മാന്ത്രിക കടങ്കഥാ യാത്ര

തീർച്ചയായും, ഇതാ 11-13 വയസ്സുകാർക്കായി ഒരു മാന്ത്രിക കഥ:

ഒരു പഴയ മേളത്തറവാട്ടിൽ, കാറ്റും മഴയും വെയിലും ഏറ്റ് നിറം മങ്ങിയ ഒരു ലോകമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ, ഒരിക്കൽ ഉല്ലാസയാത്രക്കാർ ചിരിച്ചരസിച്ചിരുന്ന ഒഴിഞ്ഞ കൂടാരങ്ങളും, തുരുമ്പിച്ച കളിപ്പാട്ടങ്ങളും, നിശബ്ദമായ പാതകളും. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, മറക്കപ്പെട്ട ഒരു മൂലയിൽ, കാലം മായ്ക്കാത്ത ഒരു മാന്ത്രിക രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു – അതാണ് മാന്ത്രിക കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടി.

ആരവ്, സാഹസികത ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്ന മാന്ത്രികപ്പുസ്തകത്തിൽ വായിച്ചറിഞ്ഞ കഥകളിലെ ധീരനായകരെപ്പോലെ, ആരവും എന്നും പുതിയതെന്തെങ്കിലും തേടി നടന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ആരവ് ആ പഴയ മേളത്തറവാട്ടിലെത്തുന്നത്. പൊടിപിടിച്ച ആ സ്ഥലത്ത്, മറ്റ് കളിക്കോപ്പുകൾക്കിടയിൽ ആ കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടി അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. അതിന്റെ കുതിരകൾക്ക് നിറം മങ്ങിയെങ്കിലും, തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകൾ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നി. അതിന്റെ മുകളിൽ ചില്ലിട്ട ഒരു ചെറിയ മേലാപ്പുണ്ടായിരുന്നു, അതിൽ മിന്നിമറയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ ചില ചിത്രങ്ങൾ. ആരവ് പതിയെ അതിന്റെ അടുത്തുചെന്നു.

ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, എവിടെയും ഒരു ശബ്ദം പോലുമില്ല. ഒരു നിമിഷം അവൻ ഭയന്നെങ്കിലും, മനസ്സിലെ സാഹസികതയുടെ തീപ്പൊരി ആ ഭയത്തെ കീഴടക്കി. ആരവ് ധൈര്യപൂർവ്വം ആ കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടിയിലെ ഒരു കുതിരയുടെ പുറത്ത് കയറി. അത് തണുത്തതും പഴകിയതുമായിരുന്നു. ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി. അവൻ തന്റെ കാലുകൾ ഊന്നാനായി താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന്, ഒരു നേർത്ത മന്ത്രണം കേട്ടു. അതൊരു പഴയ പാട്ട് പോലെ തോന്നി, പിന്നോട്ട് കറങ്ങുന്ന സമയചക്രത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലെ.

കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടി പിന്നോട്ട് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി! ആദ്യം പതുക്കെ, പിന്നെ വേഗത്തിൽ! ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഒരു ചിത്രത്തിലെന്നപോലെ മാഞ്ഞുപോയി. നിറങ്ങൾ പരന്നു, ശബ്ദങ്ങൾ മുഴങ്ങി, എല്ലാം ഒരുമിച്ച് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരു മാന്ത്രിക ചുഴലിക്കാറ്റിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെ ആരവിന് തോന്നി. പിന്നെ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം ശാന്തമായി.

കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആരവ് കണ്ടത് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു. അവൻ ഒരു പുരാതന വനത്തിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു. ചുറ്റും കൂറ്റൻ മരങ്ങൾ, പച്ചപ്പുൽമേടുകൾ, തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്ന അരുവികൾ. കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടി, ഒരു കൂറ്റൻ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു. ദൂരെ ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ എന്തോ കാര്യമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അങ്ങോട്ട് നടന്നു ചെന്നപ്പോൾ, അവൻ കണ്ടുമുട്ടിയത് ഒരു വീരയോദ്ധാവിനെയും ഒരു മിടുക്കനായ കുറുക്കനെയും ആയിരുന്നു.

