തീർച്ചയായും, “കളഞ്ഞുകിട്ടിയ പഴ്സ്” എന്ന കഥ ഇതാ:
**കളഞ്ഞുകിട്ടിയ പഴ്സ്**
അദിതിക്ക് സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. വഴിയരികിലെ പൂക്കളും പാറിപ്പറക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റകളും അവൾക്ക് കൂട്ടായി വരും. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരിയായ അദിതി എന്നും സന്തോഷത്തോടെയാണ് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നിരുന്നത്. അന്നും പതിവുപോലെ സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അദിതിയുടെ കണ്ണുകൾ റോഡരികിൽ എന്തോ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടു.
അവൾ പതിയെ അവിടേക്ക് ചെന്നു. മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള മനോഹരമായ ഒരു പഴ്സ്! അദിതി ചുറ്റും നോക്കി. ആരെയും കണ്ടില്ല. അവൾ പതിയെ പഴ്സ് കയ്യിലെടുത്തു. അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അദിതി അത്ഭുതപ്പെട്ടു. നിറയെ നോട്ടുകളും, ചില കാർഡുകളും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. “ദൈവമേ, ഇത് നഷ്ടപ്പെട്ട ആൾ എത്ര വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും!” അദിതി മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
പഴ്സുമായി അവൾ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. അമ്മ അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു.
“അമ്മാ! നോക്കൂ, എനിക്കിതെന്താ കിട്ടിയതെന്ന്!” അദിതി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അദിതിയുടെ കയ്യിലെ പഴ്സ് കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയ്ക്കും അത്ഭുതമായി.
“എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി മോളേ ഇത്?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“റോഡരികിൽ നിന്ന്, അമ്മേ. ഇതിൽ നിറയെ പണമുണ്ട്, കാർഡുകളുമുണ്ട്.” അദിതി പറഞ്ഞു.
അമ്മ അദിതിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “എന്റെ മോൾ സത്യസന്ധയാണല്ലോ! ഇത് കളഞ്ഞുകിട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് എന്നെ കാണിച്ചത് വളരെ നല്ല കാര്യമാണ്. നമുക്ക് ഇതിന്റെ ഉടമയെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കണം.”
അദിതിക്ക് സന്തോഷമായി. അമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി.
അവരും അമ്മയും കൂടി പഴ്സ് തുറന്നു പരിശോധിച്ചു. പണത്തിനൊപ്പം ഒരു തിരിച്ചറിയൽ കാർഡും ചില ബാങ്ക് കാർഡുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. തിരിച്ചറിയൽ കാർഡിൽ ‘മീനാക്ഷി അമ്മ’ എന്ന് പേരും ഒരു വിലാസവും രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
“ദാ, ഇതിന്റെ ഉടമയുടെ പേരും വിലാസവുമുണ്ട്!” അദിതി ആഹ്ലാദത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നല്ലകാര്യം. നമുക്ക് ഈ മീനാക്ഷി അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയി പഴ്സ് തിരികെ കൊടുക്കാം.” അമ്മ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോഴോ?” അദിതി ചോദിച്ചു.
“അതെ, ഇപ്പോൾ തന്നെ. അവർ എത്രമാത്രം വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരിക്കും എന്നോർത്ത് നോക്കൂ. അവരുടെ പണം നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കാൾ ചിലപ്പോൾ ഈ കാർഡുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതിലായിരിക്കും കൂടുതൽ വിഷമം.” അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ ദയ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അദിതിയും അമ്മയും മീനാക്ഷി അമ്മയുടെ വീട് തേടി പുറപ്പെട്ടു. വിലാസം അമ്മയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. നടന്നുപോകാൻ പറ്റാത്തത്ര ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ബസ്സിൽ കയറി. ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശേഷം കുറച്ച് ദൂരം നടക്കേണ്ടി വന്നു. ഓരോ ചുവടിലും അദിതിയുടെ മനസ്സിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു. മീനാക്ഷി അമ്മയെ കാണുമ്പോൾ അവർക്ക് എത്ര സന്തോഷമാകുമായിരിക്കും?
