ഒരു മരത്തിനെപ്പോലെ ഉയരമുള്ള ഷെൽഫുകൾ നിറഞ്ഞ, പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഉണങ്ങിയ പൂക്കളുടെയും നേർത്ത ഗന്ധമുള്ള മായയുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിലെ മച്ച് മായയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരിടമായിരുന്നു. എല്ലാ വേനൽ അവധിയിലും മായ അവിടേക്ക് പോകും. പൊടി നിറഞ്ഞ ആ മുറിയിൽ എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും അവൾക്ക് ചിലവഴിക്കാൻ സാധിച്ചിരുന്നു. പഴയ സാധനങ്ങൾക്കിടയിൽ പുതിയ പലതും കണ്ടെത്താൻ മായയ്ക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, മച്ചിൻ്റെ ഒരറ്റത്ത്, തുണികൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു വലിയ കണ്ണാടി മായയുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. അതിന് വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫ്രെയിമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളും കൊത്തുപണികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കണ്ണാടിക്ക് ഒരുപാട് കഥകൾ പറയാനുണ്ടെന്ന് മായയ്ക്ക് തോന്നി. അവൾ ആ കണ്ണാടിയിലെ പൊടിയെല്ലാം തുടച്ചുമാറ്റി. അതൊരു സാധാരണ കണ്ണാടിയായിരുന്നില്ല.
മായ അതിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ തൻ്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടില്ല. പകരം, അവിടെ വേറെന്തൊക്കെയോ ആണ് തെളിഞ്ഞു വന്നത്. ആദ്യം, മായ തന്നെയായിരുന്നു അതിൽ കണ്ടത്, പക്ഷേ ഒരു സാഹസിക യാത്രക്കാരിയുടെ വേഷത്തിൽ. പിന്നെ, ഒരു വലിയ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന കലാകാരിയായി, അവളുടെ മുഖത്ത് ചായത്തിൻ്റെ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം, കണ്ണാടിയിൽ ഒരു പുരാതന ഭാഷയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്ന ഒരു പണ്ഡിതയെ അവൾ കണ്ടു.
കണ്ണാടിയിൽ മായ കണ്ടത് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്ന കഴിവുകളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ, കണ്ണാടിയിൽ ഒരു താഴ്വര തെളിയും. അവിടെ മഴവിൽ നിറങ്ങളിലുള്ള പക്ഷികൾ പാറിപ്പറന്നു നടക്കും. അല്ലെങ്കിൽ, ആകാശത്തിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ദ്വീപുകൾ കാണാം. അവിടത്തെ മരങ്ങൾക്ക് തിളങ്ങുന്ന ഇലകളുണ്ടായിരിക്കും. കണ്ണാടിയിലെ കാഴ്ചകൾ മായയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവൾ ഏറെ നേരം അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
കണ്ണാടിയിലെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് മായ ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന്, ഒരു വലിയ ഇടിമുഴക്കം കേട്ടു. വീട് കുലുങ്ങി. മായയുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് കണ്ണാടി താഴേക്ക് വീണു. “കടാങ്!” വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കണ്ണാടി തറയിൽ വീണുടഞ്ഞു.
ചിന്നിത്തെറിച്ച ഓരോ കഷ്ണങ്ങളും തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മായ പേടിയോടെ നോക്കി. ഓരോ ചെറിയ കഷ്ണവും ഒരു ചെറിയ ലോകമായി മാറുകയായിരുന്നു.
ഏഴ് തിളങ്ങുന്ന കഷ്ണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ മൂന്നെണ്ണം മായയുടെ അടുത്തായിട്ട് തന്നെ വീണു. ആദ്യത്തെ കഷ്ണത്തിൽ, പൂക്കളുടെ ഒരു തോട്ട്ം കാണാമായിരുന്നു. അവിടത്തെ പൂക്കൾക്ക് പല നിറങ്ങളായിരുന്നു. മായ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ അവ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു! രണ്ടാമത്തെ കഷ്ണത്തിൽ, പുസ്തകങ്ങൾ നിറച്ച ഒരു വലിയ ലൈബ്രറി. അവിടെ പുസ്തകങ്ങൾ തനിയെ വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നു. ചില പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് നേർത്ത വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കഷ്ണത്തിൽ, വലിയ പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മലയിടുക്ക്. അവിടെ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെയുള്ള ചിരികൾ പ്രതിധ്വനിച്ചു കേട്ടു.
