പൂന്തേൻപുരം ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? അവിടുത്തെ കുന്നുകളിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കാറ്റിന് ഒരു പാട്ടിന്റെ ഈണമാണ്. ആ കാറ്റിന്റെ കൂടെ പാടിനടന്ന ഒരു പാട്ടുകാരനുണ്ടായിരുന്നു, അവന്റെ പേര് നന്ദു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വീണയുണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ വീണാനാദവും പൂന്തേൻപുരത്തെ ആളുകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷം നിറച്ചു. നന്ദുവിന് സ്വന്തമായി ഒരു വീടോ, വലിയ സ്വത്തോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ലോകം പാട്ടുകളും, കാടും, അരുവികളും, അവ കേൾക്കാൻ കാതോർത്തിരുന്ന ഗ്രാമവാസികളുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, നന്ദു തന്റെ പാട്ടുമായി കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോൾ, ഇരുണ്ടതും നിഗൂഢവുമായ ഒരു ഭാഗത്തെത്തി. അവിടെ, മരങ്ങൾ തഴച്ചുവളർന്നു നിന്നു, സൂര്യരശ്മികൾക്ക് പോലും താഴെയെത്താൻ പ്രയാസം. പെട്ടെന്ന്, അവന്റെ മുന്നിൽ വനരാജൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു! ഉയരംകൂടിയ, എന്നാൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള വനരാജൻ, ഇലകൾകൊണ്ടുള്ള കിരീടം ധരിച്ചിരുന്നു.
“നന്ദു,” വനരാജൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു, “നിന്റെ പാട്ടുകൾ കാടിനും അവിടുത്തെ ജീവികൾക്കും ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. നിനക്കൊരു സമ്മാനം നൽകാനാണ് ഞാൻ വന്നത്.”
അദ്ദേഹം ഒരു മരത്തിന്റെ ചില്ലയിൽനിന്ന് കൊത്തിയെടുത്ത, പന്ത്രണ്ട് ആരക്കാലുകളുള്ള ഒരു മരച്ചക്രം നന്ദുവിന് നേരെ നീട്ടി. ഓരോ ആരക്കാലിലും ഓരോ ചിഹ്നം കൊത്തിവെച്ചിരുന്നു – സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, പുഴ, തീ, കാറ്റ്, ഭൂമി, ഇല, തൂവൽ, നക്ഷത്രം, മേഘം, പർവതം, പൂവ്.
“ഈ ചക്രം വെറുമൊരു മരച്ചക്രമല്ല,” വനരാജൻ വിശദീകരിച്ചു. “നന്മയ്ക്കായി നീ ഇത് തിരിക്കുമ്പോൾ, ഓരോ ചിഹ്നവും ഒരു ചെറിയ സഹായിയെ നിനക്കയക്കും. അവർ പൂന്തേൻപുരത്തെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ നിന്നെ സഹായിക്കും. ഓർക്കുക, ഇത് നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഉപയോഗിക്കണം.”
നന്ദു അത്ഭുതത്തോടെ ചക്രം വാങ്ങി. വനരാജൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കാടിന്റെ നിഴലുകളിലേക്ക് മറഞ്ഞു. നന്ദു വീണ്ടും തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ മാന്ത്രികചക്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, പൂന്തേൻപുരത്ത് ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് വന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ടു, ഇടിമിന്നലുകൾ മാനത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞു, പേമാരി തുടങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ അങ്ങാടി വെള്ളത്തിനടിയിലാകുമെന്ന അവസ്ഥയായി. ആളുകൾ ഭയന്നുവിറച്ചു.
നന്ദു തന്റെ കുടിലിന്റെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുഴയിലെ വെള്ളം കരകവിഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആ മരച്ചക്രം തെളിഞ്ഞു. അവൻ വേഗം ചക്രം കയ്യിലെടുത്തു.
“പുഴ… പുഴ…” അവൻ ചിഹ്നങ്ങൾക്കിടയിൽ പുഴയുടെ ചിഹ്നം തിരഞ്ഞു. കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ, അവൻ പതുക്കെ ആ ആരക്കാൽ തിരിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം! പുഴയുടെ ചിഹ്നത്തിൽ നിന്ന് നേർത്തൊരു നീല വെളിച്ചം പുറപ്പെട്ടു. ആ വെളിച്ചം പതിയെ രൂപം മാറി, ഒരു കുഞ്ഞൻ ജലകന്യക നന്ദുവിന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പുഴയുടെ തെളിമയുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താണ് വേണ്ടത്, നന്ദു?” അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“ഗ്രാമത്തിലെ അങ്ങാടി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങാൻ പോകുന്നു,” നന്ദു പറഞ്ഞു. “ഈ വെള്ളം വഴിതിരിച്ചുവിടാൻ സഹായിക്കാമോ?”
