷം അതൊരു വലിയ ആനയായി മാറി, പിന്നെ അതൊരു ചെറിയ മനുഷ്യനെപ്പോലെ കൈകൾ വീശി അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“അവർക്ക് നമ്മളോട് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാകുമോ?” മായാ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“അത്ഭുതം!” റോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ ഇങ്ങനെയൊരു കാഴ്ച കണ്ടിട്ടില്ല.

അപ്പോഴാണ് അവർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. നദിക്കരയിലെ ഒരു ചെറിയ കല്ല്, സാധാരണ കല്ല് പോലെ തോന്നിച്ചെങ്കിലും, അതിന് ഒരു ചെറിയ നിഴൽ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സാധാരണയായി എല്ലാ വസ്തുക്കൾക്കും അതിൻ്റേതായ വലിയ നിഴൽ ഉണ്ടാകുമല്ലോ. ഈ നിഴൽ കല്ലിൽ നിന്ന് അൽപ്പം അകന്ന്, വിഷണ്ണനായി തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അതിന് കറുപ്പ് നിറം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു മങ്ങിയ ചാരനിറമായിരുന്നു. അതിന് ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കൾക്ക് പോലും നിറം കുറഞ്ഞതായി മായാക്ക് തോന്നി.
“ഈ നിഴലിന് എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്,” മായാ പതിയെ പറഞ്ഞു. “ഇത് സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
നിഴൽ പതിയെ തലയുയർത്തി അവരെ നോക്കി. അതിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് തിളക്കം കുറവായിരുന്നു. അത് ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു, അപ്പോൾ അതിനു ചുറ്റുമുള്ള പുല്ലുകൾക്ക് പോലും മഞ്ഞളിപ്പ് ബാധിച്ചു.
“ഇതിന് നമ്മളോട് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു,” റോഹൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആദ്യത്തെ സംശയങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോൾ മാറിയിരുന്നു.
നിഴൽ പതിയെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു വിറയലോടെ അത് മായായുടെ ഷൂവിനരികിൽ നിന്നു. അത് എന്തോ തേടുകയാണെന്ന് മായാക്ക് തോന്നി.
“നീ എവിടെ നിന്നാ വരുന്നത്?” മായാ പതിയെ ചോദിച്ചു.
നിഴൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, അത് ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അതിന്റെ കൈവിരലുകൾ മെല്ലെ നീങ്ങിയപ്പോൾ, നദിയിലെ നിറങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ ക്രമീകരിച്ചു. ചുവപ്പ് നിറം മുൻപിലും നീല നിറം അതിനു പിന്നിലുമായി ഒഴുകി.
“നദിയിലെ നിറങ്ങൾ നമ്മളോട് വഴി പറയുന്നു!” റോഹൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“നമ്മൾ ഈ നിഴലിനെ സഹായിക്കണം,” മായാ നിശ്ചയിച്ചു. “എനിക്കറിയാം, ഇതിന് അതിന്റെ കൂട്ടുകാരെ നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്.”
അവർ നിഴലിന് പിന്നാലെ നടന്നു. ആ വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, വീടുകൾക്ക് പോലും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചു. സാധാരണ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള വീടുകൾക്ക് ഒരു വശത്ത് ഒരു തവളയുടെ ആകൃതിയും മറു വശത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ ആകൃതിയും വന്നു. വീടുകളുടെ വാതിലുകൾ മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളിൽ തിളങ്ങി. മരങ്ങൾ പാട്ട് പാടി അവർക്ക് ദിശ കാണിച്ചു. ചില മരങ്ങൾ കിഴക്കോട്ടും ചിലത് പടിഞ്ഞാറോട്ടും ചാഞ്ഞു.
“നമ്മൾ പാട്ട് കേട്ട് പോകണം,” മായാ പറഞ്ഞു. “ഏത് ദിശയിലേക്കാണോ മരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ പാടുന്നത്, അങ്ങോട്ടായിരിക്കും നമ്മുടെ വഴി.”
