വേനലവധിക്ക് അരുൺ അപ്പുപ്പന്റെ വീട്ടിൽ പോയത് വലിയ സന്തോഷത്തോടെയാണ്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾ വിട്ട്, ഗ്രാമത്തിലെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് എത്തുന്നത് അവന് എന്നും ഒരു ഉന്മേഷമായിരുന്നു. ഇത്തവണ അവധിക്ക് പോകുമ്പോൾ, അരുണിന് ഒരു വലിയ ചുമതലയുണ്ടായിരുന്നു – സ്കൂളിലെ സയൻസ് പ്രോജക്ടിനു വേണ്ടി ഒരു ചെടി നട്ടു വളർത്തണം.
അപ്പുപ്പന്റെ വീടിന് ചുറ്റും നിറയെ പൂന്തോട്ടവും പച്ചക്കറിത്തോട്ടവുമുണ്ട്. അപ്പുപ്പൻ ഒരു മികച്ച കർഷകനായിരുന്നു. ഓരോ ചെടിയെയും അദ്ദേഹം സ്വന്തം കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് പരിചരിച്ചിരുന്നത്.
അരുൺ തന്റെ പ്രോജക്ടിനുള്ള ചെടിച്ചട്ടിയും മണ്ണും വിത്തും എല്ലാം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവൻ വലിയ ആവേശത്തോടെ വിത്ത് നട്ടു. “രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് ഇത് വളർന്നു വലുതാകും,” അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും അവൻ ചട്ടിക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങും. വെള്ളം ഒഴിക്കും, മണ്ണിളക്കും, വെയിൽ കൊള്ളിക്കും. പക്ഷേ, രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും അവന്റെ ചെടിക്ക് കാര്യമായ മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഒരു ചെറിയ തളിരു പോലും കണ്ടില്ല.
“ഈ വിത്ത് തീരെ ശരിയല്ല,” അരുൺ പിറുപിറുത്തു. അവന്റെ പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം അസ്തമിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് നിരാശ തളംകെട്ടി.
അപ്പുപ്പൻ ഇതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ, അരുൺ നിരാശയോടെ തന്റെ ചെടിച്ചട്ടിയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അപ്പുപ്പൻ അവനെ അടുത്ത് വിളിച്ചു. “അരുൺ, എന്റെ കൂടെ തോട്ടത്തിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടോ? നമുക്ക് കുറച്ച് തക്കാളിത്തൈകൾ നടാനുണ്ട്.”
അരുണിന് താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. “എനിക്കിതൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല അപ്പുപ്പാ. ഞാൻ ഒരു വിത്ത് നട്ടു, അത് മുളയ്ക്കുന്നില്ല.”
അപ്പുപ്പൻ ചിരിച്ചു. “ചെടികൾക്ക് മനുഷ്യരെപ്പോലെയാണ് അരുൺ. അവയ്ക്ക് വളരാൻ സമയമെടുക്കും. ചില കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. വാ, ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം.”
അരുൺ മടിച്ചു മടിച്ച് അപ്പുപ്പന്റെ പിന്നാലെ പോയി. അപ്പുപ്പൻ തക്കാളിത്തൈകൾ നടാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലം ഒരുക്കി. ആദ്യം കല്ലുകളും കളകളും നീക്കം ചെയ്തു. പിന്നെ മണ്ണ് കിളച്ച് നല്ലപോലെ ഇളക്കി. “മണ്ണ് നന്നായി ഇളക്കിയാൽ മാത്രമേ വേരുകൾക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാനും വളരാനും കഴിയൂ,” അപ്പുപ്പൻ വിശദീകരിച്ചു.
അതിനുശേഷം അപ്പുപ്പൻ കുറച്ച് ജൈവവളങ്ങൾ മണ്ണിൽ ചേർത്തു. “ചെടികൾക്ക് നല്ല ഭക്ഷണം വേണം. ഈ വളങ്ങൾ അവയ്ക്ക് വേണ്ട പോഷകങ്ങൾ നൽകും.”