ആ വീരയോദ്ധാവ് തളർന്നിരുന്നു, മിടുക്കനായ കുറുക്കൻ ദേഷ്യത്തിലുമായിരുന്നു. “എങ്ങനെയാണ് ഈ നക്ഷത്രത്തെ രക്ഷിക്കുക?” വീരയോദ്ധാവ് നിസ്സഹായനായി ചോദിച്ചു. “നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഈ കടങ്കഥ… ഇതിന് ഒരുത്തരം കണ്ടെത്താൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.” മിടുക്കനായ കുറുക്കൻ തല ചൊറിഞ്ഞു.

ആരവ് പതിയെ അവരെ സമീപിച്ചു. “എന്തുപറ്റി?” അവൻ ചോദിച്ചു.
യോദ്ധാവ് അവന്റെ നേരെ നോക്കി. “അപരിചിതാ, നീ എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി? ഞങ്ങളൊരു വലിയ കുഴപ്പത്തിലാണ്. ഒരു നക്ഷത്രം, ഒരു മാന്ത്രിക സ്ഫടികക്കൂട്ടിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇത് ഇവിടെ കുടുങ്ങിയാൽ, ഈ ലോകത്ത് പ്രകാശമില്ലാതാകും. ഒരു ദുഷ്ട മാന്ത്രികനാണ് ഇതിനെ തടവിലാക്കിയത്. കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയാൽ മാത്രമേ നക്ഷത്രത്തെ മോചിപ്പിക്കാനാകൂ.”

കടങ്കഥ ഇതായിരുന്നു:
“രാത്രിയിൽ ഞാൻ മിന്നുന്നു, പകൽ ഞാൻ മറയുന്നു.
എനിക്ക് സ്വന്തമായി വെളിച്ചമില്ല, പക്ഷേ ഞാൻ പ്രകാശിക്കും.
ഇരുളിന്റെ നിഴലിൽ ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു,
സത്യത്തിന്റെ വാക്കിൽ ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാകും.
ഞാൻ ആരാണ്?”

ആരവ് കടങ്കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. അത് ഒരു സാധാരണ കടങ്കഥയായിരുന്നില്ല, അതിൽ എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികത ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. യോദ്ധാവും കുറുക്കനും ഒരുപാട് ദിവസമായി ഇതിനായി പരിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. “ഒറ്റയ്ക്ക് ചിന്തിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, ഒരുമിച്ച് ചിന്തിക്കണം,” ആരവ് പറഞ്ഞു. “ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഇതിന് ഒരു വഴി കണ്ടെത്തിയേക്കാം.”

ആ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം തേടിയുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി. മിടുക്കനായ കുറുക്കൻ അവന്റെ കൂർത്ത മൂക്ക് കൊണ്ട് പഴയ അടയാളങ്ങൾ മണത്തറിഞ്ഞു. വീരയോദ്ധാവ് അവന്റെ വാൾ കൊണ്ട് വഴിയിലെ തടസ്സങ്ങൾ മാറ്റി. ആരവ് അവന്റെ നിരീക്ഷണപാടവവും പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അറിവും ഉപയോഗിച്ചു.

അവർ ഒരു പുരാതന ലൈബ്രറിയിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെ പൊടിപിടിച്ച താളിയോലകളിൽ, അവർ ഒരു സൂചന കണ്ടെത്തി. “പ്രകാശമില്ലാത്ത പ്രകാശം… ഇരുളിന്റെ മടിയിൽ ജനിച്ച സത്യം.” അത് കടങ്കഥയുടെ ഒരു ഭാഗം പോലെ തോന്നി. പിന്നെ, അവർ ഒരു മരത്തിന്റെ പൊത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തിളങ്ങുന്ന തൂവൽ കണ്ടെത്തി. അതിൽ “കാവൽക്കാരൻ” എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു.

