ചിത്രരചനാ മത്സരയാത്ര
മീരയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു. അവൾക്ക് വരയ്ക്കാൻ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടുബുക്കുകളിലും പഴയ കടലാസുകളിലും നിറയെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു – പൂക്കൾ, പക്ഷികൾ, അവളുടെ വളർത്തുപൂച്ച, അവളുടെ വീടിന് മുന്നിലെ വലിയ മാവ്. വരയ്ക്കുമ്പോൾ മീര എല്ലാം മറക്കും. നിറങ്ങൾ അവളുടെ വിരലുകളിലൂടെ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം തീർക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ ഒരു വലിയ പ്രഖ്യാപനമുണ്ടായി. അടുത്ത മാസം സ്കൂളുകൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ചിത്രരചനാ മത്സരം നടക്കും! ഈ വർഷത്തെ വിഷയം ‘പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യം’ എന്നായിരുന്നു. ക്ലാസിലെ ചിത്രകലാ ടീച്ചറായ ലത ടീച്ചർ എല്ലാവരെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. “നിങ്ങളുടെ ഭാവനയ്ക്ക് ചിറകുകൾ നൽകൂ. പ്രകൃതിയെ നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണൂ!” ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
മീരയ്ക്ക് ഇത് കേട്ടപ്പോൾ ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി, ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ പേടിയും. അവൾക്ക് നന്നായി വരയ്ക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അവൾക്ക് മടിയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ തൻ്റെ ചിത്രങ്ങൾ അത്ര നല്ലതല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നും. “ഞാൻ ഒരു മത്സരത്തിന് പോയാൽ തോറ്റുപോകുമോ?” അവൾ തൻ്റെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു.
അമ്മ മീരയുടെ തലയിൽ തലോടി പറഞ്ഞു, “മീരക്കുട്ടി, വിജയിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് പങ്കെടുക്കുന്നത്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യം ചെയ്യാൻ ഒരു അവസരം കിട്ടുകയല്ലേ? പിന്നെ എന്തിനാണ് പേടിക്കുന്നത്? നിൻ്റെ സന്തോഷമാണ് പ്രധാനം.” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മീരയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ധൈര്യം നൽകി. അവൾ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
മത്സരത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് തുടങ്ങി. മീര എന്നും സ്കൂൾ വിട്ടുവന്നാൽ കുറച്ചേരം വരയ്ക്കും. അവൾ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളുടെ രൂപം പഠിച്ചു, കാറ്റിൽ ആടുന്ന മരച്ചില്ലകളെ നിരീക്ഷിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും അവൾക്ക് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ വരയ്ക്കുന്ന ചിത്രം അവൾ വിചാരിച്ച പോലെ ആകില്ല. അപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം വരും. ചിലപ്പോൾ ചിത്രങ്ങൾ കീറിക്കളയും.
ഒരു ദിവസം, മീര ഒരു പുഴയുടെ ചിത്രം വരയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. വെള്ളത്തിലെ ഓളങ്ങളും കരയിലെ കല്ലുകളും വരയ്ക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് ശരിയായില്ല. മീര ദേഷ്യത്തോടെ ബ്രഷ് താഴെയിട്ടു. “എനിക്ക് ഇത് പറ്റില്ല!” അവൾ പറഞ്ഞു.
അമ്മ അപ്പോൾ മീരയുടെ അടുത്ത് വന്നു. “എന്താ മീരക്കുട്ടി?”
മീര സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു, “എനിക്കിത് ശരിയാകുന്നില്ല അമ്മേ. വെള്ളം വരയ്ക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല.”
അമ്മ മീരയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, “നോക്കൂ മീര, കല എന്ന് പറയുന്നത് പൂർണ്ണതയല്ല. അത് നിൻ്റെ മനസ്സിലെ ഭാവന പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതാണ്. ഓരോ തവണ വരയ്ക്കുമ്പോഴും നീ എന്തെങ്കിലും പഠിക്കുന്നുണ്ട്. തെറ്റുകൾ വന്നോട്ടെ, അതിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊള്ളൂ. സന്തോഷത്തോടെ വരയ്ക്കുകയാണ് പ്രധാനം.”
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മീരയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ഉൾക്കാഴ്ച നൽകി. അവൾ മനസ്സിലാക്കി, തൻ്റെ തെറ്റുകൾ ഒരു പഠനാനുഭവമാണെന്ന്. അവൾ വീണ്ടും ബ്രഷ് എടുത്തു. ഇത്തവണ അവൾ വെള്ളം വരയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം, പുഴയുടെ തീരത്തെ ഒരു ചെറിയ മീനിനെയാണ് വരച്ചത്. മീനിൻ്റെ നിറങ്ങളും അതിൻ്റെ തിളക്കവും അവൾ സൂക്ഷ്മമായി വരച്ചു. അത് വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു.
