**മന്ത്രിക്കുന്ന മരങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ച രാജകുമാരിയും**
അതിമനോഹരമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ, അരുൺ എന്ന യുവ ഇടയൻ തന്റെ വെളുത്ത ആടുകളോടൊപ്പം അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവന് സാഹസികത ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ദിവസവും അവൻ പുതിയ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങൾ തേടി നടക്കും. ഒരു ദിവസം, പതിവില്ലാത്തൊരു നേർത്ത ശബ്ദം അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിഞ്ഞു. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, മനോഹരമായ വെളുത്ത തൊലിയുള്ള ഒരുകൂട്ടം ബിർച്ച് മരങ്ങൾ നിഗൂഢമായി മന്ത്രിക്കുന്നു! അവരുടെ ഇലകൾ ഒരു രഹസ്യം പങ്കുവെക്കുന്നതുപോലെ പതിയെ ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹേ, വഴിപോകാ! കൗതുകമുള്ള ഇടയാ!” ഒരു മരം മൃദുവായി മന്ത്രിച്ചു, അതിന്റെ ശിഖരങ്ങൾ അരുണിനെ ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെ ആടിക്കുഴഞ്ഞു. “ഒളിച്ചുവച്ച ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിലേക്ക് നീ വഴി തേടുകയാണോ?”
അരുൺ അമ്പരന്നുപോയി. മരങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയോ? ഇത് കേവലം കാറ്റിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല, വ്യക്തമായ വാക്കുകളായിരുന്നു! അവൻ സാവധാനം അടുത്തുചെന്നു. “അതെ… എന്താണ് ആ രഹസ്യം?”
ബിർച്ച് മരങ്ങൾ ഒന്നുകൂടി മന്ത്രിച്ചു, “ക്രൂരനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിച്ച, ഒരു രാജകുമാരിയെ കാത്തിരിക്കുന്ന, ഒരു രഹസ്യ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് നിനക്ക് വഴി കാണിക്കാം. പക്ഷേ, നീ ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം, ഞങ്ങളുടെ കടങ്കഥകൾക്ക് ഉത്തരം നൽകണം.”
അരുണിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. ഒരു രാജകുമാരി! ഒരു രഹസ്യ കൊട്ടാരം! ഇത് അവൻ ഇത്രയും കാലം തേടി നടന്ന സാഹസിക യാത്രയായിരുന്നു. അവൻ ബിർച്ച് മരങ്ങളെ പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ബിർച്ച് മരങ്ങൾ ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി, ഒരു നേർത്ത പാതയിലൂടെ അരുണിനെ നയിച്ചു. ഓരോ മരവും ഒരു വഴികാട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നി. കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ, അവയിലൊന്ന് അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞുനിർത്തി. അതിന്റെ ഇലകൾ നിഗൂഢമായി ഇളകി.
“ആദ്യം ഒരു കടങ്കഥ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകുക,” അത് മന്ത്രിച്ചു. “പാൽ പോലെ വെളുത്തതും, മധുരം നിറഞ്ഞതുമായ ഒന്നിനെ നീ എനിക്ക് നൽകുക. ആഹാരമല്ലെങ്കിലും, അത് ജീവന് കുളിർ നൽകും. ക്ഷീണിച്ച ശരീരത്തിന് ഉന്മേഷം നൽകുന്ന ഒന്ന്.”
അരുൺ ചിന്തിച്ചു. പാൽ പോലെ വെളുത്തത്, മധുരം, ജീവന് കുളിർ നൽകുന്നത്… അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ തുകൽ സഞ്ചിയിലെ കൊമ്പ് പാത്രത്തിൽ നിറച്ച പാലിൽ പതിച്ചു. അവന്റെ ആടുകളിൽ നിന്ന് കറന്നെടുത്ത ശുദ്ധമായ പാൽ, അല്പം തേനും ചേർത്ത് മധുരമാക്കിയത്. അവൻ അത് കുടിക്കാൻ കരുതിയിരുന്നതായിരുന്നു.
അവൻ ആ പാൽ നിറച്ച കൊമ്പ് പാത്രം ബിർച്ച് മരത്തിന് നേരെ നീട്ടി. “ഇതോ? എന്റെ ആടുകളുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പാൽ?”
“അതെ, അതെ!” മരം സന്തോഷത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു, അതിന്റെ ശിഖരങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ആടിക്കുഴഞ്ഞു. പാത്രം അതിന്റെ തുഞ്ചത്ത് വെച്ച്, ഒരു മിന്നൽ പോലെ മേലോട്ട് ഉയർന്നു മറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാനായി ഒരു പുതിയ പാത തെളിഞ്ഞു.
