നിറങ്ങളുടെ മാന്ത്രികയാത്ര

## Surrealism Story Idea 8

മീനുവിന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് നിറങ്ങളെയും ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്നതിനെയും ജീവനെപ്പോലെ സ്നേഹമായിരുന്നു. അവളുടെ പെൻസിൽ ബോക്സിൽ നിറയെ വർണ്ണ പെൻസിലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം ആകാശത്തിന്റെ നീലയും, പുൽമേടിന്റെ പച്ചയും, സൂര്യാസ്തമയത്തിന്റെ ഓറഞ്ചും ചുവപ്പും കലർന്ന നിറങ്ങളുമായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും അവൾ സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയാൽ ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് ജനലിനരികിൽ ചെന്ന് പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളേയും മാനത്തെ മേഘങ്ങളെയും നോക്കുക എന്നതാണ്.

ഒരു മഞ്ഞുകാല സന്ധ്യയിൽ, മീനു ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സാധാരണയായി അവളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിറയെ ചുവപ്പും മഞ്ഞയും വയലറ്റ് നിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കളായിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന്, അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പൂക്കൾക്ക് നിറമില്ലായിരുന്നു! അതൊരു മങ്ങിയ ചാരനിറം പോലെയായിരുന്നു. ആകാശം പോലും മങ്ങിയിരുന്നു. മേഘങ്ങൾ സാധാരണ വെളുത്ത നിറത്തിന് പകരം ഒരു ഇരുണ്ട ചാരനിറം പൂണ്ടിരുന്നു. മീനുവിന് വിഷമം തോന്നി. എന്താണ് തന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിന് സംഭവിച്ചത്? അവൾ ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി. അപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ചാരനിറമുള്ള പൂവ്, ഒരു മാന്ത്രിക ചിറകുപോലെ, അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പിൽ വന്നിരുന്നു.

ആ പൂവ് പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു, അത് ഒരു നേർത്ത പ്രകാശകിരണം പോലെ പറന്നുപോയി. മീനുവിന് അത്ഭുതം തോന്നി. അവൾ ആ പൂവിനെ പിന്തുടർന്ന് നടന്നു. പൂന്തോട്ടം കടന്ന്, ഒരു ചെറിയ കാടായി മാറിയ ഇടത്തിലൂടെ അവൾ നടന്നു. അവൾ കാലെടുത്ത് വെച്ച ഓരോ സ്ഥലത്തും, നിലം ഒരു മൃദലമായ, സ്പോഞ്ച് പോലെ തോന്നി. കാറ്റിൽ നിറമുള്ള ഇലകൾ പറന്നു നടന്നു, പക്ഷെ അവയൊന്നും സാധാരണ ഇലകളായിരുന്നില്ല. അവ സൂര്യപ്രകാശം പോലെ തിളങ്ങുന്ന സ്ഫടിക ഇലകളായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റും, മരങ്ങളുടെ ശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള പാട്ടുകൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആ പാട്ടുകൾക്ക് ഓരോന്നിനും ഓരോ നിറമുണ്ടായിരുന്നു. ചുവന്ന പാട്ട് തീവ്രവും ഊർജ്ജസ്വലവുമായിരുന്നു, നീല പാട്ട് ശാന്തവും മൃദലവുമായിരുന്നു.

അങ്ങനെ നടന്ന് നടന്ന് മീനു ഒരു വലിയ പുഴയുടെ അടുത്തേക്കെത്തി. ആ പുഴയിൽ വെള്ളമല്ല ഒഴുകിയിരുന്നത്, തിളക്കമുള്ള പ്രകാശമായിരുന്നു! സ്വർണ്ണനിറത്തിലും വെള്ളിയും നീലയും കലർന്ന പ്രകാശകണങ്ങൾ തുള്ളിച്ചാടി ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. പുഴയുടെ അപ്പുറം അവൾ ഒരു വലിയ മരത്തിനെ കണ്ടു. ആ മരത്തിന്റെ ഇലകൾക്ക് പല നിറങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാ ഇലകളും ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് ഒരു വലിയ നിറമുള്ള കുടപോലെ കാണപ്പെട്ടു. ആ മരത്തിന്റെ അടുത്തേക്കാണ് ആ ചാരനിറമുള്ള പൂവ് പറന്നുപോയത്.

മീനു പുഴ കടന്നു അപ്പുറമെത്തി. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു തത്ത ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് നിറമില്ലായിരുന്നു, ഒരു ചാരനിറമുള്ള തത്ത! മീനു അതിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി. “ഹലോ, ചെറിയ കൂട്ടുകാരി,” തത്ത പറഞ്ഞു. “എന്നെ ചന്ദ്രൻ എന്ന് വിളിക്കാം.”
മീനുവിന് അതിശയം തോന്നി. സംസാരിക്കുന്ന തത്ത! “എന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ നിറങ്ങൾക്കെന്താ സംഭവിച്ചത്, ചന്ദ്രൻ?” മീനു ചോദിച്ചു.
ചന്ദ്രൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു. “നമ്മുടെ ലോകത്തിലെ നിറങ്ങളുടെ ഉറവിടം, വർണ്ണനക്ഷത്രം, മങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ആളുകൾ നിറങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെയായപ്പോൾ, സ്നേഹവും, ജിജ്ഞാസയും, ധൈര്യവും കുറഞ്ഞപ്പോൾ, നിറങ്ങൾ അവയുടെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തി.”

