തെറ്റ് ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യം

തീർച്ചയായും! “തെറ്റ് ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യം” എന്ന പേരിൽ, 11-13 വയസ്സുള്ള കുട്ടികൾക്കായി ഒരു കഥ ഇതാ:

***

**തെറ്റ് ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യം**

ആകാശ് എട്ടാം ക്ലാസ്സിലെ മിടുക്കനായ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ മാത്രമല്ല, സ്കൂൾ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും അവൻ മുന്നിൽ നിന്നു. അവന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖവും സൗഹൃദപരമായ പെരുമാറ്റവും എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആകാശിന് ഒരു ചെറിയ ദൗർബല്യം ഉണ്ടായിരുന്നു – തെറ്റുകൾ പറ്റിയാൽ അത് സമ്മതിക്കാൻ അവനൽപ്പം മടിയായിരുന്നു. ഭയം കൊണ്ടോ, മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന ചിന്ത കൊണ്ടോ അവൻ ചിലപ്പോൾ തെറ്റുകൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, സ്കൂളിൽ സയൻസ് ക്ലബ്ബ് ഒരു പ്രദർശനം സംഘടിപ്പിച്ചു. ഓരോ കുട്ടിയും ഓരോ പുതിയ പ്രോജക്ടുമായി വരണം. ആകാശും അവന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് രാഹുലും ഒരുമിച്ച് ഒരു അഗ്നിപർവതത്തിന്റെ മാതൃക ഉണ്ടാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് വലിയൊരു മോഡൽ ഉണ്ടാക്കി. അഗ്നിപർവതത്തിന്റെ മുകളിലെ ലാവാ പ്രവാഹവും ചുറ്റുമുള്ള കൊച്ചു വനവുമെല്ലാം അവർ അതിമനോഹരമായി ഒരുക്കി. രാഹുൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരുപാട് സമയം ചിലവഴിച്ചത് അഗ്നിപർവതത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനാണ്. ഓരോ മരവും വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ, യഥാർത്ഥ മരങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് രാഹുൽ ഉണ്ടാക്കിയത്.

പ്രദർശനത്തിന്റെ തലേദിവസം വൈകുന്നേരം, അവർ സ്കൂളിൽ പോയി തങ്ങളുടെ മോഡൽ പ്രദർശന ഹാളിൽ വെച്ചു. പ്രോജക്ടിന് അന്തിമ മിനുക്കുപണികൾ ചെയ്യുകയായിരുന്നു അവർ. രാഹുൽ അപ്പോഴാണ് അവന്റെ മരങ്ങളുടെ ശേഖരം കൊണ്ടുവന്നത്. “ആകാശ്, ഇവ ഓരോന്നും ഒട്ടിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇവയെല്ലാം വളരെ ലോലമാണ്,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

“നീ വിഷമിക്കണ്ട രാഹുൽ, ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം,” ആകാശ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

രാഹുൽ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട പുസ്തകം അവന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ, ആകാശ് മരങ്ങൾ ഒട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാം നന്നായി നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആകാശിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒരു മരക്കഷ്ണം താഴെ വീണത്. അതെടുക്കാൻ അവൻ പെട്ടെന്ന് കുനിഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ കൈ അറിയാതെ അഗ്നിപർവതത്തിന്റെ അടുത്ത് രാഹുൽ ഭംഗിയായി ഒട്ടിച്ചുവെച്ച ഒരു കൊച്ചുവനത്തിൽ തട്ടി. “ക്രാക്ക്!” എന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. രാഹുൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു മരത്തിന്റെ ശാഖ ഒടിഞ്ഞുപോയി!

ആകാശ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാഹുൽ വല്ലതും കാണുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. രാഹുൽ പുസ്തകവുമായി തിരികെ വരുന്നതിന് മുൻപ്, ആകാശ് വേഗം ആ ഒടിഞ്ഞ ശാഖ എടുത്ത് മറ്റുള്ള മരങ്ങൾക്കിടയിൽ വെച്ച് ഒട്ടിച്ചു. പക്ഷേ, അത് പഴയതുപോലെ കൃത്യമായി ഒട്ടിയില്ല. ഒടിഞ്ഞ ഭാഗം വ്യക്തമായി കാണാം. എങ്കിലും ആകാശ് വേഗം മറ്റ് മരങ്ങൾ അതിനടുത്തായി വെച്ച് ഒടിഞ്ഞ ഭാഗം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. രാഹുൽ വരുമ്പോൾ അവൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല എന്ന് നടിച്ചു.

