അത്ഭുത ലോകയാത്ര

“Surrealism Story Idea 8”

ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, മയയും രോഹനും അവരുടെ വീട്ടിലിരുന്ന് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ മടുത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. പതിനൊന്ന് വയസ്സുകാരിയായ മയ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു, അതേസമയം എട്ട് വയസ്സുകാരനായ രോഹൻ സാഹസികമായ കളികളിലായിരുന്നു താല്പര്യം. അന്ന് പക്ഷേ, രണ്ടുപേർക്കും ഒരു പ്രത്യേക ഉത്സാഹവും തോന്നിയില്ല.

രോഹൻ ചുവരിലെ ഘടികാരത്തിലേക്ക് നോക്കി. “ചേച്ചീ, നോക്കൂ! ഈ ക്ലോക്ക് ഉരുകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു!” അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മയ തലയുയർത്തി നോക്കി. ശരിയാണ്, ക്ലോക്കിന്റെ അക്കങ്ങൾ പതിയെ താഴേക്ക് ഒലിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ. സമയം തിരിഞ്ഞുപോവുകയാണോ? അവൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുചിമ്മി. വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ ക്ലോക്ക് പഴയപടി തികച്ചും സാധാരണമായിരുന്നു. “രോഹൻ, നിനക്ക് തോന്നിയതാകും,” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ, ഒരു നിമിഷത്തിനുശേഷം മയ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു കുളത്തിൽ അവളുടെ പ്രതിബിംബം ഒരു കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. പക്ഷേ മയ കണ്ണിറുക്കിയില്ലായിരുന്നു! “ഇതെന്താ?” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന്, ഒരു മിന്നുന്ന ചിത്രശലഭം അവരുടെ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് പറന്നു വന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ മഴവില്ലിന്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു, അവയിൽ നിന്ന് നേർത്ത പ്രകാശകണങ്ങൾ പൊഴിഞ്ഞു വീണു. ചിത്രശലഭം മുറിയിലാകെ പറന്നു നടന്ന്, ഒടുവിൽ സ്വീകരണമുറിയിലെ ഒരു ഭിത്തിയിൽ മുട്ടിനിന്നു.

ചിത്രശലഭം ആ ഭിത്തിയിൽ നിന്ന ഒരു ചെറിയ വാതിലിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. “അവിടെ ഒരു വാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.

മയ ശ്രദ്ധയോടെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അത് തടിയിൽ തീർത്ത ഒരു പഴയ വാതിലായിരുന്നു, അതിൽ ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ കൊത്തുപണികളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ ഇരുട്ടായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

വാതിലിനപ്പുറം ഒരു പുതിയ ലോകമായിരുന്നു! ആകാശം ഒരു വർണ്ണക്കൂട്ട് പോലെയായിരുന്നു, പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ മൃദലമായ മേഘങ്ങൾ പല ആകൃതികളിൽ ഒഴുകി നടന്നു. മരങ്ങൾ തലകീഴായി വളർന്നുനിന്നു, അവയുടെ വേരുകൾ ആകാശത്തേക്കും ഇലകൾ താഴേക്കും നീണ്ടിരുന്നു. പഴങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടന്നു, അവയ്ക്ക് പലതരം ആകൃതികളും നിറങ്ങളുമായിരുന്നു.

മയയും രോഹനും പരസ്പരം നോക്കി. അവർ പതിയെ വാതിലിലൂടെ ആ അത്ഭുത ലോകത്തേക്ക് കടന്നു. വാതിൽ അവർക്ക് പിന്നിൽ താനേ അടഞ്ഞു. അവർ ചുറ്റും നോക്കി. ഭൂമി മൃദലമായിരുന്നു, ഓരോ ചുവടിലും അവർക്ക് കുഷ്യനിൽ നടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“നോക്കൂ ചേച്ചീ, ഒരു മിനുങ്ങൻ!” രോഹൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ചെറിയൊരു തിളക്കമുള്ള ജീവി, ഒരു മിന്നാമിന്നിയുടെ വലിയ രൂപം പോലെ, അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പറന്നുവന്നു. അതിന്റെ ശരീരം ചെറിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതുപോലെ തോന്നി, പക്ഷേ അതിന്റെ തിളക്കം മങ്ങിയിരുന്നു.

“നിങ്ങൾ ആരാണ്?” മിനുങ്ങൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. “ഇതൊരു സ്വപ്നലോകമാണ്, ഇവിടെ മനുഷ്യർ സാധാരണയായി വരാറില്ല.”

