അതിവിദൂരമായ താഴ്വരകളിലൂടെയും നിഗൂഢമായ വനങ്ങളിലൂടെയും അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഒരു കഥാകാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പേര് എവിടേക്കും യാത്ര ചെയ്യുന്നവൻ എന്നായിരുന്നു, അവന്റെ കൈയ്യിൽ എപ്പോഴും കഥകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഭാണ്ഡമുണ്ടായിരുന്നു. സൂര്യാസ്തമയത്തിന്റെ ഓറഞ്ച് നിറം ആകാശത്ത് പടർന്നുപിടിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഒരു പുതിയ കഥയുടെ അവസാന വാചകത്തിനായി കാതുകൂർപ്പിച്ചു. രാത്രിയുടെ തണുപ്പ് അവനെ പൊതിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, അവനൊരു അഭയം തേടി. കാറ്റിന്റെ മർമ്മരത്തിലൂടെ അവനൊരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു – അതൊരു കാലടി ശബ്ദമായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് മണ്ണിനെ തൊടാതെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ ഒരു കുത്തനെയുള്ള ചെരിവിലൂടെ നടന്ന് ഒരു ചെറിയ പുൽമേട്ടിലെത്തി. അവിടെ അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഒരു കൊച്ചുകുടിൽ! പക്ഷെ അതൊരു സാധാരണ കുടിലായിരുന്നില്ല. കൂറ്റൻ കോഴിയുടെ കാലുകളിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തിയതായിരുന്നു ആ കുടിൽ! കാറ്റിന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ആ കുടിൽ മെല്ലെ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതാണ് ബാബ യാഗയുടെ കോഴിക്കാൽ കുടിൽ എന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കഥകളിൽ മാത്രം കേട്ടിട്ടുള്ള ബാബ യാഗ! സാധാരണയായി ആളുകൾ പേടിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു പേരായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ കഥാകാരന്റെ മനസ്സിൽ കൗതുകമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത ശേഷം, കഥാകാരൻ കുടിലിന്റെ വാതിലിൽ മൂന്നു തവണ പതുക്കെ തട്ടി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം വാതിൽ മെല്ലെ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ വെളിയിലേക്ക് നീണ്ടു. “ആരാണ് നീ, ഈ രാത്രിയിൽ എന്റെ വീടിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടത്?” ഒരു പരുപരുത്ത ശബ്ദം ചോദിച്ചു. കഥാകാരൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഞാനൊരു കഥാകാരൻ മാത്രമാണ്. ഈ രാത്രിക്കുറങ്ങാൻ ഒരിടം തേടുകയായിരുന്നു. പകരമായി, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ കഥ നൽകാം.”
ബാബ യാഗയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുരികം ഉയർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം മിന്നിമറഞ്ഞു. “കഥയോ? എനിക്ക് കഥകളേക്കാൾ കൂടുതലായി ചെയ്യാനുണ്ട്.” അവൾ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം താൽപ്പര്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ കഥകൾക്ക് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ മാറ്റാനുള്ള കഴിവുണ്ട്,” കഥാകാരൻ മറുപടി നൽകി. അൽപനേരം നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. പിന്നീട് ബാബ യാഗ വാതിൽ പൂർണ്ണമായി തുറന്നു. “ശരി, എങ്കിൽ അകത്തുവരൂ. നിന്റെ കഥ കേൾക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമുണ്ട്. പക്ഷേ അത് വിരസമായാൽ, നീ എന്റെ അത്താഴമാകും!” ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
കുടിലിന്റെ ഉള്ളിൽ തീ കൂട്ടാനുള്ള വിറകുകൾ അടുക്കിവച്ചിരുന്നു. കഥാകാരൻ തീയുടെ അരികിലിരുന്ന് തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ തടികൊണ്ടുള്ള പാവയെ പുറത്തെടുത്തു. എന്നിട്ട്, അവൻ മായാജാലത്തിന്റെയും സാഹസികതയുടെയും ഒരു കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി. ഒരു പുരാതന രാജ്യത്തിലെ ധീരനായ രാജകുമാരന്റെയും, ചിരിക്കുന്ന നദിയുടെയും, പറക്കുന്ന മരങ്ങളുടെയും കഥ. ഓരോ വാക്കും ബാബ യാഗയുടെ മനസ്സിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തെ കർക്കശ ഭാവം പതിയെ മാഞ്ഞു, പകരം ഒരു മൃദുവായ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. കഥയുടെ അവസാനം, കുടിലിനുള്ളിൽ ദീർഘമായ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
“അത്… അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു,” ബാബ യാഗ മന്ത്രിച്ചു. “ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു കഥ ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല. ഈ കഥകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ നീയെങ്ങനെയാണ് പഠിച്ചത്?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞിരുന്നു. കഥാകാരൻ പറഞ്ഞു, “ഓരോ കാര്യത്തിലും ഒരു കഥയുണ്ട്, ബാബ യാഗ. അത് കാണാൻ പഠിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാനം.” ബാബ യാഗയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “എനിക്ക് പഠിക്കണം. എനിക്കും അതുപോലെയുള്ള കഥകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പഠിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ… പുതിയ മായാജാലങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ പഠിക്കണം. നീയൊരു ഗുരുവാകുമോ? ഞാൻ നിന്റെ ശിഷ്യയാകാം.”
കഥാകാരൻ ചിരിച്ചു. “ഒരു ഗുരുവും ശിഷ്യയും! രസകരമായ ആശയം! പക്ഷെ, മായാജാലം പഠിപ്പിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല. എനിക്ക് കഥകൾ മാത്രമേ പറയാൻ അറിയൂ.”
