“Surrealism Story Idea 8”
ഒരു മനോഹരമായ സായാഹ്നമായിരുന്നു അത്. സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നതിന് ശേഷം അഹാനയും റയാനും അവരുടെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കളിച്ചു ക്ഷീണിച്ചതുകൊണ്ടോ മറ്റോ അവർക്ക് നേരിയൊരു മടുപ്പ് തോന്നി. ജനലിലൂടെ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ സൂര്യനെ നോക്കി അവർ ചുമ്മാ ഇരുന്നു. പുറത്ത് പക്ഷികൾ ചിലയ്ക്കുന്നതും കാറ്റിൽ മരങ്ങൾ ഉലയുന്നതും അവർ കേട്ടു. പക്ഷെ എന്തോ, ആ ദിവസത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.
അവരുടെ ചുവരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന പഴയ ക്ലോക്ക് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. സാധാരണ ടിക്-ടോക് ശബ്ദം നിലച്ചു. അഹാന ക്ലോക്കിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ക്ലോക്കിന്റെ സൂചികൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നോട്ട് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി! വേഗതയിൽ, ടിക്-ടോക് എന്ന ശബ്ദം ഇല്ലാതെ, അവ പിന്നോട്ട് കറങ്ങി. അക്കങ്ങൾ അതിന്റെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇളകിമാറി വട്ടത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഏഴ് എന്ന അക്കം ഒരു ചിത്രശലഭത്തെപ്പോലെ പറന്നുയർന്ന് പത്തിന് ചുറ്റും കറങ്ങി. റയാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അഹാന, നോക്കിയേ! സമയം പുറകോട്ടാണോ പോകുന്നത്?”
അഹാന ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും, അതവളെ ഭയപ്പെടുത്തിയില്ല. ഒരു കൗതുകത്തോടെ അവൾ ക്ലോക്കിനെ നോക്കി. ആ സമയം ക്ലോക്കിന്റെ ഗ്ലാസ്സിൽ വെള്ളം നിറയുന്നത് പോലെ തോന്നി, അക്കങ്ങൾ അതിൽ മീനുകളെപ്പോലെ നീന്തിത്തുടങ്ങി. “ഇത് വിചിത്രമാണല്ലോ!” അവൾ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ എപ്പോഴാണോ ഇനി ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നത്?” റയാൻ ചിരിച്ചു.
റയാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ കാണാറുള്ള മരങ്ങളും വീടുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ആകാശത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള കൂറ്റൻ ദ്വീപുകൾ ഒഴുകി നടക്കുന്നു! ചില ദ്വീപുകൾക്ക് മുകളിൽ പേനകളും പെൻസിലുകളും നിറഞ്ഞ കാടുകളുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റു ചില ദ്വീപുകളിൽ വർണ്ണക്കടലാസുകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച പൂന്തോട്ടങ്ങൾ. “അഹാന, നീ ഇതൊന്ന് കണ്ടുനോക്കിയേ!” റയാൻ അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അഹാന ജനലിനടുത്ത് ഓടിയെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. പുസ്തകദ്വീപുകൾ പതുക്കെ, താളാത്മകമായി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചില ദ്വീപുകളിൽ നിന്ന് കഥകൾ പറക്കുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ചിറകടിച്ചുയർന്നു. ഒരു വലിയ നോവൽ കൊണ്ടുള്ള ദ്വീപിൽ ഒരു പുഴ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അത് മഷി കൊണ്ടുള്ള പുഴയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. പുഴയുടെ തീരത്ത് പേനയുടെ ആകൃതിയിലുള്ള മരങ്ങൾ നിന്നിരുന്നു.
“ഇത് എന്ത് മാന്ത്രിക ലോകമാണ്?” അഹാന മന്ത്രിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ ഇത് നമ്മുടെ ഭാവന സൃഷ്ടിച്ച ലോകമായിരിക്കാം,” റയാൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഇന്ന് കണ്ടതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണിത്.”
അഹാന അവളുടെ കസേരയിൽ ഇരിക്കാൻ പോയി. പക്ഷെ കസേര കല്ലുപോലെ ഉറച്ചതായിരുന്നില്ല. അത് വെളുത്ത മേഘം പോലെ മൃദുവായിരുന്നു. അതിലിരുന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് പറന്നുയരുന്നതുപോലെ തോന്നി. റയാൻ തന്റെ പഠനമേശയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. മേശപ്പുറത്ത് അവന്റെ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നു. അവൻ ഒരു പുസ്തകമെടുത്തു നോക്കി. അതിന്റെ പുറംചട്ട പെട്ടെന്ന് ഒരു കൊച്ചു പുൽമേടായി മാറി. അതിൽ മിനിയേച്ചർ പൂക്കളും പുല്ലുകളും വളർന്നുനിന്നു. ഒരു കൊച്ചു പുഴു അതിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
“റയാൻ, എന്റെ പുസ്തകം നോക്കിയേ!” അഹാന വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവളുടെ പാഠപുസ്തകം ഒരു ചെറിയ മത്സ്യക്കുളമായി മാറിയിരുന്നു. അതിൽ വർണ്ണമത്സ്യങ്ങൾ നീന്തിത്തുടിച്ചു. പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ വെള്ളത്തിലെ ഓളങ്ങളെപ്പോലെ ചലിച്ചു. അവർ ചിരിച്ചുപോയി. ഇതൊരു മായാജാലം പോലെ തോന്നി.