“ഞാൻ മയ, ഇത് എന്റെ അനിയൻ രോഹൻ,” മയ പറഞ്ഞു. “ഞങ്ങൾ ആ വാതിലിലൂടെ വന്നതാണ്. നിനക്കെന്തുപറ്റി? നിന്റെ തിളക്കം മങ്ങിയതുപോലെ തോന്നുന്നല്ലോ?”

മിനുങ്ങൻ ദുഃഖത്തോടെ തലയാട്ടി. “എന്റെ തിളക്കം എന്റെ സ്വപ്നപത്രത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ്. ചിരിക്കുന്ന കാറ്റ് എന്നിൽ നിന്ന് അത് പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. സംഗീതവനത്തിൽ എവിടെയോ അത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിട്ടുണ്ടാവും.”

“സ്വപ്നപത്രമോ?” രോഹൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“അതെ, അത് വർണ്ണങ്ങൾ കലർന്നൊരു ഇലയാണ്. അതിലാണ് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്,” മിനുങ്ങൻ വിശദീകരിച്ചു. “അത് തിരിച്ചുകിട്ടാതെ എന്റെ തിളക്കം പൂർണ്ണമാകില്ല.”

“ഞങ്ങൾ സഹായിക്കാം!” മയ ഉടൻ പറഞ്ഞു. “സംഗീതവനം എവിടെയാണ്?”

മിനുങ്ങൻ ഒരു ദിശയിലേക്ക് ചൂണ്ടി. “നേരെ പോയാൽ ഒരു മാറിമറിയുന്ന പാലം കാണാം, അത് കടന്ന് പോകുമ്പോൾ സംഗീതവനമെത്തും.”

മയയും രോഹനും മിനുങ്ങനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവർ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പുൽമേട്ടിലെ പൂക്കൾക്ക് ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവ കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്നു. പാറക്കല്ലുകൾ പല നിറങ്ങളിൽ തിളങ്ങി, ചിലതിന് മൃദലമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

അവർ മാറിമറിയുന്ന പാലത്തിനടുത്തെത്തി. പാലം ഒരു വശത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ചില്ലുകൊണ്ടുള്ളതാണെങ്കിൽ, മറുവശത്ത് നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വർണ്ണക്കടലാസുകൾ കൊണ്ടുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ഓരോ ചുവടിലും പാലത്തിന്റെ നിറവും രൂപവും മാറിമറിഞ്ഞു. രോഹന് പേടി തോന്നി.

“പേടിക്കേണ്ട രോഹൻ, കൈ പിടിച്ചോ,” മയ പറഞ്ഞു. അവർ പരസ്പരം കൈകോർത്ത് ശ്രദ്ധയോടെ പാലത്തിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും പാലം ഒരു പുതിയ രൂപം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് തെന്നുന്ന നിലമായി, ചിലപ്പോൾ പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെ മൃദലമായി. അവർ ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു, ഒടുവിൽ സുരക്ഷിതമായി അപ്പുറമെത്തി.

അവർ സംഗീതവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെയുള്ള മരങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ സംഗീതം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ചില മരങ്ങളിൽ നിന്ന് മധുരമായ പാട്ടുകൾ ഒഴുകി വന്നു, ചിലതിൽ നിന്ന് നേർത്ത മണിച്ചിലമ്പുകളുടെ ശബ്ദം. കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ ഇലകൾ താളം പിടിച്ചു.

“സ്വപ്നപത്രം എവിടെയായിരിക്കും?” രോഹൻ ചോദിച്ചു.

“മിനുങ്ങൻ പറഞ്ഞു, ചിരിക്കുന്ന കാറ്റ് അത് പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയെന്ന്. അപ്പോൾ അത് എവിടെയെങ്കിലും വീണു കിടക്കുകയായിരിക്കും,” മയ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് ഓരോ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും നോക്കാം.”

അവർ വനത്തിലൂടെ നടന്നു. ചില മരങ്ങളിൽ മിഠായിപ്പഴങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നു, മറ്റു ചിലതിൽ നിന്ന് പാൽച്ചായ ഒഴുകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഒരു ചിരിക്കുന്ന പുഴ അവർ കണ്ടു. അതിന്റെ വെള്ളത്തിന് ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ രുചിയായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് മധുരം, ചിലപ്പോൾ പുളി, ചിലപ്പോൾ സന്തോഷം, ചിലപ്പോൾ അതിശയത്തിന്റെ രുചി.