ജലകന്യക ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. അവൾ പുഴയിലേക്ക് പറന്നുചെന്നു. അവളുടെ നേരിയ കൈകൾ കൊണ്ട് വെള്ളത്തെ തൊട്ടപ്പോൾ, വെള്ളം വഴിമാറി ഒരു ചെറിയ തോടായി മാതൃഭൂമിയിലൂടെ ഒഴുകി. അങ്ങാടിയിലേക്കുള്ള വെള്ളപ്പൊക്കം ഒഴിവായി. ഗ്രാമവാസികൾ ആശ്വാസത്തോടെ നന്ദുവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. നന്ദുവിന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
പിന്നീടൊരിക്കൽ, ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു വയസ്സായ അമ്മൂമ്മയുടെ വൈക്കോൽക്കൂനയ്ക്ക് തീ പിടിച്ചു. ചെറിയൊരു തീപ്പൊരിയിൽ നിന്നാരംഭിച്ച ആ തീ ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങി. ആളുകൾ വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ ഓടുകയായിരുന്നു.
നന്ദു ഓടി ചക്രവുമായി എത്തി. അവൻ വേഗം “തീ” ചിഹ്നം കണ്ടെത്തി അത് തിരിച്ചു.
തീയുടെ ചിഹ്നത്തിൽ നിന്ന് ചുവപ്പുനിറത്തിലുള്ള ഒരു കുഞ്ഞൻ ജീവി പുറത്തുവന്നു. തീനാമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ നീന്തുന്ന ഒരു കുഞ്ഞൻ അഗ്നിയുടെ കൂട്ടുകാരൻ. അത് ഒറ്റ കുതിപ്പിന് വൈക്കോൽക്കൂനയിലേക്ക് ചാടി, നിമിഷങ്ങൾക്കകം തീ അണച്ചു. വെറും പുക മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ഗ്രാമക്കാർ വീണ്ടും നന്ദുവിന് നന്ദി പറഞ്ഞു.
വേറൊരു ദിവസം, ഒരു കുഞ്ഞുപെൺകുട്ടിയുടെ പട്ടം ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലെ ചില്ലയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. കുട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി, ആർക്കും ആ മരത്തിൽ കയറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
നന്ദു അവിടെയെത്തി, അവൻ തന്റെ മാന്ത്രികചക്രം പുറത്തെടുത്തു. അവൻ “തൂവൽ” ചിഹ്നം തിരിച്ചു.
ചിഹ്നത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞൻ കുരുവി പുറത്തേക്ക് പറന്നു. അത് മരത്തിലേക്ക് പാറിപ്പറന്ന്, അതിന്റെ നേരിയ കൊക്കുകൾ കൊണ്ട് നൂല് കടിച്ച് പട്ടം താഴെയിട്ടു. പെൺകുട്ടി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു, നന്ദുവിന്റെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു.
ഈ സംഭവങ്ങളിലൂടെ, നന്ദുവിന് ഒരു വലിയ സത്യം മനസ്സിലായി. ആ മാന്ത്രികചക്രത്തിന് തീർച്ചയായും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിലേറെ പ്രാധാന്യം, പ്രശ്നങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അത് പരിഹരിക്കാൻ അവൻ കാണിച്ച മനസ്സായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ജലകന്യകയോ, ഒരു കുഞ്ഞൻ അഗ്നിമിത്രമോ, ഒരു കൊച്ചു കുരുവിയോ ആകട്ടെ, ഓരോ ചെറിയ സഹായത്തിനും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും.
നന്ദുവിന്റെ പാട്ടുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ പുതിയൊരു ഈണമുണ്ടായിരുന്നു. സഹായത്തിന്റെ, സ്നേഹത്തിന്റെ, പ്രത്യാശയുടെ ഈണം. അവൻ പൂന്തേൻപുരത്ത് തന്റെ മാന്ത്രികചക്രവുമായി ചുറ്റിസഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിലൊരു ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നു: “ഓരോ ചെറിയ പ്രവർത്തിക്കും വിധിയുടെ ചക്രം തിരിക്കാൻ കഴിയും.” ഓരോ ദിവസവും, അവൻ ആ ചക്രം തിരിച്ച്, ഗ്രാമത്തിന് സന്തോഷവും സമാധാനവും നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ പാട്ടുകൾ കൂടുതൽ മധുരമുള്ളതായി, അവന്റെ ജീവിതം കൂടുതൽ അർത്ഥപൂർണ്ണവുമായി.
