ഓക്ക് വുഡ് വനത്തിൽ, മരച്ചില്ലകളിൽ ചാടിച്ചാടി നടന്നിരുന്ന ഒരു അണ്ണാനുണ്ടായിരുന്നു. സാമി എന്നായിരുന്നു അവൻ്റെ പേര്. ഓക്ക് വുഡ് വനം എന്നും സന്തോഷത്തിൻ്റെ പാട്ടുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ, സാമിക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അവന് മറ്റ് അണ്ണാൻമാരെപ്പോലെ ‘ചിർർർർ’ എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. സാമിയുടെ ഹൃദയം നിശബ്ദമായിരുന്നു.
ചെറിയ സാമി മറ്റ് അണ്ണാൻമാരുടെ കളങ്കമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ട് ദുഃഖിച്ചു. “ചീർർർർ,” കാടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും ആ ശബ്ദം ഉയർന്നു. കുഞ്ഞു ചിറകുകൾ ഒരു കൊച്ചു പാട്ട് പോലെ മുഴങ്ങി. പക്ഷേ സാമിക്ക് പാടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നോവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ ചെറിയ കണ്ണുകൾ പതിയെ നിറഞ്ഞു.
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും സൂര്യൻ പൊൻകിരണങ്ങൾ വിതറി. പൂക്കൾ പുതിയ നിറങ്ങളോടെ ഉണർന്നു. പക്ഷികൾ മനോഹരമായി പാടി. അണ്ണാൻമാർ മരച്ചില്ലകളിലൂടെ ഓടിനടന്ന് കളിച്ചു. സാമി അവരെ നോക്കിനിന്നു. താൻ മാത്രം ഒറ്റപ്പെട്ടവനാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ്റെ നിശബ്ദത ഒരു ഭിത്തിപോലെ അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും വേർപെടുത്തി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വനത്തിൽ ഇലകളുടെ ഉത്സവം വരാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇലകൾക്ക് പുതിയ നിറം നൽകുന്ന, വനം മുഴുവൻ അലങ്കരിക്കുന്ന ഒരു ഉത്സവം. എല്ലാ മൃഗങ്ങളും വളരെ തിരക്കിലായി. നിറമുള്ള പൂക്കൾ ശേഖരിക്കാൻ അവർ മത്സരിച്ചു. പലതരം പഴങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ അവർ ഓടി നടന്നു. സാമി ഈ തിരക്കിനിടയിൽ തനിച്ചായിരുന്നു. അവന് സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം അവൻ്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം സാമി ഒരു വലിയ ഓക്ക് മരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു. അവൻ ഒരു അക്കോട്ടിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു. അക്കോട്ട് അവൻ്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് താഴെ വീണു. അതൊരു കല്ലിൽ തട്ടി ഉടഞ്ഞുപോയി. അതിൽ നിന്ന് തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരു ദ്രാവകം പുറത്തുവന്നു. സാമി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. അവൻ അടുത്തുള്ള ഒരു മഞ്ഞ ഇലയെടുത്തു. ഉടഞ്ഞ അക്കോട്ടിൻ്റെ ദ്രാവകം ആ ഇലയിൽ പുരട്ടി. മഞ്ഞ ഇലയിൽ തവിട്ടുനിറം പടർന്നു. ഒരു പുതിയ ചിത്രം!
സാമിക്ക് സന്തോഷമായി. അവൻ കുറച്ചുകൂടി ഉടഞ്ഞ അക്കോട്ടുകൾ കണ്ടെത്തി. പിന്നെ ചുവന്ന ബെറി പഴങ്ങൾ ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞ് ചുവപ്പ് നിറം ഉണ്ടാക്കി. നീല ബെറിയിൽ നിന്ന് നീല നിറം. പച്ച ഇലകൾ ചതച്ച് പച്ച നിറം. അവൻ പലതരം നിറങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. അവൻ്റെ കൊച്ചു ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി.