പെട്ടെന്ന്, രോഹൻ ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു തിളങ്ങുന്ന കല്ല് കണ്ടു. “ചേച്ചീ, ഈ കല്ല് ചിരിക്കുന്നു!”

ശരിയാണ്, കല്ലിന് ഒരു ചെറിയ ചിരിയുടെ രൂപമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് നേർത്ത വെളിച്ചം പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മയ കല്ലിന് ശ്രദ്ധയോടെ തൊട്ടു. അപ്പോൾ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. “ഇവിടെയല്ല, കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട്, അവിടെ ഒരു നക്ഷത്രത്തിളക്കമുള്ള കുളത്തിനടുത്ത്.”

അത്ഭുതം! കല്ല് സംസാരിക്കുന്നു! മയയും രോഹനും കല്ല് പറഞ്ഞ ദിശയിലേക്ക് നടന്നു. മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ അവർ ഒരു കുളം കണ്ടു. അതിലെ വെള്ളം ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി. കുളത്തിന് ചുറ്റും നിറമുള്ള പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു നിന്നു.

കുളത്തിന്റെ കരയിൽ, ഒരു വലിയ താമരയിതളിൽ, അവർ മിനുങ്ങന്റെ സ്വപ്നപത്രം കണ്ടെത്തി. അത് വർണ്ണങ്ങൾ കലർന്ന ഒരു ഇലയായിരുന്നു, അതിൽ നിന്ന് നേർത്ത പ്രകാശവും സന്തോഷവും പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇലയുടെ മുകളിൽ ചെറിയ ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നുന്ന ചിത്രങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മയ മെല്ലെ ആ സ്വപ്നപത്രം എടുത്ത് രോഹന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. “നമ്മൾ കണ്ടുപിടിച്ചു!” രോഹൻ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

അവർ വേഗത്തിൽ മിനുങ്ങന്റെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി. മിനുങ്ങൻ ഇപ്പോഴും മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മയ സ്വപ്നപത്രം അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീട്ടി. മിനുങ്ങൻ അത് സന്തോഷത്തോടെ ഏറ്റുവാങ്ങി.

സ്വപ്നപത്രം കൈയിൽ കിട്ടിയതും മിനുങ്ങന്റെ തിളക്കം വർദ്ധിച്ചു. അത് പൂർണ്ണമായ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി, അതിൽ നിന്ന് സ്നേഹവും സന്തോഷവും ചുറ്റും പരന്നു. “നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി! നിങ്ങൾ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ തിരികെ തന്നു!” മിനുങ്ങൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ നല്ല മനസ്സിന് ഞാൻ ഒരു സമ്മാനം തരാം. ഇനി നിങ്ങൾ ഓരോ തവണയും ലോകത്തെ നോക്കുമ്പോൾ, അതിശയകരമായ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും.”

അവർ മിനുങ്ങനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് വന്ന വഴിയിലേക്ക് നടന്നു. അവർ വന്ന വാതിൽ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വാതിലിലൂടെ അവർ തങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവർക്ക് പിന്നിൽ വാതിൽ താനേ അടഞ്ഞു, ഭിത്തി പഴയപടിയായി, വാതിൽ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നതിന്റെ ഒരു അടയാളവും ഇല്ലായിരുന്നു.

അവർ ചുറ്റും നോക്കി. ക്ലോക്ക് പഴയപോലെ സാധാരണഗതിയിൽ ടിക് ടിക് ചെയ്യുന്നു. പുറത്തെ കുളത്തിൽ അവരുടെ പ്രതിബിംബം യാതൊരു കുസൃതിയും കാണിക്കാതെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. എല്ലാം സാധാരണമായിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, മയയ്ക്കും രോഹനും ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. അവർക്ക് ഇനി ലോകം കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതും രസകരവുമായി കാണാൻ കഴിയും. മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സ്നേഹവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ മാറിയിരിക്കുന്നു.

അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ആരും വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും, അവർക്കറിയാമായിരുന്നു അവർ ഒരു സ്വപ്നലോകം സന്ദർശിച്ചുവെന്നും ഒരുപാട് നല്ല പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചുവെന്നും.

പാഠം: നമ്മുടെ ചുറ്റും അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. അവ കണ്ടെത്താൻ തുറന്ന മനസ്സും ദയയും ഭാവനയും മതി. ലോകത്തെ പുതിയ കണ്ണുകളിലൂടെ നോക്കാൻ പഠിച്ചാൽ, ഓരോ ദിവസവും ഒരു പുതിയ സാഹസിക യാത്രയായി മാറും.