പിന്നീട്, ഓരോ തക്കാളിത്തൈയും ശ്രദ്ധയോടെ, ശരിയായ അകലത്തിൽ അപ്പുപ്പൻ നട്ടു. വേരുകൾക്ക് ക്ഷതമേൽക്കാതെ, അധികം ആഴത്തിലല്ലാതെ, എന്നാൽ നല്ല ഉറപ്പിൽ. അരുൺ ഇതെല്ലാം ആകാംഷയോടെ നോക്കിനിന്നു.
“കണ്ടോ അരുൺ, നമ്മൾ തിരക്കുകൂട്ടിയാൽ ചെടികൾക്ക് മുറിവേൽക്കും. അവയെ നമ്മൾ സ്നേഹത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും കൈകാര്യം ചെയ്യണം.”
അവസാനം, നട്ട തൈകൾക്ക് അപ്പുപ്പൻ ആവശ്യത്തിന് മാത്രം വെള്ളം ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു. “കൂടുതൽ വെള്ളം ഒഴിച്ചാൽ ചീഞ്ഞുപോകും, കുറഞ്ഞുപോയാൽ ഉണങ്ങിപ്പോകും. എല്ലാത്തിനും ഒരു കണക്കുണ്ട്.”
അരുൺ അപ്പുപ്പന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും ശ്രദ്ധിച്ചു. “അപ്പുപ്പാ, എന്റെ ചെടി നശിച്ചുപോയത് അതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ. നീ കുറച്ചധികം വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നതും തിരക്കുകൂട്ടുന്നതും ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. ചെടികൾക്ക് വളരാൻ വെളിച്ചം, വെള്ളം, നല്ല മണ്ണ്, ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ക്ഷമയും ആവശ്യമാണ്.”
അന്ന് മുതൽ അരുൺ അപ്പുപ്പന്റെ കൂടെ തോട്ടത്തിൽ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ അവർ ഒരുമിച്ച് തോട്ടത്തിൽ ഇറങ്ങും. കള പറിക്കും, ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കും, പുതിയ വിത്തുകൾ പാകും. ഓരോ ചെടിയുടെയും ഇലകളിൽ നോക്കി അപ്പുപ്പൻ പറയും, “ഇതിന് ഇന്ന് നല്ല ഉന്മേഷമുണ്ട്,” അല്ലെങ്കിൽ “ഇതിന് കുറച്ച് വെള്ളം വേണം.”
അരുൺ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എങ്ങനെയാണ് അപ്പുപ്പൻ ചെടികളുടെ മനസ്സ് അറിയുന്നത്?
“നമ്മൾ അവയോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ, അവ നമ്മളോട് സംസാരിക്കും അരുൺ. അവയുടെ നിറം മാറുമ്പോൾ, ഇലകൾ വാടുമ്പോൾ, പൂക്കൾ വിരിയുമ്പോൾ, അവ ചിലതൊക്കെ നമ്മളോട് പറയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. നമ്മൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി.”
അരുൺ അപ്പുപ്പന്റെ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു. അവൻ തന്റെ സയൻസ് പ്രോജക്ടിനുള്ള ചെടിച്ചട്ടി വീണ്ടും ഒരുക്കി. ഇത്തവണ അവൻ തിരക്കുകൂട്ടിയില്ല. അപ്പുപ്പൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, മണ്ണ് നന്നായി ഇളക്കി, ആവശ്യത്തിന് വളം ചേർത്തു. പിന്നെ ശ്രദ്ധയോടെ വിത്ത് നട്ടു. എല്ലാ ദിവസവും അവൻ പതിയെ, ക്ഷമയോടെ ചെടിയെ പരിചരിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പച്ച തളിര് മെല്ലെ പുറത്തേക്ക് എത്തിനോക്കി. അരുണിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ ചിരി വിടർന്നു. “അപ്പുപ്പാ, കണ്ടോ! എന്റെ ചെടി മുളച്ചു!”