രാത്രികളിൽ, എല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോൾ, സാമി രഹസ്യമായി ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. അവൻ വീണുപോയ ഇലകളിൽ വരച്ചു. ചെറിയ കല്ലുകളിൽ വരച്ചു. അവൻ്റെ ചിത്രങ്ങൾക്ക് ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. ഇളം മഞ്ഞ ഇലകളിൽ അവൻ ചുവന്ന സൂര്യനെ വരച്ചു. നീല ആകാശവും പച്ച മരങ്ങളും അവൻ്റെ തൂലികയിൽ വിരിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു യഥാർത്ഥ കലാകാരനായി മാറി. അവൻ്റെ വിരലുകൾക്ക് മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇലകളുടെ ഉത്സവത്തിൻ്റെ തലേദിവസം, വനം നിശബ്ദമായിരുന്നു. ആഘോഷങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്ര അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മൃഗങ്ങൾ നിരാശരായി. കാടിൻ്റെ ഭംഗി അവർക്ക് വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അണ്ണാൻമാർ പൂക്കൾ മാത്രം ഒട്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അതൊന്നും പോരായിരുന്നു. ഉത്സവം മങ്ങിപ്പോയേക്കുമോ എന്ന് അവർ ഭയന്നു.
സാമി ഇത് കണ്ടു. അവൻ്റെ ഹൃദയം ഇടിച്ചു. ഇത് തൻ്റെ സമയമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു. താൻ വരച്ച ചിത്രങ്ങളുമായി അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “നോക്കൂ!” അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയില്ല. പക്ഷേ അവൻ്റെ കൈകൾ ചിത്രങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
മൃഗങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. “വൗ!” അവർ പറഞ്ഞു. “ഇത് മനോഹരമാണല്ലോ!” ചുവന്ന ഇലകളിൽ മഞ്ഞപ്പൂക്കളും നീല പുഴകളും. തവിട്ടുനിറമുള്ള അക്കോട്ടുകളിൽ വരച്ച സൂര്യനും ചന്ദ്രനും. ഓരോ ചിത്രവും ഒരു കഥ പറഞ്ഞു. ഓരോ ഇലയും ഒരു വർണ്ണക്കാഴ്ചയായി.
സാമി ഉത്സാഹത്തോടെ ചിത്രങ്ങൾ കാട്ടി. അവൻ നിറമുള്ള ഇലകൾ കൊണ്ട് മരങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചു. അവൻ്റെ നിശബ്ദമായ കൈകൾ കാടിന് പുതിയ ഭംഗി നൽകി. അവൻ്റെ ചിത്രങ്ങൾ കാടിൻ്റെ ഓരോ മൂലയിലും തിളങ്ങി. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നീലയും പച്ചയും നിറങ്ങൾ കാടിനെ ഉത്സവഭൂമിയാക്കി. അണ്ണാൻമാർക്ക് മനസ്സിലായി, സാമിക്ക് ശബ്ദമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും അവന് അതിശയകരമായ ഒരു കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.
ഇലകളുടെ ഉത്സവം വളരെ ഗംഭീരമായിരുന്നു. വനം വർണ്ണാഭമായി. ഓരോ മൃഗവും സാമിയെ പ്രശംസിച്ചു. അവൻ്റെ ചിത്രങ്ങൾ എല്ലാ ഹൃദയങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു. സാമിക്ക് സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ്റെ നിശബ്ദത ഒരു കുറവായിരുന്നില്ല. അത് അവനെ സവിശേഷനാക്കി. ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടേതായ കഴിവുകൾ ഉണ്ടെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. വ്യത്യാസങ്ങൾ നമ്മളെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കുന്നു.
സാമിക്ക് ഇനി ദുഃഖമുണ്ടായില്ല. അവൻ്റെ ഹൃദയം പാട്ടുകൾ പാടിയില്ല, പക്ഷെ അത് വർണ്ണങ്ങൾ വരച്ചു. അവൻ്റെ നിശബ്ദമായ ജീവിതത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം ലഭിച്ചു.
സാമിയുടെ ശാന്തമായ ഹൃദയം ഉച്ചത്തിലുള്ള സന്തോഷം വരച്ചു.