അവസാനം അവർ മീനാക്ഷി അമ്മയുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലെത്തി. പഴയൊരു വീടായിരുന്നു അത്. അമ്മ കോളിംഗ് ബെൽ അടിച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു. ഒരു പ്രായമായ സ്ത്രീയായിരുന്നു അത്. അവരുടെ മുഖത്ത് വലിയ വിഷമം കാണാമായിരുന്നു.
“മീനാക്ഷി അമ്മയാണോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
ആ സ്ത്രീ തലയാട്ടി.
“എന്റെ മകൾക്ക് വഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു പഴ്സ് കിട്ടിയിരുന്നു. ഇത് നിങ്ങളുടെയാണോ എന്ന് നോക്കാമോ?” അമ്മ പറഞ്ഞു.
അദിതി പഴ്സ് മീനാക്ഷി അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
പഴ്സ് കണ്ടതും മീനാക്ഷി അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവർ വേഗത്തിൽ പഴ്സ് വാങ്ങി തുറന്നുനോക്കി. അതിലെ കാർഡുകളും പണവും കണ്ട് അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ മുഖത്ത് ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം വെളിച്ചം കണ്ടതുപോലെയായിരുന്നു.
“ഓ, എന്റെ പഴ്സ്! ഇത് ഞാൻ എത്രനേരമായി തിരയുന്നു എന്ന് അറിയാമോ? എനിക്ക് പെൻഷൻ കിട്ടിയ പണമായിരുന്നു ഇതിൽ. ഈ കാർഡുകൾ ഇല്ലാതായാൽ പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമായിരുന്നു. നിങ്ങളെ എനിക്ക് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണം എന്നറിയില്ല മോളേ!” മീനാക്ഷി അമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവ് പടർന്നു.
മീനാക്ഷി അമ്മ അദിതിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് പഴ്സിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പണം എടുത്ത് അദിതിക്ക് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇത് എന്റെ മോൾക്കുള്ള സമ്മാനമാണ്. ഇത് സ്വീകരിക്കണം.” അവർ പറഞ്ഞു.
അദിതി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അത് നിരസിച്ചു. “വേണ്ട അമ്മേ. എനിക്ക് സമ്മാനം ഒന്നും വേണ്ട. ഇത് നിങ്ങൾക്ക് തിരികെ തന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. ശരിയായ കാര്യം ചെയ്യുക എന്നത് എന്റെ കടമയാണ്.”
അദിതിയുടെ മറുപടി കേട്ട് മീനാക്ഷി അമ്മയും അദിതിയുടെ അമ്മയും പുഞ്ചിരിച്ചു.
“സത്യസന്ധതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.” മീനാക്ഷി അമ്മ പറഞ്ഞു.
അദിതിയും അമ്മയും മീനാക്ഷി അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അദിതിയുടെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. പണം കിട്ടിയതിനെക്കാൾ വലിയ സന്തോഷം, ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്തതിലൂടെ അവൾക്ക് ലഭിച്ചു.
“എന്റെ മോൾ ഇന്ന് ഒരുപാട് നല്ലൊരു പാഠം പഠിച്ചു.” അമ്മ അദിതിയുടെ തലയിൽ തലോടി. “സത്യസന്ധതയും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള ദയയും എപ്പോഴും നമ്മളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും. പണത്തെക്കാൾ വിലയുള്ളതാണ് ഈ സന്തോഷം.”
അദിതി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതെ, ശരിയായ കാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം. ആ ദിവസത്തെ രാത്രി അവൾക്ക് നല്ല ഉറക്കം കിട്ടി. അവളുടെ മനസ്സിൽ മീനാക്ഷി അമ്മയുടെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
**ധാർമ്മിക പാഠം:** സത്യസന്ധതയും ദയയും നമ്മൾക്ക് നൽകുന്ന സന്തോഷമാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഫലം. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന മനസ്സമാധാനം മറ്റെന്തിനെക്കാളും വലുതാണ്. എപ്പോഴും ശരിയായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുക, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം സന്തോഷം നിറഞ്ഞതാകും.
