നീലൻ, നിഴൽപാഠശാലയിലെ ഏറ്റവും ആകാംക്ഷയുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൻ്റെ മറവിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ മാന്ത്രിക വിദ്യാലയം, നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്ന ആകാശത്തിൻ്റെ താഴെ, പുരാതനമായ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ തലയുയർത്തി നിന്നു. ഇവിടെ കുട്ടികൾ നിഴൽമന്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ചു; സാധാരണ വസ്തുക്കളെ കുസൃതിക്കാരായ കൂട്ടുകാരാക്കി മാറ്റുന്ന വിദ്യ. ഒരു പഴയ പുസ്തകത്തെ ചിറകുള്ള മിടുക്കനായ ഒരു വവ്വാലാക്കി മാറ്റാനോ, ഒരു ചകിരിച്ചോറ് പൂച്ചയെ പാദരക്ഷകളിലേക്ക് തെന്നിമാറ്റാനോ നീലന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരൊറ്റ രാത്രി പോലും അവൻ്റെ അന്വേഷണബുദ്ധിക്ക് വിശ്രമം നൽകിയിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം, പതിവ് മന്ത്രവിദ്യകൾ പരിശീലിക്കുന്നതിനിടെ, അവൻ പഴയൊരു അലമാരയുടെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു ചെറിയ വാതിൽ കണ്ടെത്തി. അതിലൂടെ നൂഴ്ന്ന് പോയപ്പോൾ ഒരു പഴയ പഠനമുറിയിലെത്തി. മേശപ്പുറത്ത് കനത്ത പൊടിപടലങ്ങൾ. എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക മേശപ്പുറത്ത് എന്തോ തിളങ്ങുന്നതായി നീലൻ കണ്ടു. അടുത്തുചെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ, അത് തടികൊണ്ട് കൊത്തിയെടുത്ത ഒരു പഴയ രഹസ്യചിഹ്നമായിരുന്നു, അപൂർണ്ണമായ വൃത്തങ്ങളും വളഞ്ഞ വരകളും.
നീലൻ അവൻ്റെ വിരലുകൊണ്ട് ആ ചിഹ്നത്തിൽ മെല്ലെ തഴുകി. ഒരു നേർത്ത പ്രകാശവലയം അവിടെ പൊങ്ങി, മുറിയിലെ പൊടിപടലങ്ങളെ മാറ്റി ഒരു തിളക്കം വന്നു. പെട്ടെന്ന്, മേശപ്പുറത്ത് ഒരു തൂലിക പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് സംസാരിക്കുന്ന തൂലികയായിരുന്നു! “അയ്യോ! കണ്ടോ പിള്ളേച്ചാ, സമയം കളയാൻ നേരമില്ല,” തൂലിക പരിഭ്രാന്തനായി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഗാനം. നീലനെ കണ്ടതിൽ സന്തോഷം. പക്ഷേ നമ്മുടെ നിലാവ്കല്ല് കാണാതായിരിക്കുന്നു. സൂര്യനുദിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അത് കണ്ടെത്തണം, അല്ലെങ്കിൽ വിദ്യാലയം സാധാരണ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വെളിപ്പെടും!”
നീലൻ ഞെട്ടി. നിലാവ്കല്ല്! അതാണല്ലോ നിഴൽപാഠശാലയെ മറച്ചുവെച്ച് നിലനിർത്തുന്നത്. “എങ്ങനെ?” അവൻ ചോദിച്ചു. “ആര്? എവിടെ?”
“ആര് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം. ഞാൻ ഒരു പന്തൽപോലെ നിങ്ങളെ നയിക്കും,” ഗാനം തൂലിക പറഞ്ഞു. “ആദ്യം, വിദ്യാലയത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും പഴയ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോകുക. അവിടെ, ‘മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ വരച്ച പുസ്തകം’ എന്നൊരു പുസ്തകം കണ്ടുപിടിക്കുക. അതിലാണ് ആദ്യ സൂചന.”
