ആകാശനീലിമയിൽ, മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു കപ്പൽ പാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അതൊരു സാധാരണ കപ്പലായിരുന്നില്ല, ശുദ്ധമായ വെളുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു മാന്ത്രികക്കപ്പലായിരുന്നു അത്. ‘മേഘമിത്രം’ എന്നായിരുന്നു അതിൻ്റെ പേര്. സാഹസികതയെ പ്രണയിക്കുന്ന, ഒട്ടും ഭയമില്ലാത്ത ഒരു പറ്റം കടൽക്കൊള്ളക്കാർ, സോറി, ആകാശക്കൊള്ളക്കാർ ആയിരുന്നു അതിലെ യാത്രികർ. അവരുടെ ധീരയായ നായിക, ക്യാപ്റ്റൻ മായ, വെളുത്ത യൂണിഫോമും തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു മിടുക്കിയായിരുന്നു. അവളുടെ കൈവശം ഒരു പ്രത്യേകതരം കോമ്പസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. “നഷ്ടപ്പെട്ട ചിരി” എന്ന് അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ലോകത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ചിരി നഷ്ടപ്പെടുകയോ, തടവിലാക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ, ഈ കോമ്പസ് അതിൻ്റെ ദിശ കാണിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ, സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള സൂര്യരശ്മികൾ മേഘമിത്രത്തിൻ്റെ പായകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ, കോമ്പസ് ഭ്രാന്തമായി കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചക്രങ്ങൾ വട്ടം കറങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ക്യാപ്റ്റൻ മായ ഓടിയെത്തി. “എന്താണിത്! ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല,” അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഏതോ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരുപാട് ചിരി നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അത് വലിയൊരു ദുരന്തമായിരിക്കണം,” കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ, എന്നാൽ ഏറ്റവുമധികം ഊർജ്ജസ്വലനായ റിയാൻ പറഞ്ഞു. കോമ്പസ് ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്ക് ചൂണ്ടി നിന്നു, തീവ്രമായ നീല നിറത്തിൽ അത് തിളങ്ങി. ക്യാപ്റ്റൻ മായയുടെ കൽപ്പന അനുസരിച്ച് മേഘമിത്രം ആ ദിശയിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി.
ദൂരേക്ക് പോകുംതോറും ആകാശം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി. വലിയ കാർമേഘങ്ങൾ കപ്പലിനെ മൂടി. ഇടിമിന്നലിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, തിരമാലകൾ പോലെ ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ, അവർ ഒരു ദ്വീപ് കണ്ടു. അതിൻ്റെ മുകളിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദ്വീപിന് ചുറ്റും കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഒരു സംരക്ഷണവലയം തീർത്തിരുന്നു. “ഇതാ ആ ദ്വീപ്! കൊടുങ്കാറ്റിൻ്റെ ഒച്ചയിൽ നിന്നാണ് ഈ ദ്വീപിന് കൊടുങ്കാറ്റ് ദ്വീപ് എന്ന പേര് വന്നത്,” റിയാൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. കപ്പൽ ദ്വീപിനടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നപ്പോൾ, അവർ അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. ദ്വീപിൻ്റെ ചുറ്റും, മിന്നുന്ന ക്രിസ്റ്റൽ കൂടുകളിൽ, തിളക്കമുള്ള ചെറിയ കണികകൾ തടവിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവ ഓരോന്നും ഒരു ചിരിയായിരുന്നു! കുടുക്കപ്പെട്ട ചിരികൾ വെളിച്ചം പോലെ തുള്ളിച്ചാടാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ക്രിസ്റ്റൽ കൂടുകൾക്ക് അവയെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞു.
മേഘമിത്രം ദ്വീപിന് മുകളിൽ ഇറങ്ങി. കാൽ വെച്ചതും, നിലം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അതാ, ഒരു ഭീമാകാരനായ രൂപം! തല കണ്ട് മുട്ടോളം ഉയരമുള്ള, മേഘങ്ങൾ കൊണ്ടും പാറകൾ കൊണ്ടും നിർമ്മിച്ച ഒരു ഭീമൻ. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ ഇടിമിന്നൽ പോലെ തിളങ്ങി, ഓരോ ചുവടിലും ഭൂമി കുലുങ്ങി. അതൊരു ഇടിമിന്നൽ ഭീമനായിരുന്നു. ചിരികളെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത് അവനായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ ആരാണ്? എന്തിനാണിവിടെ വന്നത്?” ഭീമൻ്റെ ശബ്ദം ഇടിവെട്ട് പോലെ മുഴങ്ങി. “ഞങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ചിരികളെ തേടി വന്നതാണ്,” ക്യാപ്റ്റൻ മായ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ചിരികൾ അപകടമാണ്! അവ എപ്പോഴും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും!” ഭീമൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
ഭീമനോട് ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് ബുദ്ധിയല്ലെന്ന് ക്യാപ്റ്റൻ മായക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ റിയാനോടും മറ്റ് അംഗങ്ങളോടും കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ പെട്ടെന്ന് ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. റിയാൻ തൻ്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മാന്ത്രിക വയലിൻ പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ നിന്ന് മൃദലമായ ഒരു സംഗീതം പുറപ്പെട്ടു. മായയും സംഘവും ഭീമൻ്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “ഓ, നിങ്ങൾ ചിരികളെ ഭയക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ചിരിക്കാൻ അറിയില്ലേ?” മായ ചോദിച്ചു. ഭീമൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം വിഷാദഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ്റെ ശരീരം മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതുകൊണ്ട്, സംഗീതം അവനിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ അവൻ്റെ ശരീരം പതിയെ പാടാൻ തുടങ്ങി. റിയാൻ വയലിൻ സംഗീതം അതിമനോഹരമായി വായിച്ചപ്പോൾ, ഭീമൻ്റെ ശരീരം പതിയെ താളം പിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ്റെ കണ്ണ് മിഴിച്ചു, അത്ഭുതത്തോടെ അവൻ സംഗീതം ആസ്വദിച്ചു. ഇതാണ് സന്ദർഭം എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മായയും സംഘവും ക്രിസ്റ്റൽ കൂടുകൾക്ക് അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.