അവസാനം, ഒരു ഗുഹയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ അവർ ഒരു പഴയ ചിത്രം കണ്ടു. ഒരു നക്ഷത്രം, ഒരു കൈയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് ആകാശത്തേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ആ കൈയ്യിലെ വിരലുകൾ, ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ മടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അത് ഒരു വാക്കിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ആരവിന് തോന്നി.

ആ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിച്ചു. നക്ഷത്രത്തിന് സ്വന്തമായി വെളിച്ചമില്ല. അതിന് പ്രകാശിക്കാൻ മറ്റൊരാവശ്യമാണ്. “പ്രകാശം നൽകുന്നത്…” ആരവ് ചിന്തിച്ചു. “സത്യത്തിന്റെ വാക്കിൽ സ്വതന്ത്രനാകും.”
പെട്ടെന്ന്, മിടുക്കനായ കുറുക്കൻ ചാടിവീണു. “പ്രതീക്ഷ! അതാണ് ഉത്തരം!”
യോദ്ധാവ് സംശയത്തോടെ നോക്കി. “പ്രതീക്ഷയോ?”
“അതെ!” ആരവ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “രാത്രിയിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നുന്നത്, പകൽ മറയുന്നത്, സ്വന്തമായി വെളിച്ചമില്ലെങ്കിലും പ്രകാശിക്കുന്നത്… അതെല്ലാം പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രതീകമാണ്. ഇരുളിൽ നാം കാത്തിരിക്കുന്നത് പ്രതീക്ഷയിലാണ്, സത്യത്തിന്റെ വാക്കായ പ്രതീക്ഷയിൽ അത് സ്വതന്ത്രമാകും.”

യോദ്ധാവ് ആ മാന്ത്രിക സ്ഫടികക്കൂടിന് മുന്നിൽ നിന്നു. അവൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്ത് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു, “പ്രതീക്ഷ!”

അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ! കടങ്കഥയുടെ ഉത്തരം കേട്ടതും സ്ഫടികക്കൂട് പൊട്ടിത്തകർന്നു. നക്ഷത്രം ഒരു വെള്ളി വെളിച്ചമായി ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു. ചുറ്റും പ്രകാശം പരന്നു, വനം മുഴുവൻ മാന്ത്രിക വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു. യോദ്ധാവും കുറുക്കനും സന്തോഷത്താൽ ആർത്തുവിളിച്ചു.

അതേസമയം, കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടി പതിയെ ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നോട്ട് കറങ്ങിയ അതേ വേഗതയിൽ അത് മുന്നോട്ട് കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ള മാന്ത്രിക ലോകം മങ്ങി, നിറങ്ങൾ പരന്നു, ശബ്ദങ്ങൾ ഒതുങ്ങി. ആരവ് കണ്ടു, യോദ്ധാവും കുറുക്കനും അവന് കൈവീശി കാണിക്കുന്നു.

പിന്നെ, ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആരവ് പഴയ മേളത്തറവാട്ടിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. കറങ്ങുന്ന കുതിരവണ്ടി നിശ്ചലമായി, അവന്റെ കുതിരയുടെ പുറത്ത് അവൻ ഇരുന്നു. എല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി. പക്ഷേ, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ തിളക്കം അവശേഷിച്ചു. ധീരനായകരെയും മിടുക്കരായ കൂട്ടുകാരെയും അവൻ ഒരിക്കലും മറന്നില്ല. സാഹസികതയും ധൈര്യവും പ്രതീക്ഷയും എന്നും അവന്റെ വഴികാട്ടിയായി. ആ പഴയ മേളത്തറവാട് അവന് വെറുമൊരു സ്ഥലമല്ലാതായി, ഓർമ്മകളുടെ ഒരു മാന്ത്രിക ലോകമായി മാറി.