അങ്ങനെ, നദിയിലെ നിറങ്ങളും മരങ്ങളുടെ പാട്ടും കേട്ട് മായായും റോഹനും മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയുടെ ഓരോ തിരിവിലും ഓരോ പുതിയ കാഴ്ചകൾ അവരെ കാത്തിരുന്നു. ഒരു വലിയ പശുവിന് ചിറകുകൾ മുളച്ചു, അത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പറന്നുപോയി. ഒരു പൂച്ച അതിന്റെ വാലിൽ പത്രം വായിച്ച് നടന്നു നീങ്ങി. ഈ ലോകം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ സ്വപ്നലോകമായി മാറിയിരുന്നു.
നിഴൽ ഇപ്പോഴും അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു, അതിന്റെ നിറം ഇടയ്ക്കിടെ കൂടുതൽ മങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മായാക്ക് മനസ്സിലായി, അതിനെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അതിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിക്കണം. റോഹൻ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. “മായാ, നോക്ക്, ഈ നിഴൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ നദിയിലെ ചുവപ്പ് നിറം കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നു.”
മായാ അവന്റെ നിരീക്ഷണം ശ്രദ്ധിച്ചു. “അത് ഒരു സൂചനയായിരിക്കാം, റോഹൻ.”
അവർ ഒരു വലിയ പുൽമേട്ടിൽ എത്തി. അവിടെ പുല്ലിന് ഒരു നീല നിറമായിരുന്നു. പുൽമേടിന്റെ നടുവിൽ ഒരു വലിയ പാറ. ആ പാറയിൽ നിറയെ ചെറിയ, തിളക്കമുള്ള നിഴലുകൾ ഓടിച്ചാടി കളിക്കുന്നു. മായാക്കും റോഹനും മനസ്സിലായി, അതാണ് നിഴലുകളുടെ ഉദ്യാനം! ‘ഷാഡോ ഗാർഡൻ’.
അവരുടെ കൂടെ വന്ന മങ്ങിയ നിഴൽ, ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി. അതിന്റെ ശരീരം പതിയെ കറുപ്പ് നിറത്തിലേക്ക് മാറി, അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം വന്നു. അത് അതിവേഗം ഓടിച്ചാടി മറ്റ് നിഴലുകളോടൊപ്പം ചേർന്നു. അവരെല്ലാം കൂടി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ മായാക്ക് തോന്നി.
ആ നിഴലിനെ കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തെത്തിച്ചപ്പോൾ, മായാക്കും റോഹനും വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം പതിയെ പഴയപടിയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. നദിയിലെ നിറങ്ങൾ പതിയെ വെള്ളമാക്കി മാറി, മേഘങ്ങൾ സാധാരണ രൂപങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി, വീടുകൾ പഴയപോലെയായി. മരങ്ങൾ നിശബ്ദരായി.
“നമ്മൾ ഒരു വലിയ സാഹസിക യാത്രയിലായിരുന്നു!” റോഹൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതേ, റോഹൻ. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നമുക്ക് അറിയാത്ത പല രഹസ്യങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും,” മായാ ചിരിച്ചു.

അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. എല്ലാം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നെങ്കിലും, ആ ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിന്നു. മായായുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കൂടുതൽ മനോഹരമായി തോന്നി. റോഹൻ കാര്യങ്ങളെ യുക്തിപരമായി ചിന്തിച്ചപ്പോഴും, അവൻ മായായുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചെവികൊടുത്തു.

പാഠം: ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ സാധാരണയെന്ന് കരുതുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വലിയ അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും. നമ്മുടെ ഭാവനയെയും ആകാംഷയെയും അതിരുകളില്ലാതെ വിടുകയാണെങ്കിൽ, ലോകം നമുക്ക് മുന്നിൽ പുതിയ വാതിലുകൾ തുറന്നു തരും. കൂട്ടായ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയും പരസ്പര വിശ്വാസത്തിലൂടെയും ഏതൊരു വെല്ലുവിളിയെയും നമുക്ക് മറികടക്കാൻ സാധിക്കും.