“എല്ലാം കഴിഞ്ഞോ ആകാശ്?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.

“ആഹ്, മിക്കവാറും കഴിഞ്ഞു. നാളെ രാവിലെ അല്പം കൂടി ശരിയാക്കണം,” ആകാശ് വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.

അന്നത്തെ രാത്രി ആകാശിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടിഞ്ഞ മരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. രാഹുൽ ഇത് കണ്ടുപിടിച്ചാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും? അവൻ ദേഷ്യപ്പെടുമോ? നാളെ പ്രദർശനത്തിൽ വെച്ച് ഇത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ തനിക്ക് നാണക്കേടാവില്ലേ? ആകാശിന് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, പ്രദർശനം ആരംഭിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, ആകാശും രാഹുലും അവരുടെ പ്രോജക്ട് പരിശോധിക്കാൻ ഹാളിലെത്തി. രാഹുൽ തന്റെ പ്രോജക്ടിന്റെ ചുറ്റും നടന്ന് ഓരോ ഭാഗവും നോക്കി. അവൻ മരങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ മുഖത്ത് നിരാശയുടെ ഒരു നിഴൽ വീണു.

“ആകാശ്, ഈ മരത്തിന്റെ ഒടിഞ്ഞ ഭാഗം എനിക്ക് ശരിക്ക് കാണാം. ഇത് എങ്ങനെ ഒടിഞ്ഞതാണ്?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു, അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നേരിയ വിഷാദമുണ്ടായിരുന്നു. രാഹുലിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ആകാശിന് വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി. താൻ ഒടിഞ്ഞ മരം മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് തെറ്റായിപ്പോയെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

“ഞാൻ… ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല രാഹുൽ. ചിലപ്പോൾ അത് ഒട്ടിക്കുമ്പോൾ പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവാം,” ആകാശ് നുണ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

രാഹുലിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. “നീ ഇന്നലെ ഇവിടെയായിരുന്നില്ലേ ആകാശ്? നീയാണ് അത് ഒട്ടിച്ചത്. ഞാൻ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്.” രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒന്നായിരുന്നു ആ മരം.

ആകാശ് തല കുനിച്ചുനിന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഭയവും കുറ്റബോധവും ഒരുമിച്ച് പെരുമ്പറ കൊട്ടി. രാഹുലിന്റെ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ ആകാശിന് സ്വന്തം പ്രവർത്തിയിൽ ലജ്ജ തോന്നി. ഇത് ഇങ്ങനെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ അച്ഛൻ എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്, “മകനേ, തെറ്റുകൾ പറ്റുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ, അത് ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യം വേണം. ആ ധൈര്യമാണ് ഒരു മനുഷ്യനെ വലുതാക്കുന്നത്.”

ആകാശ് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു. അവന്റെ മനസ്സ് ഉറച്ചു. “രാഹുൽ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” ആകാശ് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാനാണ് അത് ഒടിച്ചത്. ഇന്നലെ ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഒരു മരം ഒട്ടിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ കൈ തട്ടി അത് ഒടിഞ്ഞു. ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി. നീ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നോർത്ത് ഞാൻ അത് ഒട്ടിച്ചുവെച്ച് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എനിക്ക് നിന്നോട് അപ്പോൾ തന്നെ പറയണമായിരുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് പേടിയായി.”

ആകാശിന്റെ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ രാഹുൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അവന്റെ മുഖത്തെ സങ്കടം മാറി ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം വന്നു. ആകാശ് അവന്റെ തെറ്റ് ഏറ്റുപറഞ്ഞപ്പോൾ, രാഹുലിന് അവന്റെ സങ്കടം പകുതിയോളം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

അവരുടെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചറായ സാറാ മിസ്സ് അപ്പോഴാണ് അവിടേക്ക് വന്നത്. അവർ ആകാശിന്റെയും രാഹുലിന്റെയും മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു. “എന്താ കുട്ടികളേ ഇവിടെ ഒരു വിഷമം?” മിസ്സ് ചോദിച്ചു.