നീലൻ്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. ഒരു സാഹസിക യാത്ര! അവൻ ഗാനം തൂലികയെ അവൻ്റെ അരയിലെ പോക്കറ്റിൽ വെച്ച് ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. പുസ്തകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ കൂറ്റൻ ലൈബ്രറിയിൽ, അവൻ ‘മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ വരച്ച പുസ്തകം’ കണ്ടെത്തി. അതിനുള്ളിൽ ഒരു കടങ്കഥ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“കൂർത്തുമൂർത്ത കൂരകൾക്ക് കീഴിൽ,
വെള്ളി നൂലിഴകൾ പാടുന്നിടം,
ഒളിഞ്ഞുകിടക്കും വഴി തേടിപ്പോകൂ,
അവിടെ കാണാം അടുത്ത സൂചന.”
“വെള്ളി നൂലിഴകൾ പാടുന്നിടം? അത് ചിലന്തിവലകൾ നിറഞ്ഞ നമ്മുടെ പഴയ സ്റ്റോർറൂം ആയിരിക്കും!” നീലൻ പറഞ്ഞു. അവൻ ഗാനം തൂലികയുമായി അങ്ങോട്ട് ഓടി. സ്റ്റോർറൂമിൽ നിറയെ പഴയ ഫർണിച്ചറുകളും പൊടിപിടിച്ച വസ്തുക്കളുമായിരുന്നു. അവിടെ, ഒരു പഴയ കണ്ണാടിയുടെ പിന്നിൽ ഒരു രഹസ്യവഴിയുണ്ടായിരുന്നു. നീലൻ ഒരു നിഴൽമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഒരു പഴയ തുണിയെ ഒരു കുസൃതിക്കാരൻ തത്തയാക്കി മാറ്റി. തത്ത ചിറകടിച്ചു പറന്ന് കണ്ണാടിക്ക് പിന്നിലെ മറഞ്ഞ സ്വിച്ച് തട്ടി. ക്ലിക്ക്! കണ്ണാടി ഒരു വശത്തേക്ക് നീങ്ങി, ഒരു ഇരുണ്ട വഴി തെളിഞ്ഞു.
ആ വഴിയിലൂടെ അവർ ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിലെത്തി. രാത്രിയിൽ മാത്രം വിരിയുന്ന, നിലാവ് വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മാന്ത്രിക പൂന്തോട്ടം. ഇവിടെയാണ് അടുത്ത കടങ്കഥ! പൂന്തോട്ടത്തിൻ്റെ നടുവിൽ നിന്ന ഒരു പഴയ പ്രതിമയിൽ കടങ്കഥ കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു.
“ചിരിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണീരുമായി,
തുള്ളിച്ചാടി നീന്തും തടാകത്തിൽ,
ഒരു നിഴൽ രൂപം വരച്ചാൽ മതി,
വഴി കാണിക്കും നിനക്കത്!”
“ചിരിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണീര്… അത് തവളയായിരിക്കും! തവളകൾ തടാകത്തിൽ തുള്ളിച്ചാടുമല്ലോ!” നീലൻ ചിന്തിച്ചു. അവൻ തടാകത്തിന് അടുത്തെത്തി ഒരു കല്ല് കണ്ടു. നിഴൽമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അവൻ ആ കല്ലിനെ ഒരു കുസൃതിക്കാരൻ തവളയാക്കി മാറ്റി. തവള തടാകത്തിലേക്ക് ചാടി, വെള്ളത്തിൽ ഒരു വൃത്തം ഉണ്ടാക്കി. ആ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത നീല പ്രകാശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അത് തടാകത്തിൻ്റെ മധ്യഭാഗത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ ദ്വീപ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദ്വീപിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു കുഞ്ഞൻ നിഴൽജീവി, ഒരു നിഴൽപൂച്ച. നിലാവ്കല്ലുമായി കളിക്കുകയായിരുന്നു അത്! നിലാവ്കല്ല് അതിൻ്റെ മുൻപിൽ വെച്ച് പൂച്ച അതിനെ തട്ടി കളിക്കുകയായിരുന്നു. സൂര്യൻ്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ കിഴക്ക് മാനത്ത് നേർത്ത ചുവപ്പ് നിറം ചാലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“അതാണത്!” ഗാനം തൂലിക പറഞ്ഞു. “നീലൻ, വേഗം!”