അപ്പുപ്പൻ അവന്റെ തലയിൽ തലോടി. “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, ക്ഷമയുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാം ശരിയാകും.”
ആ ചെറിയ തളിര് പിന്നീട് പതിയെ വലുതായി. ഓരോ ദിവസവും അത് വളർന്നു. അരുൺ അതിന്റെ ഇലകളിൽ പുതിയ നിറങ്ങൾ കണ്ടു, ചെറിയ തണ്ടുകൾക്ക് ബലം വെക്കുന്നത് കണ്ടു. ഓരോ ചെറിയ മാറ്റവും അവന് വലിയ സന്തോഷം നൽകി. അവൻ തന്റെ ചെടിയുമായി ഒരു ആത്മബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു.
അവധി കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ തുറന്നപ്പോൾ, അരുൺ തന്റെ പ്രോജക്ട് സമർപ്പിച്ചു. അവന്റെ ചെടി നല്ല ആരോഗ്യത്തോടെ, പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുടെ ചെടികളെക്കാൾ അത് കൂടുതൽ ആകർഷകമായിരുന്നു. അവൻ ചെടിയെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, എങ്ങനെയാണ് ക്ഷമയോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും ഒരു കാര്യം ചെയ്തു പഠിച്ചത് എന്നും ക്ലാസ്സിൽ വിശദീകരിച്ചു. അപ്പുപ്പൻ പഠിപ്പിച്ച ഓരോ പാഠങ്ങളും അവൻ ഓർത്തു.
അദ്ധ്യാപിക അരുണിനെ അഭിനന്ദിച്ചു. “അരുൺ, നിനക്ക് നല്ല മാർക്ക് ഉണ്ട്. കാരണം, നീ വെറുമൊരു ചെടി വളർത്തുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. നീ ക്ഷമയുടെയും കരുതലിന്റെയും ഒരു വലിയ പാഠം പഠിച്ചു.”
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അരുൺ അപ്പുപ്പനെ ഫോൺ വിളിച്ചു. “അപ്പുപ്പാ, ഞാൻ പ്രോജക്ടിന് ഒന്നാമനായി! നന്ദി അപ്പുപ്പാ. അങ്ങ് എന്നെ ചെടി വളർത്താൻ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് ക്ഷമയോടെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യേണ്ടത് എന്നും പഠിപ്പിച്ചു.”
അപ്പുപ്പൻ ഫോണിലൂടെ ചിരിച്ചു. “അതാണ് മോനെ, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം. ഓരോ കാര്യത്തിനും അതിന്റേതായ സമയമുണ്ട്. നമ്മൾക്ക് ക്ഷമയും കഠിനാധ്വാനവും സ്നേഹവും ഉണ്ടെങ്കിൽ, എല്ലാ തടസ്സങ്ങളെയും നമുക്ക് അതിജീവിക്കാൻ കഴിയും. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും വലിയ പാഠങ്ങളുണ്ടാകും. അത് കണ്ടെത്താൻ നമ്മൾക്ക് മനസ്സ് വേണം.”
അരുൺ പുഞ്ചിരിച്ചു. അപ്പുപ്പന്റെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ഇനി ഒരിക്കലും അവൻ ഒരു കാര്യത്തിലും തിരക്കുകൂട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. ഓരോ കാര്യവും ക്ഷമയോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും ചെയ്യും. കാരണം, അപ്പുപ്പൻ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, ജീവിതത്തിലെ നല്ല കാര്യങ്ങളെല്ലാം വളരാൻ സമയമെടുക്കും. നാം ഓരോരുത്തരും ഓരോ ചെടികളെപ്പോലെയാണ്, ശരിയായ പരിചരണവും ക്ഷമയും സ്നേഹവും ഉണ്ടെങ്കിൽ നമ്മളും മനോഹരമായി വളരും.