മറ്റു നാല് കഷ്ണങ്ങൾ മച്ചിൻ്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ചിതറിക്കിടന്നു. ഓരോ ലോകത്തിനും അതിൻ്റേതായ സംഗീതവും ഗന്ധവും ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് മധുരമുള്ള സുഗന്ധം വന്നു. ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണവും. മലയിടുക്കിൽ നിന്ന് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ചിരിയുടെ ശബ്ദവും.
പക്ഷേ, മായയ്ക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഈ ലോകങ്ങൾ പതിയെ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതിലെ നിറങ്ങൾ മങ്ങുന്നു, ശബ്ദങ്ങൾ നേർത്തു വരുന്നു. അവൾ വേഗം കണ്ണാടികഷ്ണങ്ങൾ എല്ലാം പെറുക്കിയെടുക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ ഈ അത്ഭുതലോകങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതാവും.
ആദ്യത്തെ കഷ്ണം, പൂന്തോട്ടത്തിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു. മായ അതിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കാൽ വെച്ചപ്പോൾ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പുല്ലിൽ അവൾ നിന്നു. അവിടത്തെ ഓരോ പൂവിനും ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കൾ പല വർണ്ണങ്ങളിലായിരുന്നു. അവൾ പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. അപ്പോൾ ചില പൂക്കൾ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു വയലറ്റ് പൂവ് മറ്റു പൂക്കളോട് പറഞ്ഞു, “നമ്മുടെ തേൻ മുഴുവൻ വറ്റിപ്പോകുന്നു. നമ്മൾ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുക?”
മായ അവരുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. ഒരു നീലപ്പൂവ് മായയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “അല്ലയോ കുട്ടീ, ദാഹിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് വെള്ളം തരാമോ?” മായ വേഗം തൻ്റെ കുടിവെള്ളക്കുപ്പിയെടുത്ത് അതിലെ വെള്ളം ആ പൂവിനടുത്ത് ഒഴിച്ചു. പതിയെ പതിയെ എല്ലാ പൂക്കളും ഉണർന്നു. അവൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ സന്തോഷത്തോടെ പാട്ടു പാടി. പൂന്തോട്ടത്തിൻ്റെ നടുവിലായി ഒരു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണാടികഷ്ണം കണ്ടു. മായ അതിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അത് ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്തു.
അടുത്തത്, പുസ്തകങ്ങൾ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ലൈബ്രറി ആയിരുന്നു. മായ ആ ലോകത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടു. പല നിറങ്ങളിലും വലുപ്പത്തിലുമുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വായുവിൽ തെന്നി നീങ്ങുന്നു. ചില പുസ്തകങ്ങൾക്ക് വലിയ ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വലിയ പുസ്തകം വായുവിൽ തങ്ങി നിന്നു. അത് മായയോട് പറഞ്ഞു, “ഇവിടെയുള്ള എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളെയും അവയുടെ ശരിയായ ഷെൽഫുകളിൽ വെക്കാൻ നീ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാമോ? എന്നാൽ നിനക്ക് നിൻ്റെ കണ്ണാടികഷ്ണം കിട്ടും.”
അതൊരു വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. അനേകം പുസ്തകങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. മായ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഓരോ പുസ്തകത്തിൻ്റെയും പുറത്ത് അതിൻ്റെ ഷെൽഫ് നമ്പർ എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഓരോ പുസ്തകവും അതിൻ്റെ ശരിയായ ഷെൽഫിൽ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം, അവസാന പുസ്തകവും അതിൻ്റെ സ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചപ്പോൾ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത പ്രകാശമുണ്ടായി. ലൈബ്രറിയുടെ നടുവിലായി ഒരു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണാടികഷ്ണം കണ്ടു. മായ അത് സന്തോഷത്തോടെ എടുത്തു.