ലത ടീച്ചറും മീരയെ ഒരുപാട് സഹായിച്ചു. ടീച്ചർ മീരയോട് പലതരം പെയിൻ്റിംഗ് ടെക്നിക്കുകൾ പഠിപ്പിച്ചു. “നിൻ്റെ സ്വന്തം ശൈലി കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് പ്രധാനം മീര. മറ്റൊരാളെ പോലെ ആകാൻ ശ്രമിക്കരുത്. നീ നിൻ്റെ തനതായ രീതിയിൽ വരയ്ക്കുക,” ടീച്ചർ ഉപദേശിച്ചു. മീര ടീച്ചർ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് തൻ്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വരച്ചുതുടങ്ങി.
മത്സര ദിവസം എത്തി. മീരയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ ഹാളിൽ ഒരുപാട് കുട്ടികൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്, എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെളുത്ത കാൻവാസുകൾ. വിഷയം ‘എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പ്രകൃതി ദൃശ്യം’ എന്നായിരുന്നു. മീര കണ്ണ് ചിമ്മി മനസ്സിൽ അവളുടെ വീടിന് മുന്നിലെ മാവിനെ ഓർത്തു. ആ മാവിൽ പക്ഷിക്കൂടുകളുണ്ടായിരുന്നു, അതിൻ്റെ ചില്ലകളിൽ ഊഞ്ഞാൽ കെട്ടി കളിച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിൻ്റെ തണലിൽ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മീര ബ്രഷ് എടുത്തു. അവൾക്ക് മറ്റുള്ളവരെ നോക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവൾ തൻ്റെ മാവിനെ വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിൻ്റെ വലിയ തടിയും പച്ചിലകളും തണലും, അതിൽ കൂടുകൂട്ടിയ പക്ഷികളും, താഴെ കളിക്കുന്ന കുട്ടികളും. ഓരോ വരയും അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവൾ വരയ്ക്കുന്നത് ആസ്വദിച്ചു. സമയം പറന്നുപോയതറിഞ്ഞില്ല.
മത്സരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മീര തൻ്റെ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു. അവൾ താൻ വരച്ച ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അത് ഒരു മികച്ച ചിത്രമായിരുന്നോ എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു, പക്ഷെ അവൾ അത് പൂർണ്ണ മനസ്സോടെയാണ് വരച്ചത്.
ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സമയമായി. പലർക്കും സമ്മാനങ്ങൾ ലഭിച്ചു. മീരയുടെ കൂട്ടുകാരിയായ ആരുഷിക്ക് ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടി. അവൾ വളരെ മനോഹരമായ ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിൻ്റെ ചിത്രമാണ് വരച്ചിരുന്നത്. മീര ആരുഷിയെ അഭിനന്ദിച്ചു.
പിന്നീട്, ജഡ്ജിമാരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു, “ഇത്തവണ ഒരു പ്രത്യേക സമ്മാനം കൂടി നൽകാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ഒരുപാട് ഭാവനാപൂർണ്ണമായ ചിത്രങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചു. അതിൽ ഒന്നിന്, ‘പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹവും ലാളിത്യവും’ എന്ന വിഷയത്തിൽ, ഞങ്ങൾ മീര എന്ന കുട്ടിക്ക് പ്രത്യേക സമ്മാനം നൽകുന്നു!”
മീരയ്ക്ക് അത്ഭുതമായി! അവളുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ വേദിയിലേക്ക് നടന്നു. സമ്മാനം വാങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അത് ഒന്നാം സമ്മാനമായിരുന്നില്ല, പക്ഷെ മീരയ്ക്ക് അത് മതിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ലഭിച്ചത് മറ്റെന്തിനേക്കാളും വലുതായിരുന്നു – ആത്മവിശ്വാസം.
അന്ന് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ മീരക്കുട്ടി? നീ നന്നായി ചെയ്തല്ലോ.”
മീര പറഞ്ഞു, “അമ്മ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. വിജയിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് നമ്മൾ എത്രമാത്രം സന്തോഷത്തോടെ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു എന്നത്. ഞാൻ എൻ്റെ മാവിനെ വരച്ചത് ഹൃദയം കൊണ്ടാണ്. അതിനാണ് എനിക്ക് സമ്മാനം കിട്ടിയത്.”
മീരയുടെ ചിത്രരചനാ മത്സരയാത്ര അവളെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം കഴിവുകളിൽ വിശ്വസിക്കാൻ, തെറ്റുകൾ തിരുത്തി മുന്നോട്ട് പോകാൻ, മത്സരത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി പ്രക്രിയ ആസ്വദിക്കാൻ. ഓരോ വ്യക്തിക്കും അവരുടേതായ കഴിവുകളും ശൈലികളുമുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാതെ, സ്വന്തം വഴികളിൽ മുന്നേറാനാണ് നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടത്. കാരണം, ഓരോ യാത്രയും ഓരോ പാഠമാണ്, ഓരോ അനുഭവവുമാണ്. യഥാർത്ഥ വിജയം എന്നത് മത്സരത്തിൽ ജയിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ എത്രമാത്രം ആത്മാർത്ഥതയോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ഒരു കാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതിലാണ്.