ആകാശ് ധൈര്യം സംഭരിച്ച്, നടന്ന കാര്യങ്ങൾ മിസ്സിനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ എങ്ങനെയാണ് മരം ഒടിച്ചത്, പേടി കാരണം അത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചത്, പിന്നീട് കുറ്റബോധം തോന്നി രാഹുലിനോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചത് – എല്ലാം അവൻ മിസ്സിനോട് വിവരിച്ചു.

സാറാ മിസ്സ് ആകാശിന്റെ തോളിൽ തട്ടി. “ആകാശ്, തെറ്റ് പറ്റിയത് സങ്കടകരമാണ്. പക്ഷേ, അത് ഏറ്റുപറഞ്ഞതിലെ നിന്റെ ധൈര്യം വളരെ വലുതാണ്. ഒരു തെറ്റ് മറച്ചുവെക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. നീ അത് മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ.” മിസ്സ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “രാഹുൽ, ആകാശ് തെറ്റ് സമ്മതിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്ക് അവനോട് കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നിയേനെ. പക്ഷേ അവൻ സത്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ?”

“മിസ്സ്, ആകാശ് സത്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരുപാട് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല. എനിക്കവനെ മനസ്സിലായി,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

“അതാണ് ആകാശ്, സത്യസന്ധതയുടെ ശക്തി. അത് സൗഹൃദങ്ങളെയും ബന്ധങ്ങളെയും കൂടുതൽ ശക്തമാക്കും. ഇനി എന്തു ചെയ്യാം നമുക്ക്?” മിസ്സ് ചോദിച്ചു.

“മിസ്സ്, നമുക്ക് ഈ മരം ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ പുതിയൊരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കാൻ സമയമില്ലെങ്കിൽ, ഈ ഭാഗം മറ്റെന്തെങ്കിലും വെച്ച് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കാം,” ആകാശ് പറഞ്ഞു.

“ശരിയാണ്. ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായാൽ അത് ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുകയല്ല വേണ്ടത്, അതിനൊരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തുകയാണ്,” മിസ്സ് പറഞ്ഞു. “രാഹുൽ, ആകാശിനെ സഹായിക്കാൻ നീ തയ്യാറാണോ?”

“തീർച്ചയായും മിസ്സ്!” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

സാറാ മിസ്സ് അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒട്ടിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പശയും കുറച്ച് ചെറിയ ഇലക്കഷ്ണങ്ങളും നൽകി. ആകാശും രാഹുലും ഒരുമിച്ച് ആ ഒടിഞ്ഞ മരം ശരിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒടിഞ്ഞ ഭാഗം ഒട്ടിച്ചു ചേർത്ത്, ചുറ്റും ചെറിയ ഇലക്കഷ്ണങ്ങൾ വെച്ച് മനോഹരമാക്കി. പഴയതുപോലെ നൂറു ശതമാനം ശരിയായില്ലെങ്കിലും, അത് കാണാൻ മോശമായിരുന്നില്ല. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, അവരുടെ പ്രോജക്ട് പ്രദർശനത്തിന് തയ്യാറായി.

അവർ ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും ആ പ്രോജക്ട് ശരിയാക്കിയത് കണ്ടപ്പോൾ സാറാ മിസ്സിന് സന്തോഷമായി. പ്രദർശനം നന്നായി നടന്നു. ആകാശിനും രാഹുലിനും അവരുടെ പ്രോജക്ടിന് നല്ല അഭിപ്രായം ലഭിച്ചു.

അന്നുമുതൽ ആകാശ് മാറി. തെറ്റുകൾ പറ്റിയാൽ അവൻ അത് മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഒരുപാട് വിഷമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് സത്യം തുറന്നു പറയുന്നതാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും അധ്യാപകരും അവനെ കൂടുതൽ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറയാൻ കാണിച്ച ധൈര്യം അവനെ ഒരു നല്ല സുഹൃത്തും നല്ല വിദ്യാർത്ഥിയുമാക്കി.

***

**ഗുണപാഠം:** തെറ്റ് പറ്റുന്നത് മനുഷ്യസഹജമാണ്. പക്ഷേ, അത് ഏറ്റുപറയാനുള്ള ധൈര്യമാണ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം. സത്യസന്ധത നമ്മളെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുകയും ചെയ്യും. തെറ്റുകൾ മറച്ചുവെക്കുമ്പോൾ അത് നമ്മളെ കൂടുതൽ വിഷമിപ്പിക്കും, പക്ഷേ സത്യം പറയുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സമാധാനവും സന്തോഷവും നിറയും.