അരുൺ യാത്ര തുടർന്നു. പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങളും അരുവികളുടെ നേർത്തൊഴുക്കും അവന് കൂട്ടായി. സൂര്യരശ്മികൾ ബിർച്ച് ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ സ്വർണ്ണ നിറത്തിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത കൂട്ടം ബിർച്ച് മരങ്ങൾ അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞു.
“നീയൊരു നല്ല ശ്രോതാവാണ്, ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ നീ ശ്രദ്ധിച്ചു,” ഒരു മരം പറഞ്ഞു. “ഇതാ അടുത്ത കടങ്കഥ: എന്റെ കൈകൾ ഒഴിഞ്ഞതാണ്, പക്ഷേ ഞാൻ നിറയെ കഥകൾ നെയ്യും. നിറമുള്ള നൂലുകളിൽ എന്റെ സ്നേഹം നിറയും. നിനക്കത് ഊരാൻ കഴിയില്ല, പക്ഷേ എനിക്കത് നൽകാൻ കഴിയും. നിന്റെ സ്വന്തം കരവിരുതിന്റെ ഒരു ഭാഗം.”
അരുൺ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. കൈകൾ ഒഴിഞ്ഞത്, കഥകൾ നെയ്യും, നൂലുകൾ… അവന്റെ കയ്യിൽ അവൻ സ്വയം നെയ്തെടുത്ത ഒരു വർണ്ണാഭമായ വളയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആടുകളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച കമ്പിളി നൂലുകൾ കൊണ്ടും കാട്ടുചെടികളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച പ്രകൃതിദത്ത നിറങ്ങൾ കൊണ്ടുമായിരുന്നു അവൻ അത് നെയ്തെടുത്തത്.
അവൻ ആ മനോഹരമായ വള തന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് അഴിച്ചു, മരത്തിന് നേരെ നീട്ടി. “ഇതോ? എന്റെ സ്നേഹവും പ്രയത്നവും നിറഞ്ഞ ഈ വള?”
“നിന്റെ ഹൃദയം ശുദ്ധമാണ്,” ബിർച്ച് മരം പറഞ്ഞു, അതിന്റെ ഇലകൾ സ്നേഹത്തോടെ ഇളകി. വളയും മരത്തിന്റെ തടിയിലേക്ക് പറന്നു കയറി അപ്രത്യക്ഷമായി, മുമ്പത്തേക്കാൾ തെളിഞ്ഞ ഒരു വഴി വീണ്ടും അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
പാത അവനെ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് നയിച്ചു. ദൂരെയായി, ഇടതൂർന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു പഴയ കല്ലു കൊട്ടാരത്തിന്റെ മങ്ങിയ നിഴൽ അവന് കാണാമായിരുന്നു. അത് ഒരുപാട് കാലമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി, നിഗൂഢത നിറഞ്ഞ ഒന്ന്. അടുത്ത ബിർച്ച് മരക്കൂട്ടം അവന്റെ മുന്നിൽ ഒരു മതിൽ പോലെ വന്നുനിന്നു.
“അവസാന കടങ്കഥ ഇതാ, സൂക്ഷിച്ചു കേൾക്കുക,” ഒരു മരം മന്ത്രിച്ചു. “ശബ്ദമില്ലാതെ ഞാൻ മധുരമായ വാക്കുകൾ പറയും. ഒരു കുട്ടിയെ ഉറക്കാൻ ഞാൻ പാടും. പക്ഷേ എന്റെ വരികൾക്ക് ഈണമുണ്ടാകണമെന്നില്ല, കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല, തൊടാനും. എങ്കിലും ഹൃദയത്തെ തൊടും.”
അരുൺ കണ്ണുകളടച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു. ശബ്ദമില്ലാതെ വാക്കുകൾ, കുട്ടിയെ ഉറക്കാൻ പാടുന്നത്, തൊടാൻ കഴിയില്ല… ഒരു താരാട്ടുപാട്ട്! അവന്റെ അമ്മ അവനെ ഉറക്കാൻ പാടിയിരുന്ന താരാട്ടുപാട്ടുകൾ അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് മധുരമായ ഒരു ഓർമ്മ പോലെ ഒഴുകിയെത്തി. അവൻ ഒരു കഷ്ണം കടലാസെടുത്ത്, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് അതിൽ കുറിച്ചു. അവൻ അത് ബിർച്ച് മരത്തിന് നേരെ നീട്ടി.
“ഇതോ? എന്റെ അമ്മയുടെ താരാട്ടുപാട്ടുകൾ പോലെ, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട്?”