മുറിയിലെ ചുമരിലെ ചിത്രങ്ങൾ ജീവൻവെച്ചു. ഒരു ചിത്രത്തിലെ പൂക്കൾക്ക് സുഗന്ധമുണ്ടായി. മറ്റൊരു ചിത്രത്തിലെ കാടുകളിൽ നിന്ന് മൃഗങ്ങളുടെ നേർത്ത ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു. ഒരു നിമിഷം അവർക്ക് പേടിയുണ്ടായെങ്കിലും, ഈ കാഴ്ചകൾക്ക് ഒരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ ഭാവമുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. ആരും അവരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് ഒരു തിളക്കമുള്ള ചിത്രശലഭം മുറിയിലേക്ക് പറന്നു വന്നത്. അതിന്റെ ചിറകുകൾ ക്രിസ്റ്റൽ പോലെ തിളങ്ങി, ഓരോ ചിറകിലും മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി പറന്നു, എന്നിട്ട് റയാന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ വന്നിരുന്നു. ചിത്രശലഭം മൃദുവായി മന്ത്രിച്ചു, “കാണുന്നത് വിശ്വസിക്കരുത്, വിശ്വസിക്കുന്നത് കാണുക! നിങ്ങളുടെ മനസ്സാണ് ലോകം.”
അഹാനയും റയാനും പരസ്പരം നോക്കി. ചിത്രശലഭം പറഞ്ഞത് ഒരു കടങ്കഥയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. “കാണുന്നത് വിശ്വസിക്കരുത്, വിശ്വസിക്കുന്നത് കാണുക…” റയാൻ ആ വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചു. “അതിനർത്ഥം, നമ്മൾ എന്ത് കാണുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, നമ്മൾ എന്ത് വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം എന്നായിരിക്കുമോ?”
“അതെ,” അഹാന ചിന്തിച്ചു. “ഒരുപക്ഷേ ഈ മുറിയിലുള്ള മായാജാലം നമ്മുടെ മനസ്സിൽ നിന്നായിരിക്കാം വരുന്നത്. നമ്മൾക്ക് മടുപ്പ് തോന്നി, എന്തെങ്കിലും രസകരമായത് സംഭവിക്കാൻ നമ്മൾ ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ ഭാവന അത് യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുകയായിരുന്നിരിക്കാം.”
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നമുക്ക് ഈ മായാജാലം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുമോ?” റയാൻ ചോദിച്ചു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു തിളക്കം.
ചിത്രശലഭം അവന്റെ വിരലിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന് മുറിയുടെ നടുവിൽ വട്ടമിട്ടു പറന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകളിൽ നിന്ന് പൊടിപടലങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ താഴേക്ക് വീണു. ചിത്രശലഭം ഒരു സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി.
അഹാനയും റയാനും കൈ കോർത്തുപിടിച്ചു. അവർ കണ്ണടച്ച് ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. “നമ്മൾ പുസ്തക ദ്വീപുകളിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക,” അഹാന മന്ത്രിച്ചു.
“അവിടെയുള്ള മഷിപ്പുഴയിൽ നമ്മൾ പേപ്പർ വഞ്ചികളിൽ യാത്രചെയ്യുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക,” റയാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
അവർ അവരുടെ ഭാവനയെ സ്വതന്ത്രമാക്കി. അവർ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് പറക്കുന്ന പക്ഷികളെപ്പോലെ, പുസ്തക ദ്വീപുകൾക്കിടയിലൂടെ ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്നതായി സങ്കൽപ്പിച്ചു. മഷിപ്പുഴയുടെ തണുത്ത സ്പർശനവും പേപ്പർ വഞ്ചിയുടെ മൃദുവായ ചലനവും അവർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവരുടെ മുറിയിൽ അവർക്ക് ആകാശത്തിന്റെ വിശാലതയും നക്ഷത്രങ്ങളുടെ തിളക്കവും അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അവർ ചിരിച്ചു, അവരുടെ ചിരി മുറിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
പതുക്കെ, ആ മായാജാലം മാഞ്ഞുതുടങ്ങി. ക്ലോക്കിന്റെ സൂചികൾ സാധാരണ നിലയിലായി, ടിക്-ടോക് ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. ജനലിലൂടെ പുറത്ത് വീടുകളും മരങ്ങളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. കസേര വീണ്ടും ഉറപ്പുള്ളതായി മാറി. പാഠപുസ്തകങ്ങൾ അവയുടെ പഴയ രൂപത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. ചിത്രശലഭം ഒരു നേർത്ത പ്രകാശമായി മാറി, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പറന്നുപോയി.
അഹാനയും റയാനും കണ്ണുതുറന്നു. അവരുടെ മുറി സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നു. പക്ഷെ അവരുടെ മനസ്സിൽ ആ മാന്ത്രിക യാത്രയുടെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവരുടെ സാധാരണ മുറി പോലും ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി മനോഹരമായി തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ, അഹാനയും റയാനും ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. മായാജാലം എല്ലായ്പ്പോഴും പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും സംഭവിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. നമ്മുടെ ഭാവനയുടെ ശക്തി എത്ര വലുതാണെന്ന് അവർ അന്ന് മനസ്സിലാക്കി. മാന്ത്രിക ലോകങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്, അവയെ കണ്ടെത്താൻ ഒരു തുറന്ന മനസ്സു മാത്രം മതി. ജീവിതത്തിൽ വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ഭയപ്പെടാതെ, അവയെ കൗതുകത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും നോക്കിക്കാണാൻ അവർ പഠിച്ചു. കാരണം, ചിലപ്പോൾ, നമ്മൾ കാണുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലോകം നമ്മുടെ ഭാവനയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും.
