ഭാവനയുടെ വർണ്ണ ലോകം

# സർറിയലിസം കഥ ആശയം 12

മായായും രോഹനും നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം, മായയുടെ മുറിയിൽ അവർക്ക് അൽപ്പം മടുപ്പ് തോന്നി. ജനലിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ താളം പിടിക്കുമ്പോൾ, അവർ ഭാവനയുടെ ലോകത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. “നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും വരച്ചാലോ?” മായ ചോദിച്ചു, അവളുടെ വരയ്ക്കുന്ന പുസ്തകം തുറന്നു.

“അതൊരു നല്ല ആശയമാണല്ലോ!” രോഹൻ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ നിറങ്ങൾ എടുത്തു.

മായ ഒരു പൂന്തോട്ടം വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി – നിറയെ തിളക്കമുള്ള പൂക്കളും ചിറകുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങളും. രോഹൻ ഒരു കുന്നിൻ മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ആമയെ വരച്ചു, അതിന്റെ പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ കുടയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വരയ്ക്കുമ്പോൾ, മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം വരാൻ തുടങ്ങി.

മായായുടെ ചുമരിലെ ഒരു ചിത്രം, അതിലൊരു പഴയ കപ്പൽ, പെട്ടെന്ന് ചിമ്മിത്തുറന്നു നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു ചായക്കോപ്പ അൽപ്പം ഉയർന്ന് വായുവിൽ നിന്നു. രോഹൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. “മായാ, നീ ഇത് കാണുന്നുണ്ടോ?”

മായ തലയാട്ടി. “എന്റെ ചിത്രശലഭങ്ങൾ… അവയ്ക്ക് ജീവൻ വന്നതുപോലെ!” അവൾ വരച്ച ഒരു ചിത്രശലഭം കടലാസിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് ജനലിനടുത്തേക്ക് നീന്തി. പക്ഷേ, അത് തണുത്ത കാറ്റിൽ വിറച്ചു, സാധാരണപോലെ പറക്കാതെ, ഒരു മാന്ത്രിക നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ നീന്തി.

മുറിയിൽ പതിയെ, നിറങ്ങൾ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പ്രത്യേകിച്ച് പച്ചയും നീലയും നിറങ്ങൾക്ക് പഴയ തിളക്കമില്ലായിരുന്നു. “എന്താ ഇവിടെ പറ്റിയത്?” രോഹൻ ചോദിച്ചു, അവന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ആമയുടെ കുടയുടെ നിറം മങ്ങിയതുകണ്ട്.

ചിത്രശലഭം, ഒരു മിന്നുന്ന, നേർത്ത ചിറകുകളുള്ള സുന്ദരി, രോഹന്റെ കൈയ്യിൽ വന്നിരുന്നു. അത് അതിന്റെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് മുറിയിലെ ഒരു ചെടിച്ചട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചൂണ്ടി. അവിടെ, ഒരു ചെറിയ, തിളങ്ങുന്ന, ഏതാണ്ട് അദൃശ്യമായ ഒരു ‘സ്വപ്നവിത്ത്’ വീണുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“അതൊരു സ്വപ്നവിത്താണ്!” മായ പതിയെ പറഞ്ഞു, അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “നമ്മുടെ മുറിയിലെ ഈ മാന്ത്രികച്ചെടിയിൽ നിന്നാണ് അത് വീണത്. അത് താഴെ വീണാൽ നിറങ്ങൾ മങ്ങിപ്പോകുമെന്ന് ഞാൻ ഒരു കഥയിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

ചിത്രശലഭം സംഗീതം പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, അവർക്ക് വഴി കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് പറഞ്ഞു (ശബ്ദമില്ലാതെ, മനസ്സിൽ): “നിറങ്ങൾ തിരികെ വരണമെങ്കിൽ, ഈ സ്വപ്നവിത്ത് സ്വപ്നവേരിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.”

സ്വപ്നവേര് എന്നാൽ അവരുടെ മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ഒരു ചെടിച്ചട്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് സാധാരണ ഒരു ചെടിയായി തോന്നിപ്പിച്ചു. അതിന്റെ മണ്ണ് പതിയെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ, സ്വപ്നവിത്ത് സ്വപ്നവേരിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന്, മുറിയിലെ തറയിലെ ടൈലുകൾ അവർ നടക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് സ്ഥാനങ്ങൾ മാറ്റി. ചുവന്ന ടൈലുകൾ നീലയായി, നീല ടൈലുകൾ ചുവപ്പായി, അവ ഓരോന്നും അവർ കാലെടുത്ത് വെക്കുമ്പോൾ അൽപ്പം ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു.

“സൂക്ഷിക്കണം!” മായ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ശ്രദ്ധയോടെ നടന്നാൽ മതി.”

രോഹൻ അവന്റെ സാഹസിക മനോഭാവത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോയി. അവൻ ഓരോ ടൈലിന്റെയും ചലനം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ ഷൂസ് തനിയെ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി, ഒരു വശത്തേക്ക് വലിക്കുന്നതുപോലെ. “ഇത് രസകരമാണല്ലോ!” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

മായാ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. അവൾക്ക് ഷൂസിന്റെ നൃത്തത്തിൽ ഒരു താളം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. “രോഹൻ, നീ വലത് കാലെടുക്കുമ്പോൾ, ഇടത് കാല് തനിയെ നീട്ടിക്കോ. അപ്പോൾ ഷൂസുകൾ നമ്മളെ നേരെ കൊണ്ടുപോകും!”