ക്രിസ്റ്റൽ കൂടുകൾ ഒരു വലിയ കവാടത്തിൻ്റെ ചുറ്റുമായി നിരത്തി വെച്ചിരുന്നു. ഓരോ കൂടും ഓരോ സംഗീതത്തിൻ്റെ ഈണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈണങ്ങൾ ശരിയായി വായിച്ചാൽ മാത്രമേ കൂടുകൾ തുറക്കൂ എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. ഇത് ഒരു സംഗീത പ്രഹേളികയായിരുന്നു. “നമ്മൾ ആ ഇടിമിന്നൽ ഭീമൻ്റെ സംഗീതം ശ്രദ്ധിച്ചു,” റിയാൻ പറഞ്ഞു. “അവന് ചിരിക്കാൻ അറിയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷെ അവന് സംഗീതം അറിയാം!” മായ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. ടീമിലെ ഓരോ അംഗവും തങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന സംഗീതങ്ങൾ പാടാൻ തുടങ്ങി. ചിലർ ചെറിയ പാട്ടുകൾ പാടി, മറ്റു ചിലർ വിചിത്രമായ ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. ചില കൂടുകൾ തുറന്നു, മറ്റു ചിലത് തുറന്നില്ല.
അവർക്ക് മനസ്സിലായി, ഇവിടെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചിരികളുടെ സ്വരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പാടണം. മായ തൻ്റെ കോമ്പസ് എടുത്തു. അത് ഓരോ ക്രിസ്റ്റൽ കൂടിനും നേരെ പിടിച്ചപ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് ഓരോ ചിരിയുടെയും സ്വരം കേട്ടു. അവർ ആ സ്വരങ്ങൾ അനുകരിച്ച് പാടി. ഇത് കേട്ട് റിയാൻ തൻ്റെ വയലിൻ വീണ്ടും എടുത്തു. അവൻ ഓരോ കൂട്ടിലെയും ചിരിയുടെ ഈണം കേട്ട് വയലിനിൽ വായിച്ചു. ഓരോ നോട്ട് വായിക്കുമ്പോഴും, ഓരോ ക്രിസ്റ്റൽ കൂടുകളും തുറന്നു, ചിരികൾ പുറത്തേക്ക് പറന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ചിരികൾ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുപൊങ്ങി, ദ്വീപിന് ചുറ്റും പറന്നുനടന്നു. ദ്വീപിൻ്റെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി, സൂര്യരശ്മികൾ തിരികെ വന്നു. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും, ദ്വീപ് പതിയെ താഴേക്ക് മുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചിരികൾ തടവിലാക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ദ്വീപ് മുകളിൽ നിന്നത്!
“വേഗം! നമ്മൾ എല്ലാ ചിരികളെയും രക്ഷിക്കണം! ദ്വീപ് മുങ്ങുന്നു!” മായ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. റിയാനും സംഘവും വേഗത്തിൽ ബാക്കിയുള്ള ക്രിസ്റ്റൽ കൂടുകൾ തുറന്നു. അവസാന ചിരിയും പുറത്തു വന്നപ്പോൾ, ദ്വീപ് പൂർണ്ണമായും ജലത്തിനടിയിലേക്ക് മുങ്ങിത്താണു. അവർ മേഘമിത്രത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ആയിരക്കണക്കിന് ചിരികൾ മേഘമിത്രത്തിന് ചുറ്റും പറന്നു നടന്നു, ആകാശത്ത് അവ വർണ്ണങ്ങൾ വിതറി. ഇടിമിന്നൽ ഭീമൻ ആകട്ടെ, ആദ്യമായി ചിരിക്കുന്നത് പോലെ, അവൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചു!
മേഘമിത്രം ചിരികളെയും കൊണ്ട് ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു. അവർ ചിരികളെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വീടുകളിലും തെരുവുകളിലും എത്തിച്ചു. എവിടെയൊക്കെ ചിരി നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ, അവിടെയെല്ലാം മേഘമിത്രത്തിൻ്റെ ചിരികൾ പറന്നിറങ്ങി. ലോകം വീണ്ടും ചിരികളാൽ നിറഞ്ഞു. ക്യാപ്റ്റൻ മായയും അവളുടെ സംഘവും ലോകത്തിന് ചിരി തിരികെ നൽകി, ഒരു പാഠവും പഠിപ്പിച്ചു – ചിരികൾ എപ്പോഴും സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണം, കാരണം അവ നമ്മുടെ ലോകത്തെ പ്രകാശപൂരിതമാക്കുന്നു. അവരുടെ അടുത്ത സാഹസിക യാത്രക്കായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു മേഘമിത്രം, എവിടെയെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെട്ട മറ്റൊരു ചിരിയെ തേടി.