“അതല്ല, മായാജാലം! മായാജാലം എനിക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. പക്ഷെ എന്റെ പഴയ മായാജാലങ്ങളൊക്കെ ആളുകളെ പേടിപ്പിക്കുന്നതാണ്. എനിക്ക് പുതിയ എന്തെങ്കിലും പഠിക്കണം. സന്തോഷം നൽകുന്ന മായാജാലം!”
“അതിന് ഒരു വഴിയുണ്ട്,” ബാബ യാഗ തുടർന്നു, “നിങ്ങൾക്ക് മായാജാലം പഠിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ, നമുക്കൊരുമിച്ചൊരു പാനീയം ഉണ്ടാക്കാം. ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും സന്തോഷം നൽകുന്ന പാനീയം! അതിന് മൂന്ന് മാന്ത്രിക ചേരുവകൾ വേണം. ഒരു വെള്ളിത്തൂവൽ, ഒരു ചിരിക്കുന്ന കൂൺ, ഒരു മന്ത്രിക്കുന്ന കല്ല്.”
കഥാകാരൻ സമ്മതിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവർ യാത്ര തുടങ്ങി. ആദ്യമായി അവർക്ക് ഒരു വെള്ളിത്തൂവൽ കണ്ടെത്തണമായിരുന്നു. മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ഒരു പുരാതന വനത്തിന്റെ ഒത്ത നടുക്ക്, ഒരു മാന്ത്രിക പക്ഷി കൂടു കെട്ടിയ മരത്തിൽ നിന്ന് അവർക്ക് വെള്ളിത്തൂവൽ ലഭിച്ചു. അതിന്റെ ചിറകുകൾ വെള്ളിപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, അവർക്ക് ചിരിക്കുന്ന കൂൺ കണ്ടെത്തണമായിരുന്നു. അത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു ഗുഹയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അരുവിക്ക് സമീപം അവർ കണ്ടെത്തി. അത് ചിരിക്കുമ്പോൾ, നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ മണി കിലുങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവസാനം, മന്ത്രിക്കുന്ന കല്ല്. അത് ഒരു പുരാതന പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് അവർ കണ്ടെത്തി. അത് കാതിലടുപ്പിച്ചാൽ, ആയിരം വർഷം പഴക്കമുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ പതിയെ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ചേരുവകൾ ശേഖരിച്ച ശേഷം അവർ ബാബ യാഗയുടെ കുടിലിലേക്ക് മടങ്ങി. സന്തോഷത്തോടെ, ബാബ യാഗ ഒരു വലിയ ചെമ്പ് പാത്രം തീയുടെ മുകളിലേക്ക് വെച്ചു. കഥാകാരൻ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് ചേരുവകൾ ഓരോന്നായി എങ്ങനെ ചേർക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ബാബ യാഗ അത് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. വെള്ളിത്തൂവൽ, ചിരിക്കുന്ന കൂൺ, മന്ത്രിക്കുന്ന കല്ല് എന്നിവയെല്ലാം ചെമ്പ് പാത്രത്തിലേക്ക് വീണു. ബാബ യാഗ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു, കഥാകാരൻ അവളുടെ കൗതുകകരമായ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ടുനിന്നു. നീലയും പച്ചയും സ്വർണ്ണ നിറവും കലർന്ന ഒരു പാനീയം പാത്രത്തിൽ തിളച്ചു.
“ഇത് എന്തിനുള്ളതാണ്?” കഥാകാരൻ ചോദിച്ചു.
“ഈ പാനീയം… വാടിപ്പോയ പുൽമേടിന്റെ നിറങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിക്കും,” ബാബ യാഗയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം ആവേശം നിറഞ്ഞു.
അവർ ആ പാനീയവുമായി അടുത്തുള്ള വാടിക്കരിഞ്ഞ പുൽമേട്ടിലേക്ക് പോയി. പണ്ട് നിറയെ പൂക്കളും ചിത്രശലഭങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ഥലം, ഇപ്പോൾ നിറം മങ്ങി, മരങ്ങൾ വാടി നിൽക്കുന്നു. ബാബ യാഗ പാനീയമെടുത്ത് പുൽമേടിൽ തളിച്ചു.
അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ! ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ, നിറങ്ങൾ പുൽമേട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. വാടിക്കരിഞ്ഞ പുല്ലുകൾക്ക് പച്ചനിറം ലഭിച്ചു. മരങ്ങൾക്ക് പുതിയ ഇലകൾ മുളച്ചു. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നീലയും നിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. ചിത്രശലഭങ്ങൾ തുള്ളിക്കളിച്ച് പറന്നു. പുൽമേട് ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ഒരു വർണ്ണലോകമായി മാറി.
ബാബ യാഗയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയതരം സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഭയം മാത്രമറിഞ്ഞിരുന്ന ബാബ യാഗയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോൾ കൗതുകവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു. കഥാകാരൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “കൗതുകത്തിന് എന്തും മെരുക്കാൻ കഴിയും, ബാബ യാഗ. ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആത്മാവിനെപ്പോലും.”
അന്നുതൊട്ട്, ബാബ യാഗയും കഥാകാരനും സുഹൃത്തുക്കളായി. ബാബ യാഗ തന്റെ പുതിയ മായാജാലങ്ങൾ പഠിച്ചു, കഥാകാരൻ പുതിയ കഥകൾ കണ്ടെത്തി. അവരുടെ സൗഹൃദം ആ വനത്തിലെ എല്ലാവർക്കും ഒരു പുതിയ പാഠം നൽകി: ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ചിലരെ കണ്ടാൽ പോലും, ഒരു ചെറിയ കൗതുകവും നല്ല മനസ്സും മായാജാലങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും.