അവർ അങ്ങനെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് രോഹൻ വരച്ച ആമ, അതിന്റെ പുറത്തെ കുടയും താങ്ങി, ഒരു പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടിയത്. അത് അവന്റെ പാദത്തിനടുത്ത് വന്ന് ഒരു ചെറിയ, തിളക്കമുള്ള പേപ്പർ കഷണം തള്ളി നീക്കി.

ആ പേപ്പറിൽ ഒരു കടങ്കഥ എഴുതിയിരുന്നു:
“വാക്കുകളില്ലാതെ സംസാരിക്കും ഞാൻ,
ഓരോ പേജിലും കഥകൾ ഒളിപ്പിക്കും ഞാൻ.
എന്നെ തുറന്നു പിടിച്ചാൽ, ലോകം കാണാം,
ആരാണ് ഞാൻ?”

“അതൊരു പുസ്തകമാണല്ലോ!” മായ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ പുസ്തക ഷെൽഫിലേക്ക് നോക്കൂ.”

അവർ പുസ്തക ഷെൽഫിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അപ്പോഴാണ് രോഹൻ വരച്ച ഒരു മിടുക്കനായ മൂങ്ങ, വിളക്കിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന് ചിറകടിച്ചത്. അത് ശാന്തമായി ചിറകുകൾ വീശി ഒരു പുസ്തകത്തിൽ വന്നിരുന്നു.

മൂങ്ങ അതിന്റെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി, ഒരു പുഴയൊഴുകുന്നതുപോലെ മൃദലമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ഭാവനയുടെ ശക്തി അത്ഭുതങ്ങളെ തേടും,
മനസ്സും കണ്ണും തുറന്നിരിക്കുമ്പോൾ വഴി കാണും.
ഈ നിറം മങ്ങിയ ലോകം വീണ്ടും തിളങ്ങാൻ,
നാം ഓർക്കണം, സ്വപ്നങ്ങൾ സത്യമാണ്.”

“സ്വപ്നങ്ങൾ സത്യമാണ്!” മായ ആവർത്തിച്ചു. “അതിനർത്ഥം നമ്മുടെ ഭാവനയാണ് ഈ ലോകത്തെ ജീവസുറ്റതാക്കുന്നത്.”

“അപ്പോൾ നമുക്ക് ഈ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ള വഴിയറിയാമോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.

മൂങ്ങ അതിന്റെ കൊക്കുകൊണ്ട് ഷെൽഫിലെ ഒരു പുസ്തകത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി. അത് ഒരു പഴയ പുസ്തകമായിരുന്നു, നിറം മങ്ങിപ്പോയത്. മായയും രോഹനും ആ പുസ്തകം എടുത്തു. അത് തുറന്നപ്പോൾ, അതിൽ ഒരു ഭൂപടം തെളിഞ്ഞു വന്നു. ആ ഭൂപടം അവരെ നേരെ സ്വപ്നവേരിലേക്ക് നയിച്ചു.

അവർ ഭൂപടം പിന്തുടർന്നു. തറയിലെ ടൈലുകൾ അവരെ കളിയാക്കി, ഷൂസുകൾ നൃത്തം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു, പക്ഷേ മായയുടെ നിരീക്ഷണവും രോഹന്റെ ധൈര്യവും അവരെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. അവർ ഒരുമിച്ച് ഓരോ തടസ്സവും മറികടന്നു. ഒടുവിൽ, അവർ സ്വപ്നവേരിന്റെ അടുത്തെത്തി.

മായാ മെല്ലെ സ്വപ്നവിത്ത് ചെടിച്ചട്ടിയിലെ തിളങ്ങുന്ന മണ്ണിൽ വെച്ചു. വിത്ത് മണ്ണിൽ സ്പർശിച്ചതും, ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം ചെടിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. ആ പ്രകാശം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. മങ്ങിയ നിറങ്ങൾ തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങി, മുറി മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായി മാറി. പച്ചകൾ കൂടുതൽ പച്ചയായി, നീലകൾ കൂടുതൽ നീലയായി, ഓരോ നിറത്തിനും ജീവൻ വന്നതുപോലെ തോന്നി.

ചിത്രശലഭം സന്തോഷത്തോടെ ചിറകുകൾ വീശി, മൂങ്ങ ഒരു നന്ദി പറച്ചിൽ പോലെ കൂവി. രോഹൻ അവന്റെ ആമയെ നോക്കി, അതിന്റെ കുട വീണ്ടും തിളക്കമുള്ള ചുവപ്പ് നിറമായി.

മുറിയിലെ മാന്ത്രികത പതിയെ ഇല്ലാതായി. ടൈലുകൾ സാധാരണ നിലയിലായി, ചായക്കോപ്പ മേശപ്പുറത്ത് താഴ്ന്നു, ചിത്രം കണ്ണടച്ചു. എല്ലാം പഴയതുപോലെയായി, പക്ഷേ മായക്കും രോഹനും അറിയാമായിരുന്നു അവർ കണ്ടതും ചെയ്തതും സത്യമാണെന്ന്.

ആ രാത്രി, അവർക്ക് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോഴും മനസ്സിൽ നിറയെ നിറങ്ങളും അത്ഭുതങ്ങളുമായിരുന്നു.

ഓരോ നിറത്തിനും ഒരു കഥയുണ്ടെന്നും, ഭാവനയ്ക്ക് സാധാരണ ലോകത്തിൽ പോലും അസാധാരണമായ സൗന്ദര്യവും അത്ഭുതങ്ങളും കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്നും അവർ പഠിച്ചു. ഓരോ നിമിഷവും ഒരു പുതിയ കണ്ടെത്തലായിരിക്കും, കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ഹൃദയം കൊണ്ട് നോക്കിയാൽ മതി.