ഒരു നിശബ്ദ ഗാനം

“സർറിയലിസം സ്റ്റോറി ഐഡിയ 17”

മായയും കിരണും വേനലവധിക്ക് മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, പറമ്പിലും പുഴയിലുമൊക്കെ കളിച്ചു നടക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരം അവർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിയുടെ വീട് ഒരു പഴയ തറവാടായിരുന്നു, നിറയെ രഹസ്യങ്ങളും പഴഞ്ചൻ സാധനങ്ങളും കഥകളും ഒളിപ്പിച്ച ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം പോലെ.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് കിരൺ ചിത്രപുസ്തകങ്ങൾ മറിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു. മായ ജനലിനടുത്തിരുന്ന് പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ് കിരൺ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചുമരിലെ വലിയ ക്ലോക്ക്. സാധാരണ അത് ‘ടിക്-ടോക്’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി സമയം പറയും. പക്ഷേ ഇന്ന്, അത് മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഒരുപോലെ ഓടാൻ തുടങ്ങി. അതിലെ അക്കങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി, പകരം ഓരോ മണിക്കൂറിലും ഓരോ പൂക്കൾ വിടർന്നു വരുന്നത് പോലെ! മായയെ വിളിച്ചപ്പോൾ, അവൾ വന്ന് കണ്ണ് തിരുമ്മി നോക്കി. “എന്താ കിരണേ, വെറുതെ പറയുന്നതാണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു. പക്ഷേ ക്ലോക്ക് അപ്പോഴും വർണ്ണാഭമായ പൂക്കൾ വിരിയിച്ച് സമയം മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഓടുകയായിരുന്നു.

“ഇത് മുത്തശ്ശി കാണില്ലേ?” മായക്ക് സംശയമായി. “അതല്ലേ രസം! ഒരു പക്ഷെ മുത്തശ്ശി ഇതൊക്കെ കണ്ടു മടുത്തുകാണും.” കിരൺ ചിരിച്ചു.

അവർ പുറത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ റോസാപ്പൂക്കളും ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളും മാത്രം കണ്ടിരുന്ന പൂന്തോട്ടം ഇന്ന് വേറെയൊരു രൂപത്തിലായിരുന്നു. പൂന്തോട്ടത്തിലേക്കുള്ള കൽപ്പടവുകൾക്ക് മൃദലമായ, തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ നിറം. ഓരോ ചുവടിലും അത് കാലുകൾക്കടിയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു.

“നോക്കൂ മായ, ഇവിടെ എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങളുണ്ട്,” കിരൺ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

പൂക്കൾക്ക് പുതിയ നിറങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. ഓരോ പൂവിനും ഒരു കുഞ്ഞുമണി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ അവ ഓരോന്നും ഓരോ നിറത്തിലുള്ള ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ചുവപ്പ് പൂക്കൾ മധുരമുള്ള ചിരിയും, നീലപ്പൂക്കൾ ശാന്തമായ താരാട്ടും, മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ കുസൃതി നിറഞ്ഞ പാട്ടും പാടി. അവർ ആ പൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു.

പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഒത്തനടുവിൽ ഒരു വലിയ മരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൻ്റെ ശിഖരങ്ങൾ സംഗീതത്തിൻ്റെ സ്വരങ്ങൾ എഴുതുന്ന കറുത്ത വരകൾ പോലെയായിരുന്നു. പക്ഷേ മരം നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. ഒരു ഇല പോലും അനങ്ങുന്നില്ല, ഒരു ശബ്ദവും അതിൽ നിന്ന് വരുന്നില്ല. “ഒരു മാന്ത്രിക മരം, പക്ഷേ പാടാൻ മറന്നുപോയതുപോലെ,” മായ പറഞ്ഞു.

അവർ ആ മരത്തിന് ചുറ്റും നടന്നു. അപ്പോഴാണ് അവർ ഒരു കുഞ്ഞൻ പൂന്തോട്ടക്കാരനെ കണ്ടത്. അവന്റെ താടി പച്ചപ്പുല്ല് കൊണ്ടും കുഞ്ഞുമിന്നാമിനുങ്ങുകൾ കൊണ്ടുമായിരുന്നു ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. അവൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നല്ല മരമാണ്, അല്ലേ? പക്ഷേ അതിന് അതിന്റെ പാട്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി,” അവൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം കാറ്റിന്റെ തലോടൽ പോലെ മൃദലമായിരുന്നു.

“നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയോ?” കിരൺ ചോദിച്ചു. “അതെ, ഒരുപാടു കാലമായി അത് നിശബ്ദമാണ്. അതിന്റെ പാട്ട് തിരിച്ചു കിട്ടണമെങ്കിൽ നിങ്ങൾ അത് കണ്ടെത്തണം. നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ ഭാവന ഉപയോഗിച്ച് കേൾക്കുക, നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പാടുക.” പൂന്തോട്ടക്കാരൻ പറഞ്ഞു.