മീനു വിഷമത്തോടെ തലകുനിച്ചു. “എനിക്കെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
ചന്ദ്രൻ ചിറകുകൾ വിടർത്തി. “തീർച്ചയായും! നിനക്ക് വർണ്ണനക്ഷത്രത്തെ വീണ്ടും പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. അതിനായി മൂന്ന് പ്രകാശത്തുള്ളികൾ കണ്ടെത്തണം. സ്നേഹത്തിന്റെ തുള്ളി, ധൈര്യത്തിന്റെ തുള്ളി, ജിജ്ഞാസയുടെ തുള്ളി എന്നിവയാണവ.”

മീനുവിന് ആവേശം തോന്നി. അവൾ തലയാട്ടി. “ഞാൻ കണ്ടെത്താം!”
“നന്നായി, ധൈര്യശാലിയായ മീനു!” ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. “ആദ്യമായി, സ്നേഹത്തിന്റെ തുള്ളി കണ്ടെത്താൻ നീ പാട്ട് പാടുന്ന മരങ്ങളുടെ കാട്ടിലേക്ക് പോകണം.”

മീനു തിരിഞ്ഞ് പാട്ട് പാടുന്ന മരങ്ങളുടെ കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തേക്ക് പോകുന്തോറും പാട്ടുകൾ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലായി. അവൾ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വലിയ, ഇരുണ്ട രൂപം അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിന് കത്തുന്ന കണ്ണുകളും കൂർത്ത പല്ലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മീനു ആദ്യം ഭയന്നുപോയെങ്കിലും, ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞ ധൈര്യത്തെ അവൾ ഓർത്തു. അവൾ പേടി മാറ്റി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഹലോ,” മീനു മൃദലമായി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് പറ്റി? എന്താണിത്ര വിഷമം?”
ആ രൂപം മീനുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അതിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് തിളക്കം കുറഞ്ഞു. പല്ലുകൾ ചെറുതായി. മീനു മെല്ലെ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “നിങ്ങൾക്ക് നല്ലൊരു പാട്ട് കേൾക്കണോ?” അവൾ ചോദിച്ചു. അവൾക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരു മനോഹരമായ പാട്ട് അവൾ പതിയെ പാടി.
മീനു പാടിത്തീർന്നപ്പോൾ, ആ രൂപം ഒരു മനോഹരമായ ചുവന്ന റോസാപ്പൂവായി മാറി! ആ പൂവിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് ഒരു ചെറിയ തിളങ്ങുന്ന തുള്ളി ഉണ്ടായിരുന്നു. “ഇതാ സ്നേഹത്തിന്റെ തുള്ളി!” മീനു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ ആ തുള്ളി ശ്രദ്ധയോടെ ശേഖരിച്ചു.

അടുത്തത് ധൈര്യത്തിന്റെ തുള്ളി കണ്ടെത്താനായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ അവളെ ഒരു ഉയരമുള്ള സ്ഫടിക മലയുടെ അടുത്തേക്ക് നയിച്ചു. ആ മലയുടെ മുകൾ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ധൈര്യത്തിന്റെ തുള്ളി അവിടെയുണ്ട്,” ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. മലയുടെ മുകളിലേക്ക് കയറാൻ വഴിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മീനുവിന് ഒരു നിമിഷം ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ, അവൾ തനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. അവൾ പാറകളിൽ പിടിച്ചു പതിയെ പതിയെ മുകളിലേക്ക് കയറി. കൈയും കാലും നോക്കി, ശ്രദ്ധയോടെ അവൾ മുകളിലേക്ക് കയറി. ചിലപ്പോൾ കാറ്റ് അവളെ താഴേക്ക് തള്ളിയിടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവൾ പിടികൊടുത്തില്ല. അവസാനം, അവൾ മലയുടെ മുകളിലെത്തി. അവിടെ ഒരു മനോഹരമായ നീല രത്നം പോലെ ഒരു തുള്ളി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതാ ധൈര്യത്തിന്റെ തുള്ളി!” മീനു അത് ശേഖരിച്ചു.