നീലൻ വേഗം പൂച്ചയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. പക്ഷേ നിഴൽപൂച്ച നിലാവ്കല്ല് വായിലാക്കി, അവൻ്റെ നേർക്ക് ഒരു കടങ്കഥയുമായി ചാടിവീണു. “എനിക്ക് ശബ്ദമില്ല, പക്ഷേ ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ പറയും. എനിക്ക് ചിറകുകളില്ല, പക്ഷേ ഞാൻ പറക്കും. ഞാനെന്താണ്?”
നീലൻ വേഗത്തിൽ ചിന്തിച്ചു. “ഒരു രഹസ്യം!” അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ ഉത്തരം വന്നു. “രഹസ്യം ശബ്ദമില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ പറയും, ചിറകില്ലാതെ മനസ്സിൽ പറന്നു നടക്കും!”
നിഴൽപൂച്ച അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “ശരിയുത്തരം! പക്ഷേ, എളുപ്പമല്ല. നീയെനിക്ക് തരുമോ ഒരു നിഴൽപന്ത്? ഞാൻ കളിച്ചോട്ടെ?” അത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
നീലൻ വേഗം അവൻ്റെ നിഴൽമന്ത്രം ഓർമ്മിച്ചു. നിലാവ്കല്ലിനെക്കാൾ ആകർഷകമായ എന്തെങ്കിലും നിഴൽപൂച്ചക്ക് നൽകണം. അവൻ നിലത്ത് കിടന്ന ഒരു ചെറിയ ഇലയെ ഒരു മനോഹരമായ നിഴൽപന്താക്കി മാറ്റി. അത് തുള്ളിത്തെറിച്ചു, നിറങ്ങൾ മാറിമാറി മിന്നിമറഞ്ഞു. നിഴൽപൂച്ച നിലാവ്കല്ല് താഴെയിട്ട് പുതിയ പന്തിനു പിന്നാലെ ഓടി.
നീലൻ നിലാവ്കല്ല് കൈയിലെടുത്തു. അത് തണുത്തതും തിളക്കമുള്ളതുമായിരുന്നു. കിഴക്ക് സൂര്യൻ്റെ നേരിയ വെളിച്ചം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ നിലാവ്കല്ലുമായി വേഗത്തിൽ വിദ്യാലയത്തിൻ്റെ മധ്യഭാഗത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെ അതിൻ്റെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനത്ത് വെച്ചതും, വിദ്യാലയത്തെ മറച്ചുപിടിച്ചിരുന്ന മാന്ത്രിക മറ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ തിരികെയെത്തി.
പുറത്ത് നേരം വെളുത്തെങ്കിലും, നിഴൽപാഠശാല പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞിരുന്നു. നീലൻ ആശ്വാസത്തോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടു. ഗാനം തൂലിക അവൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് എത്തി. “അസ്സലായി! നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു മിടുക്കനാണല്ലോ.”
നീലൻ ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ രണ്ടുപേരും.” ഗാനം തൂലിക അവനെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മി. “ഇനിയും ഒരുപാട് സാഹസങ്ങൾ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്, നീലൻ.”
നീലൻ തലകുലുക്കി. സാഹസികതകളും കടങ്കഥകളും നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു രാത്രിക്ക് അവൻ തയ്യാറായിരുന്നു. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ധൈര്യവും ബുദ്ധിയും കൊണ്ട് ഏത് പ്രശ്നങ്ങളെയും നേരിടാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൻ പഠിച്ചിരുന്നു.