പിന്നീട്, മായ മലയിടുക്കിലേക്ക് പോയി. അവിടെ സന്തോഷത്തിൻ്റെ ചിരികൾ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ മലയിടുക്കിലെ പാറകൾക്ക് മായാജാലം പോലെ പല നിറങ്ങളായിരുന്നു. അവിടെ കളിക്കുന്ന കുട്ടികളെ അവൾ കണ്ടു. പക്ഷേ, അവർക്ക് ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കളിക്കൂട്ടുകാരനായ ഒരു കുട്ടിക്ക് ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. “എനിക്ക് ചിരിക്കാൻ വയ്യ,” അവൻ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മായ ചിന്തിച്ചു. അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് താൻ കണ്ട തൻ്റെ തന്നെ സാഹസിക രൂപമാണ്. അവൾ കളിക്കുന്ന കുട്ടികളോടൊപ്പം ചേർന്ന് തമാശകൾ പറയാനും പാട്ടുകൾ പാടാനും തുടങ്ങി. പതിയെ പതിയെ, ആ കുട്ടി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം അവൻ്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. പിന്നെ അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവൻ ചിരിച്ചപ്പോൾ മലയിടുക്കിലെ നിറങ്ങൾ കൂടുതൽ തിളങ്ങി. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. മലയിടുക്കിലെ ഒരു ഗുഹയുടെ പ്രവേശന കവാടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു തിളങ്ങുന്ന കണ്ണാടികഷ്ണം പുറത്തേക്ക് വന്നു. മായ അത് ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്തു.
ഇനി നാല് കഷ്ണങ്ങൾ കൂടി കണ്ടെത്താനുണ്ടായിരുന്നു. മായ മച്ചിൻ്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിൽ പോയി അവ കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി. പഴയ അലമാരയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരെണ്ണം കിട്ടി. മരത്തിനെപ്പോലെ ഉയരമുള്ള ഷെൽഫുകളുടെ മുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്ന് കിട്ടി. അങ്ങനെ എല്ലാ കണ്ണാടികഷ്ണങ്ങളും മായ കണ്ടെത്തി.
അവൾ എല്ലാ കഷ്ണങ്ങളും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി. മായ തൻ്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് എല്ലാ കഷ്ണങ്ങളും ഒരുമിച്ചു ചേർത്ത് പഴയ കണ്ണാടിയുടെ രൂപത്തിലേക്ക് വെക്കാൻ തുടങ്ങി. മായ ഓരോ കഷ്ണവും ചേർത്ത് വെക്കുമ്പോൾ, ഓരോ ലോകത്തിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത പ്രകാശം കണ്ണാടിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവസാനത്തെ കഷ്ണവും ചേർത്ത് വെച്ചപ്പോൾ കണ്ണാടി പൂർണ്ണമായി. അതിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തിൽ മച്ച് മുഴുവൻ കുളിച്ചു.
കണ്ണാടി പഴയ രൂപത്തിലായി. മായ അതിലേക്ക് നോക്കി. തൻ്റെ പ്രതിബിംബം അവൾ കണ്ടു. അതിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കൂടുതൽ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ അപ്പോഴും അവൾക്ക് പല ലോകങ്ങളും തൻ്റെ കഴിവുകളും കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എല്ലാം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
മായയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, ലോകത്ത് ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങളുണ്ട്. അവ കണ്ടെത്താൻ നമ്മൾക്ക് ആകാംഷയും ധൈര്യവും വേണം. ഈ സാഹസിക യാത്ര അവളെ കൂടുതൽ ശക്തിയുള്ളവളാക്കി. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട പല കഴിവുകളും തനിക്കുള്ളതാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. പുതിയ ലോകം കണ്ടെത്താൻ മായ ഇനിയും മച്ചിൻ്റെ രഹസ്യങ്ങൾ തേടാൻ തുടങ്ങി.