അവസാനമായി, ജിജ്ഞാസയുടെ തുള്ളി കണ്ടെത്താനായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ അവളെ ഒരു വിചിത്രമായ സ്ഥലത്തേക്ക് നയിച്ചു. അവിടെ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പുഴയിൽ വെള്ളത്തിന് പകരം അക്ഷരങ്ങൾ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. “ഇത് പുസ്തകപ്പുഴ,” ചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. “ജിജ്ഞാസയുടെ തുള്ളി ഈ പുഴയുടെ അടിയിലാണ്. പക്ഷെ അത് കണ്ടെത്താൻ ഒരു കടങ്കഥയ്ക്ക് ഉത്തരം പറയണം.”
“എന്താണാ കടങ്കഥ?” മീനു ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ചിറകുകളില്ല, പക്ഷെ ഞാൻ പറക്കും. എനിക്ക് വായയില്ല, പക്ഷെ ഞാൻ സംസാരിക്കും. ഞാൻ നിശബ്ദനാണ്, പക്ഷെ ലോകത്തെ കേൾക്കും. ഞാനില്ലെങ്കിൽ ലോകം ഇരുട്ടിലാകും. ആരാണത്?”
മീനു ചിന്തിച്ചു. ചിറകില്ലാതെ പറക്കുന്നത്, വായയില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നത്, നിശബ്ദമായി ലോകം കേൾക്കുന്നത്, താനില്ലെങ്കിൽ ലോകം ഇരുട്ടിലാകുന്നത്. അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉത്തരം കിട്ടി. “കഥ!” അവൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
ചന്ദ്രൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിറകടിച്ച് പറഞ്ഞു, “ശരിയുത്തരം! നിന്റെ ജിജ്ഞാസ വിജയിച്ചു!”
അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞപ്പോൾ പുസ്തകപ്പുഴയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു തിളക്കമുള്ള മഞ്ഞ തുള്ളി മുകളിലേക്ക് പൊങ്ങി വന്നു. മീനു സന്തോഷത്തോടെ ആ തുള്ളിയും ശേഖരിച്ചു.

മൂന്ന് തുള്ളികളുമായി മീനു വർണ്ണനക്ഷത്രത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ചന്ദ്രനും അവളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. വർണ്ണനക്ഷത്രം ഒരു വലിയ, മങ്ങിയ നക്ഷത്രം പോലെയായിരുന്നു. അതിന് ഒട്ടും തിളക്കമില്ലായിരുന്നു. മീനു ഓരോ തുള്ളിയും നക്ഷത്രത്തിലേക്ക് ഒഴിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ ചുവന്ന തുള്ളി, ധൈര്യത്തിന്റെ നീല തുള്ളി, ജിജ്ഞാസയുടെ മഞ്ഞ തുള്ളി.
തുള്ളികൾ നക്ഷത്രത്തിൽ ചേർന്നപ്പോൾ, ഒരു അത്ഭുതകരമായ വെളിച്ചം നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു! നക്ഷത്രം പതിയെ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി, ആദ്യം മങ്ങിയ വെളിച്ചം, പിന്നെ അത് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ശക്തമായി. വർണ്ണനക്ഷത്രം അതിന്റെ എല്ലാ പ്രതാപത്തോടും കൂടി തിളങ്ങി നിന്നു!

നക്ഷത്രം പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, മീനുവിന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിറങ്ങളിൽ മുങ്ങി. മരങ്ങൾക്ക് തിരികെ പച്ച നിറം വന്നു, പൂക്കൾക്ക് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും വയലറ്റും നിറങ്ങൾ ലഭിച്ചു. ആകാശത്തിന് നീല നിറം വന്നു, മേഘങ്ങൾ വെളുത്ത പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ മനോഹരമായി. ചന്ദ്രനും നിറമുള്ള തത്തയായി മാറി, അവന്റെ തൂവലുകൾക്ക് ചുവപ്പും നീലയും മഞ്ഞയും നിറങ്ങൾ തിരികെ ലഭിച്ചു.
“നന്ദി, മീനു!” ചന്ദ്രൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നീ ലോകത്തെ വീണ്ടും മനോഹരമാക്കി!”

മീനു സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. അവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ അവൾ തന്റെ മുറിയിലായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കൾക്ക് സാധാരണ നിറങ്ങളുണ്ട്. ആകാശത്തിന് നല്ല നീല നിറമുണ്ട്. അവൾക്ക് തോന്നി, എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നെന്ന്. പക്ഷെ, അവളുടെ കൈവശമുള്ള വർണ്ണ പെൻസിലുകൾക്ക് പതിവിലും കൂടുതൽ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് മുതൽ മീനുവിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം, ധൈര്യം, ജിജ്ഞാസ എന്നിവയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിറങ്ങൾ. ആ നിറങ്ങൾ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ലോകം കൂടുതൽ വർണ്ണാഭമാകും. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിലും സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്താനും, ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും, ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകാനും അവൾക്ക് പ്രചോദനമായി.

**പാഠം:** നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹവും, ധൈര്യവും, ജിജ്ഞാസയുമാണ് ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കുന്ന മാന്ത്രിക നിറങ്ങൾ. ഈ നല്ല ഗുണങ്ങൾ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, നമ്മുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കൂടുതൽ വർണ്ണാഭവും സന്തോഷകരവുമാകും.