മരങ്ങൾ ഒന്നടങ്കം മന്ത്രിച്ചു, “നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ കേൾക്കാൻ പഠിച്ചവനാണ്! നിന്റെ ഹൃദയം മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയറിയുന്നു!” കടലാസ് മരത്തിലേക്ക് പറന്നുയർന്നു, ഒരു വെളിച്ചം അവിടെനിന്നും പ്രകാശിച്ചു. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന പഴയ കല്ലു കൊട്ടാരത്തിന്റെ വലിയ കവാടം അവന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി തെളിഞ്ഞു.
അരുൺ ആ വലിയ കവാടത്തിലൂടെ കൊട്ടാരത്തിനകത്തേക്ക് കടന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള പൊടിപടലങ്ങളും നിശബ്ദതയും അവിടെ തങ്ങിനിന്നു. എവിടെയും ചിലന്തിവലകൾ തൂങ്ങിക്കിടന്നു, അന്തരീക്ഷം തണുത്തുറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവൻ സൂക്ഷിച്ചു നടന്നു, ഓരോ ചുവടിലും ഹൃദയം മിടിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ എത്തി. അവിടെ, ഒറ്റയ്ക്ക്, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി, സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും നിസ്സഹായതയും തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. അത് രാജകുമാരി ലീലയായിരുന്നു, ക്രൂരനായ ഭരണാധികാരിയിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിച്ച രാജകുമാരി.
അരുണിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ആദ്യം അമ്പരന്നു, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഞെട്ടൽ നിറഞ്ഞു, പിന്നെ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടു.
“ഞാൻ അരുൺ,” അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു, അവന്റെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ സന്ദേശമായി. “ബിർച്ച് മരങ്ങൾ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് നയിച്ചതാണ്. നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ.”
ലീലയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ തിളക്കം കണ്ടു. “ക്രൂരനായ ഭരണാധികാരി എന്നെ ഇവിടെ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയും കാണുന്നില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അരുൺ കൊട്ടാരത്തിലെ ജനലുകൾ നോക്കി. അവ വളരെ ഉയരത്തിലായിരുന്നു, താഴേക്ക് ചാടാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കയ്യിൽ ആടുകളെ അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനും മലകയറാനും അവൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ബലമുള്ള കയറുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ കയർ ഒരു ഉറപ്പുള്ള തൂണിൽ കെട്ടി, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു.
“വരൂ, നമുക്ക് പോകാം! സ്വാതന്ത്ര്യം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു!” അരുൺ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും സാഹസികമായി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മെല്ലെ, സൂക്ഷിച്ചു, അവർ താഴെയിറങ്ങി, ഒടുവിൽ കൊട്ടാരത്തിന് പുറത്ത് സുരക്ഷിതമായി നിന്നു.
കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ, അവർ കണ്ട കാഴ്ച അത്ഭുതകരമായിരുന്നു, ഒരു മായാജാലം പോലെ! അരുൺ കടന്നുപോയ വഴികളിലെ ബിർച്ച് മരങ്ങളെല്ലാം പുതിയ ഇലകളും നിറമുള്ള പൂക്കളുമിട്ട് മനോഹരമായി പൂത്തു നിന്നു! അവയിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള ഒരു സുഗന്ധം കാറ്റിൽ പരന്നു. അരുൺ ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തിക്കും പ്രകൃതിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ചെവികൊടുത്തതിനും പ്രകൃതി നൽകിയ ഒരു സമ്മാനമായിരുന്നു അത്.
“നിങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടിയ മരങ്ങൾ പുനർജനിച്ചു!” ലീല അത്ഭുതത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ നല്ല മനസ്സിനെ അവ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, നിങ്ങൾ സത്യസന്ധനായ ഒരു ശ്രോതാവാണെന്ന്.”
അരുൺ ചിരിച്ചു, അവന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൻ ലീലയെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. മന്ത്രിക്കുന്ന ബിർച്ച് മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വാക്ക് പാലിച്ചു, നല്ല മനസ്സുള്ളവർക്ക് വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു. പ്രകൃതിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവരെയും, ഹൃദയവിശുദ്ധിയുള്ളവരെയും പ്രകൃതിയും സ്നേഹിക്കും എന്നതായിരുന്നു ആ യാത്ര പഠിപ്പിച്ച വലിയ പാഠം. അരുൺ രാജകുമാരിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി, ആ ബിർച്ച് മരങ്ങൾ ആ കഥ എന്നും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, സന്തോഷത്തോടെ പൂത്തുലഞ്ഞുനിന്നു.