മായയും കിരണും പരസ്പരം നോക്കി. ഇത് ഒരു രസകരമായ കളിയാണല്ലോ എന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

“നമ്മൾ എങ്ങനെയാ പാട്ട് കണ്ടുപിടിക്കുക?” മായ ചോദിച്ചു.

പൂന്തോട്ടക്കാരൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വർണ്ണശലഭത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അതിന്റെ ചിറകുകൾ നിറയെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു, സ്വപ്നങ്ങൾ പോലെ. “ആ ശലഭത്തോട് ചോദിക്കൂ. അത് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സൂചന തരും.”

ആ വർണ്ണശലഭം അവരെ നോക്കി പതുക്കെ ചിറകുകൾ വീശി. മായ പതുക്കെ അതിനടുത്ത് ചെന്നു. ശലഭം ചിറകുകൾ വീശിയപ്പോൾ, അതിന്റെ ചിറകുകളിൽ തെളിഞ്ഞ ചിത്രങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ അവർക്ക് തോന്നി. ആദ്യത്തെ ചിത്രം ഒരു പുഴയായിരുന്നു, പക്ഷേ സാധാരണ പുഴയായിരുന്നില്ല. അത് പല നിറങ്ങളിലുള്ള ഒഴുക്കുകൾ ആയിരുന്നു. ചുവപ്പ് നിറം സന്തോഷത്തോടെ ഒഴുകുന്നു, നീല നിറം ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു, മഞ്ഞ നിറം വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്നു.

“നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകൊണ്ട് കേൾക്കുക,” ശലഭം ചിറകുകൾകൊണ്ട് ഒരു ചിത്രത്തിലൂടെ അവരോട് പറഞ്ഞു. “ഒഴുക്കിൽ നിന്ന് ഒരു പാട്ട് പിടിക്കണം.”

അവർ ശലഭത്തെ പിന്തുടർന്ന് നടന്നു. കുറച്ചപ്പുറം അവർ ഒരു പുഴ കണ്ടു. അതായിരുന്നു ‘ശബ്ദ നദി.’ ശബ്ദങ്ങൾ വെള്ളം പോലെ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. ചില ശബ്ദങ്ങൾ വലിയ തിരമാലകൾ പോലെ ഉയർന്നു, ചിലത് കുഞ്ഞുമീനുകൾ പോലെ ചാടി മറിഞ്ഞു. അവർക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പാട്ടിന്റെ ഭാഗം.

“ഏത് പാട്ടാ നമ്മൾക്ക് വേണ്ടത്?” മായ ചോദിച്ചു.

“നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മരത്തിന്റെ പാട്ട്,” കിരൺ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

അവർ നദിയിലേക്ക് കൈയ്യിട്ടു. ഒരു സ്പർശനത്തിൽ, ഒരു കുഞ്ഞുമൃദലമായ ശബ്ദം അവരുടെ വിരലുകളിലൂടെ ഓടിപ്പോയി. കിരൺ ഒരു കല്ലെടുത്ത് നദിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഒരു വലിയ ശബ്ദം ആഞ്ഞുവീശി. മായ കണ്ണടച്ച് ആ ശബ്ദത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചു. “എനിക്കെന്തോ തോന്നുന്നു, കിരണേ,” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ആഹ്ലാദത്തോടെയുള്ള ഒരു പാട്ടാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”

അവൾ പതുക്കെ നദിയിലേക്ക് കൈയ്യിട്ട് ഒരു ചുവപ്പ് നിറമുള്ള ഒഴുക്കിനെ പിടിച്ചു. അതൊരു ചിരിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞുകിളിയുടെ കളകളാരവം പോലെ. അവർ ആ ശബ്ദത്തെ ഒരു കുപ്പിയുടെ അടപ്പിൽ പിടിച്ച് തങ്ങളുടെ കൈയ്യിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. വഴിയിൽ അവർ ഒരു മരത്തിൽ നിറയെ കായ്കൾ കണ്ടു. ഓരോ കായ്ക്കും ഓരോ വികാരത്തിന്റെ രുചിയായിരുന്നു. “ഇത് കണ്ടുപിടിത്തത്തിന്റെ മരമാണ്,” പൂന്തോട്ടക്കാരൻ അവിടെയെത്തി പറഞ്ഞു. “ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു കായ് എടുക്കൂ. അത് നിങ്ങളെ മറ്റൊരു സൂചനയിലേക്ക് നയിക്കും.”

മായ ഒരു മഞ്ഞക്കായ് പറിച്ചു. അത് കഴിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയ കുട്ടിക്കാലത്തിലെ ഒരു ഓർമ്മ വന്നു. മുത്തശ്ശി പാടിത്തന്ന ഒരു പാട്ടിന്റെ ഈണം. അതൊരു കളിയുടെ പാട്ടായിരുന്നു. കിരൺ ഒരു നീലക്കായ് പറിച്ചു. അത് കഴിച്ചപ്പോൾ അവനൊരു ശാന്തമായ അനുഭവം ഉണ്ടായി. ഒരു നദിയുടെ ഒഴുക്കിന്റെ താളം.

“ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ അനുഭവമാണല്ലോ!” കിരൺ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“നമ്മൾക്ക് ഈ ഓർമ്മകളും ശബ്ദങ്ങളും ഒരുമിപ്പിക്കണം,” മായ പറഞ്ഞു. “മുത്തശ്ശി പാടിത്തന്ന പാട്ടിലെ വരികൾ, ഈ നദിയിലെ കളകളാരവം…”

അവർ വലിയ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ നടന്നു. മായയുടെ കൈയ്യിലുള്ള ചിരിയുടെ ശബ്ദം അവർ മരത്തിന്റെ വേരുകളിൽ വെച്ചു. കിരണിന്റെ കൈയ്യിലുള്ള നദിയുടെ താളം അവർ മറ്റൊരു വേരിൽ വെച്ചു. മായ മുത്തശ്ശി പാടിത്തന്ന പാട്ടിന്റെ ഈണം മനസ്സിലോർത്ത് മരത്തിന്റെ തടിയിൽ പതുക്കെ തട്ടി.

അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, മരത്തിന്റെ ശിഖരങ്ങളിലെ സ്വരവരകളിൽ ഓരോന്നായി നിറങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു. മഞ്ഞ, ചുവപ്പ്, നീല… ഓരോ നിറവും ഓരോ സ്വരമായി മാറി. പതിയെ, ആ മരം ഒരു മനോഹരമായ ഈണം പുറത്തുവിട്ടു. ഒരു കുഞ്ഞു കാറ്റ് മരത്തിന്റെ ഇലകളെ തഴുകി നീങ്ങിയപ്പോൾ, മരം അതിമനോഹരമായി പാടാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ മായയുടെ ഓർമ്മകളുണ്ടായിരുന്നു, കിരണിന്റെ താളമുണ്ടായിരുന്നു, ശബ്ദ നദിയിലെ ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

മുഴുവൻ പൂന്തോട്ടവും ആ സംഗീതത്തിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നു. പൂക്കൾ കൂടുതൽ ഭംഗിയോടെ ചിരിച്ചു. ചിത്രശലഭങ്ങൾ കൂടുതൽ സന്തോഷത്തോടെ പറന്നു.

സന്ധ്യമയങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, പൂന്തോട്ടത്തിലെ മാന്ത്രികത പതിയെ കുറഞ്ഞു വന്നു. കൽപ്പടവുകൾ വീണ്ടും സാധാരണയായി. പൂക്കളുടെ മണികൾ പതിയെ നിശബ്ദമായി. വർണ്ണശലഭത്തിന്റെ ചിറകുകളിലെ ചിത്രങ്ങൾ മങ്ങി. എല്ലാം പഴയതുപോലെയായി എന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ, അവരുടെ മനസ്സിൽ ആ മാന്ത്രിക മരത്തിന്റെ പാട്ട് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. മുത്തശ്ശി അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. ക്ലോക്കിലെ പൂക്കൾ മാഞ്ഞുപോയി, അക്കങ്ങൾ സാധാരണ നിലയിലായി. പക്ഷേ മായയും കിരണും അറിഞ്ഞു, അവർ ഒരു മാന്ത്രിക യാത്രയിലായിരുന്നു എന്ന്.

“എന്താ മക്കളേ, ക്ഷീണിച്ചോ?” മുത്തശ്ശി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല മുത്തശ്ശി, ഞങ്ങൾ പുതിയൊരു ലോകം കണ്ടു!” മായ പറഞ്ഞു.
“അതെ, ഒരു നിശബ്ദ മരത്തിന് ഞങ്ങൾ പാട്ട് കൊടുത്തു!” കിരൺ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മുത്തശ്ശി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ തലയിൽ തലോടി. “ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടേതായ ലോകങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുണ്ട്, മക്കളേ. കണ്ണുകൾ തുറന്നു വെക്കുക, ഭാവന ഉപയോഗിക്കുക.”

അവർക്ക് മനസ്സിലായി. ലോകം എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മൾ കാണുന്നതുപോലെയല്ല. ചിലപ്പോൾ, സാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ അസാധാരണമായ രഹസ്യങ്ങളുണ്ടാകാം. നമ്മൾ ഭാവനയോടെയും തുറന്ന മനസ്സോടെയും നോക്കിയാൽ, ആശ്ചര്യങ്ങളും കണ്ടെത്തലുകളും നമ്മളെ തേടിയെത്തും.

**ഗുണപാഠം:** ചിലപ്പോൾ, ഏറ്റവും മനോഹരമായ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്, നമ്മൾ സാധാരണമായതിനപ്പുറം നോക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുമ്പോഴും നമ്മുടെ ഭാവനയെ വിശ്വസിക്കുമ്പോഴുമാണ്. ലോകം അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ്, നമ്മൾ അത് വ്യത്യസ്തമായി കാണാൻ തയ്യാറായാൽ മാത്രം മതി.